55. Reĝido Kvinarmilo kaj Monstro Glua Haro



  [La diamanta Armilo]



  Iam la Iluminiĝinto naskiĝis kiel filo de la Reĝo kaj Reĝino en Benareso. En la tago de lia nomiĝo, la reĝo invitis 800 profetojn en la palacon, kaj por plezurigi ilin donacis al ili ĉion, kion ili deziras. Poste, la reĝo petis ilin profeti la sorton de la novnaskita reĝido. Tiel ili povis trovi bonan nomon por li.



  Unu el la profetoj estis spertulo por rigardi la markojn sur la korpo. Li diris, "Mia Reĝa Moŝto, tiu ĉi estas homo kun granda merito. Li estos la reĝo post vi."



  La profetoj estis tre saĝaj. Ili informis al la reĝo kaj reĝino tion ajn, kion tiuj volas aŭskulti. Ili diris, "Via filo lertos en uzado de kvin armiloj. Li fariĝos fama kaj granda mastro de ĉiuj kvin armiloj en la tuta Hindio." Baziĝinte sur tio, la reĝo kaj reĝino nomis la filon "Reĝido Kvinarmilo"



  Kiam la reĝido estis 16-jara, la reĝo decidis sendi lin al universitato. Li diris, "Iru, mia filo, al la urbo de Takasila. Tie vi trovos mondfaman instruiston. Lernu de li ĉion, kion vi povas. Donu tiun ĉi monon al li kiel pagon." Li donis mil ormonerojn al la reĝido kaj sendis lin sur la vojon.



  La reĝido iris al la mondfama instruisto de Takasila. Li lernis tre diligente kaj fariĝis la plej bona lernanto. Kiam la instruisto instruis al la reĝido ĉion, kion li scias, li donacis al li kvin armilojn kiel specialan diplomiĝan premion. Poste li resendis lin al Benareso.



  Sur la vojo al hejmo Reĝido Kvinarmilo venis al arbaro hantata de monstro. La lokanoj avertis lin, "Junulo, ne iru tra la arbaro. Tie vivas giganta monstro nomata Glua Haro. Li mortigos ĉiujn, kiujn li vidas."



  Sed la reĝido estis memfida kaj sentima kiel juna leono. Do li entrudis en la arbaron ĝis li venis al la terura monstro. La monstro estis tiel alta kiel arbo, kun la kapo tiel granda kiel domtegmento kaj okuloj tiel grandaj kiel pladoj. La du flavaj longaj dentoj etendiĝis el lia blanka fenda buŝo kun malbele brunaj dentoj. Li havis malbelan ventron kovrita per blankaj punktoj, kaj liaj manoj kaj piedoj estis bluaj.



  La monstro blekis kaj hurlis al la reĝido, "Kien vi iras en mia arbaro, malgrandulo? Vi servas nur kiel buŝpleno da manĝaĵo. . Mi englutos vin!"



  La reĝido ĵus diplomiĝinta el universitato jam gajnis la plej altan premion de sia instruisto. Do li opiniis, ke li ĉion scias, kaj ĉion kapablas fari. Li respondis, "Ho, feroca demono, mi estas Reĝo Kvinarmilo. Mi venas por trovi vin. Mi kontraŭos vian atakon! Mi mortigos vin facile per miaj unuaj du armiloj, pafarko kaj venenitaj sagoj."



  Do li metis venenitan sagon sur la pafarkon kaj pafis ĝin rekte al la monstro. Sed la sago tuj kroĉiĝis firme al lia haro kiel gluo, tute sen vundi lin. La reĝido pafis ĉiujn restajn 50 venenitajn sagojn unu post aliaj, sed ili ĉiuj gluiĝis al la haro de la monstro nomata Glua Haro.



  La besto skuis sian korpon de la malbela temgmenteca kapo ĝis la bluaj piedoj. Kaj ĉiuj sagoj falis sendamaĝe al la tero.



  Reĝido Kvinarmiloj eltiris sian trian armilon, spadon longan je 33 coloj. Li pikis ĝin en sian malamikon. Sed ĝi firme gluiĝis en la dika tavolo de la glua haro. Li ĵetis sian kvaran armilon, lancon al la monstro. Sed ĝi ankaŭ gluiĝis al lia haro.



  La reĝido atakis lin per sia lasta armilo, la bastono. Tiu ankaŭ gluiĝis firme sur la gluan haron.



  Poste la reĝido kriis, "Ho, monstro, ĉu vi ne aŭdis pri mi, Reĝido Kvinarmilo? Mi havas pli ol miaj kvin armiloj. Mi havas la forton de mia juna korpo. Mi rompos vin en pecetojn!"



  Li trafis Gluan Haron per sia dekstra pugno kiel boksisto. Sed ankaŭ ĝi gluiĝis al la hirtaj haroj kaj li ne kapablis movi ĝin. Li batis lin per sia maldekstra pugno, sed ĝi ankaŭ gluiĝis firme al la glua haro. Li piedbatis lin per sia dekstra piedo, kaj poste la maldekstra, kiel mastro de luktarto. Sed ili ambaŭ algluiĝis kiel liaj pugnoj. Fine li frapis lin tiel forte kiel li povis per sia kapo kiel luktisto. Sed, lia kapo ankaŭ algluiĝis.



  Eĉ gluite al la hareca monstro je kvin partoj kaj pendante de lia vestaĵo, la reĝido timis neniom.



  Glua haro pensis, "Vere strange. Li pli ŝajnas leono ol homo. Eĉ kaptite de feroca monstro kiel mi, li ne tremas de timo. Mi ĉiam mortigas homojn en tiu ĉi arbaro, kaj mi renkontis neniun tiel bravan kiel tiun ĉi reĝidon. Kial li ne timas min?"



  Ĉar Reĝino Kvinarmilo ne similis al ordinarulo, Glua Haro ne volis rekte manĝi lin. Anstataŭe li demandis, "Junulo, kial vi ne timas morton?"



  La reĝido respondis, "Kial mi devas timi morton? Sendube ĉiu ajn, kiu naskiĝis, destinas morton!"



  Tiam la Iluminiĝinto pensis, "La kvin armiloj donitaj de la mondfama instruisto estas senutilaj. Eĉ la leoneca forto de mia juna korpo estas senutila. Mi devas uzi mian mensan armilon, la nura armilon bezonatan de mi supere al mia instruisto kaj mia korpo."



  La reĝido daŭre diris al Glua Haro, "Estas malgranda detalaĵo, kiun mi ankoraŭ ne informis al vi, monstro. En mia ventro estas sekreta armilo. Ĝi estas diamanta armilo, kiun vi ne povas digesti. Ĝi tranĉos vian internaĵon en pecetojn se vi sufiĉe malsaĝe englutos min. Do se mi mortos, ankaŭ vi ne povos vivi plue. Jen kial mi ne timas vin."



  La reĝido tiel uzis sian grandan internan forton en la maniero facile komprenebla al Glua Haro. Li sciis, ke tiu ĉi plej granda el ĉiuj armiloj en sia menso estis precize diamanta gemo de sia propra inteligenteco.



  Glua Haro pensis, "Sendube tiu ĉi sentimulo diris la veron. Eĉ se mi manĝos tiun heroon en grandeco de sojfabo, mi ne povos digesti lin. Do mi devas lasi lin foriri." Timante sian eventualan morton, li liberigis Reĝidon Kvinarmilon.



  Li diris, "Vi estas grandulo. Mi ne manĝos vian karnon. Mi liberigos vin. Kiel la luno reaperas post la eklipso, vi brilos plezure sur ĉiuj viaj amikoj kaj parencoj."



  La Iluminiĝinto lernis lecionon de sia batalo kun Glua Haro. Li lernis, ke la nura konvena armilo estas la interna inteligenteco, sed ne la mondaj armiloj eksteraj. Kaj kun la diamanta armilo li ankaŭ scias, ke detrui vivon alkondukos nur suferon al la mortiganto.



  Li instruis al la malfortuna monstro por esprimi sian dankon. Li diris, "Glua Haro, vi naskiĝis kiel monstro murdema, sangsuĉa kaj viandmanĝa pro la malbonaj kondutoj en via antaŭo. Se vi ne ĉesos tielan mortigon, via fiago kondukos vin nur al suferado -- en tiu ĉi vivo kaj la postaj vivoj. Vi iros nur de mallumo al mallumo.



  "Nun vi jam lasis min libera, do ne mortigu tiel facile. Aŭskultu tion. Detrui vivon kondukas vin al sufero en tiu ĉi mondo, kaj poste vi renaskiĝos en la inferan mondon, aŭ kiel besto aŭ malsata demono. Eĉ se vi estos sufiĉe bonfortuna por renaskiĝi kiel homo, vi havos nur mallongan vivon!"



  Reĝido Kvinarmilo daŭre instruis Gluan Haron. Estis hazardo, ke la monstro konsentis sekvi la kvin trejnajn ŝtupojn. En sia maniero li konvertiĝis de monstro en amikan arbaran feon. Kiam la reĝido forlasis la arbaron, li raportis al la lokanoj pri la ŝanĝo de la iama monstro. Ekde tiam oni donis al Glua Haro manĝaĵon kaj vivis en paco.



  Reĝido Kvinarmilo revenis al Benareso. Poste li fariĝis reĝo. Fine li forpasis kaj renaskiĝis laŭ sia merito.



  La moralo estas: La nura armilo bezonata de vi estas kaŝita en vi mem.