mia blogo

Maten', kaj mia urbet'

de Boris Ryzhy

Maten', kaj mia urbet' 'stas dormanta.

Plena de feliĉec', fier',

senhejmul' staras sur rubstak' -

ne povas ŝiri siajn okulojn for, fiksrigardantaj

al malgranda objekt' li trovis.

Vidu ĝin ĉi-tiel kaj tiel -

tro kompatinda, olda, ke dolorigas.

Kiu rava aĵet'.

Ujet', aŭ eble bokal'.

Kompat' lasi la bokalon kuŝi.

Kial devas li kuŝi sur la stak'?

Post ĉio ĝi 'stas fragment' el viv' -

Ho, kompat' lasi la bokalon kuŝi,

Eble ĝi povus esti kelktaŭga.

Kio se unusekonde ekde nun

niaj tomboj malaperus,

la vizaĝ' de la Lordo moligus?

Do vi trovis ĝin hejme, ĉu ne?

Ho, mi trovis lokon por ĝi, mia knab'...

AŬTUNO

de Vincente Huidobro:

Mi gardas en miaj okuloj

La varmon de viaj larmoj

La lastaj

Nun

vi ne povos plori

Neniam plu

Per la vojoj

ne finiĝeblaj

Fingroj

neĝblankaj

Deŝiras ĉiujn foliojn

Kia lac'

La vent'

La vent'

FLUGILPLUVO

KOVRAS LA TERON

BELORUSO I

de Valzhyna Mort

eĉ niaj patrinoj havas ne ideon kiel ni naskiĝis

kiel ni lasis iliajn krurojn kaj elrampis en la mondon

maniere vi rampas ekde la ruinoj post bombataj

ni ne povis distingi kiu el ni estis knabin' aŭ knabo

ni englutiĝis kun tero pensanta ĝi estis pano

kaj nia estonteco

gimnastikisto en fajna faden' de la horizont'

estis performanta tie

ĉe la plej alta tonalto

ĉiesulino

ni kreskis lande kie

unue via pordo estas strekita kun kreto

tiam mallume ĉaro alvenas

kaj neniu vidas vin neniam plu

sed veturanta en tiuj aŭtoj estis nek

armilitaj homoj nek

vojaĝulo kun falĉilo

ĉi-tiel estis kiel amo amis viziti nin

kaj ekpreni nin vualitan

kompletliberaj nur en publiknecesejoj

kie po malpli da ŝanĝmono neniu zorgis kio ni estis faranta

ni batalis la somera vermo la vintra neĝo

kiam ni malkovris ni mem estis la lingvo

kaj niaj langoj estis elprenitaj ni komencis paroli kun niaj okuloj

kiam niaj okuloj estis elpikitaj ni parolis kun niaj manoj

kiam niaj manoj estis elhakitaj ni babilis kun niaj piedfingroj

kiam ni estis pafitaj en la kruroj ni kapjesis

kaj kapnesis kaj kiam ili manĝis niajn kapojn vivajn

ni rampis ree en la ventrojn de niaj dormantaj patrinoj

kvazaŭ en bomb-ŝirmejon

por naskiĝi denove

kaj tie en la horizono la gimnastikisto de nia estonteco

estis saltanta tra la fajra gimnastik-ringo

de la suno

fikita

Novjork'

de Valzhyna Mort

novjork', madame,

estas monument' al urb'

ĝi 'stas

TA-DA

grandega ezok'

kies skvamoj

hirtitaj ŝoke

kaj kio estis nur fum'

trovis fajr', ke al ĝi donis naskon

ĉampan' ŝaŭm'

fandita al metal'

vitroriveroj

fluantaj supren

kaj aĵojn vi ne diros al pastro

vi revelas al taksi-ŝoforo.

eĉ temp' estas forvendita

kiam la "oĥ" kaj "aĥ" de la spektistoj

el nigran cilindran ĉapelon

vosta magisto

estas eltiranta novjorkon

per la oreloj de nubskrapuloj.