Maten', kaj mia urbet'

de Boris Ryzhy

Maten', kaj mia urbet' 'stas dormanta.

Plena de feliĉec', fier',

senhejmul' staras sur rubstak' -

ne povas ŝiri siajn okulojn for, fiksrigardantaj

al malgranda objekt' li trovis.

Vidu ĝin ĉi-tiel kaj tiel -

tro kompatinda, olda, ke dolorigas.

Kiu rava aĵet'.

Ujet', aŭ eble bokal'.

Kompat' lasi la bokalon kuŝi.

Kial devas li kuŝi sur la stak'?

Post ĉio ĝi 'stas fragment' el viv' -

Ho, kompat' lasi la bokalon kuŝi,

Eble ĝi povus esti kelktaŭga.

Kio se unusekonde ekde nun

niaj tomboj malaperus,

la vizaĝ' de la Lordo moligus?

Do vi trovis ĝin hejme, ĉu ne?

Ho, mi trovis lokon por ĝi, mia knab'...