89. La Falsa Sanktulo

[Hipokriteco]

Iam antaŭe estis viro, kiu aspektis kaj kondukis ŝajne al sanktulo. Li surportis nenion krom ĉifonaĵojn, havis longajn distaŭzitajn harojn, kaj sin vivtenis per la almozpeto en malgranda vilaĝo. Li estis ruza kaj malnobla. Li pretendis, ke li forlasis la kroĉiĝon al la ĉiutaga mondo, sed fakte li estis falsa sanktulo.

Riĉulo loĝanta en la vilaĝo volis akumuli meriton per bonfaroj, do li konstruigis simplan templeton en la proksima arbaro por la sanktulo. Li ankaŭ regalis lin per la plej bonaj manĝaĵoj el sia propra hejmo.

Li supozis, ke ĉi tiu sanktulo kun distaŭzitaj haroj estis sincera kaj bona, kaj neniam faris malbonaĵon. Li timis banditojn, do li portis sian familian riĉaĵon de 100 ormoneroj al la malgranda templo. Li enterigis ĝin kaj diris al la sanktulo, "Estimata Moŝto, bonvolu prizorgi mian familian riĉaĵon."

La sanktulo respondis, "Ne necesas maltrankviliĝi pri tiaj aferoj ĉe saktulo kiel mi. Ni sanktuloj jam forrezignis la avidon al la ordinara mondo. Ni havas nek avidon nek deziron por preni la posedaĵon de aliuloj."

"Tre bone, Estimata Moŝto," diris la viro. Li foriris opiniante, ke li estis tre saĝa fidi tiel bonan sanktulon.

Sed la malica sanktulo pensis, "Aha! La trezoro de 100 ormoneroj sufiĉas por mi vivi en la resta periodo de mia vivo. Mi neniam plu laboros aŭ petos almozon denove!" Do post kelkaj tagoj li ŝtele elfosis la oron kaj enterigis ĝin ĉe la vojo.

En la sekva tago li iris al la hejmo de la riĉa vilaĝano por manĝi kiel kutime. Manĝinte ĝissate, li diris, "Mia plej honora sinjoro, mi loĝis ĉi tie vivtenata de vi dum sufiĉe longa tempo, sed la sanktulo, kiu jam forlasis la mondon, ne devas tro kroĉiĝi al unu vilaĝo aŭ vivtenanto. Tio farus la sanktulon tian, kia mi estas, malpura! Do bonvolu permesi min foriri humile."

La riĉulo petegis foje kaj refoje, ke li ne foriru, sed tio estis senutila. "Do iru laŭ via volo, Estimata Moŝto," li konsentis finfine. Li akompanis la sanktulon ĝis la limo de la vilaĝo kaj adiaŭis lin.

Irinte mallongan vojon per si mem, la falsa sanktulo pensis, "I devas certigi, ke la stulta vilaĝano ne suspektos min. Li tiel fidas min, ke li kredas ĉion. Do mi trompu lin per saĝa artifiko!" Li metis folion de seka herbo en siajn distaŭzitajn harojn kaj revenis.

Vidinte lin, la riĉan vilaĝano demandis, "Estimata Moŝto, kial vi revenis?" Li respondis, "Kara amiko, ĉi tiu herbfolio el la pajla tegmento de via domo gluiĝis en miaj haroj. Estas plej malbone kaj malpure por sanktulo kia mi ‘preni tion, kio ne estas aldonita’."

La mirigita vilaĝano diris, "Nenio gravas, Via Moŝto. Bonvolu demeti ĝin kaj daŭrigu vian vojon. Sanktulo kia vi eĉ ne tenas herbfolion kiu apartenas al aliuloj. Kiel mirinda tio estas! Kiel nobla estas vi, la plej pura de la sanktuloj! Kiel fortuna mi estis havi honoron por vin vivteni!" Li des pli fidis lin ol antaŭe, kaj riverencis respekteme kaj adiaŭis lin denove.

Ĝuste en tiu periodo la Iluminiĝnto vivis kiel komercisto. Dum sia vojaĝo li haltis por trapasi nokton en la vilaĝo. Li hazarde aŭdis la tutan interparolon inter la vilaĝano kaj la ‘plej pura sanktulo’. Li pensis, "Tio aŭdiĝis ridinde! Ĉi tiu viro certe ŝtelis ion multe pli valoran ol folio de seka herbo, por kiu li revenis al la posedanto."

The komercisto demandis la riĉan vilaĝanon, "Amiko, ĉu vi donis ion por ke tiu ĉi sanktulo teni por vi?" "Jes, amiko," li respondis, "I konfidis lin gardi mian familian riĉaĵon de 100 ormoneroj." "I proponas, ke vi iru kontroli, ĉu ĝi estas en la antaŭa loko."

Subite maltrankviliĝinte, li kuris al la arbara templo, fosis la teron, kaj trovis, ke lia trezoro malaperis. Li kuris al la komercisto kaj diris, "Ĝi estas forŝtelita!" "Amiko," li respondis, "Neniu alia krom la tiel nomata sanktulo prenis ĝin. Ni kaptu lin kaj reprenu vian trezoron."

Ili ambaŭ postkuris tiel rapide kiel eble. Post kiam ili atingis lin, ili konfesigis lin, kie li kaŝis la monon. Ili iris al la kaŝejo ĉe la vojflanko kaj elfosis la enterigitan trezoron.

Rigardante la brilajn ormonerojn, la Bodhisatta diris, "Vi estis hipokrita sanktulo. Vi parolis lerte ĉiujn belajn vortojn admirindajn por ĉiuj, ke oni ne‘prenu tion, kio estas ne aldonita’. Vi hezitis forlasi eĉ kun herbfolio, kiu ne apartenis al vi, sed facile ŝtelis cent ormonerojn!" Post la kurioza okazaĵo, li admonis, ke li ŝanĝu sian konduton por sia propra bono.

The morala estas: Estu singardema kontraŭ pretenda sanktulo.