Finfine, ni sukcesis foriri de la ĉefurbo Brasilio post kvin monatoj... Laj mekanikistoj ne povis ripari nian ruldomon kaj post tri monatoj, estis Jacques kiu sukcesis ripari laj lastaj detaloj !! Ni ne pli rajtis resti longe en Brasilo, do ni rapide veturis kaj vizitis « Pantanal » antaŭe trapasi limon kun Bolivio.

Ni alvenis al Bolivio en Kristnasko kaj subite ni komprenis kiel malriĉa estas tiu lando. Mankas aslfatnj ŝoseojn, mankas benzinon kaj denove estas polica korupto kiel ni ofte eksperimentis en malriĉaj lokoj. La ruldomo bone veturis sed ne havis multe potencon. Fakte, ni ne sukcesis trapasi laj Andoj por iri al Cochabamba. Ni devis do resti en la orientala parto de Bolivio ke ni jam vizitis. Ni decidis malsupreniri al nordo de Argentino.
En Bolivio, ni ne povis renkonti esperantistoj, ĉar ili loĝas en la ĉefurbo kaj por atingi ĝin oni devas trapasi laj Andoj.

En Salta, ni havis la kontakton de Anibal Aparicio, esperantisto kiu multe helpis nin. Unue, ni trovis bonan riparejon por plibonigi la motoron de nia ruldomo... Poste, Anibal instruis nin pri laj belegaj lokoj por viziti el lia regiono. Ni decidis do provi la motoron de Droopy. Ni foriris en la oriento de la norda-occidentala parto por vidi « las Salinas Grandas ». Sed por atingi ĝin, ni devis trapasi laj Andoj pri montpasejo de 4000 metroj alta. Droopy sukcesis, do ni pli malproksime veturis por trapasi la montpasejo « Jama » kie estas la limo inter Argentino kaj Ĉilio (4300 metroj alta). Nenio problemo kun nia ruldomo, sed eĉ, ni sentis ke ĝi esis laza kaj malnova.

En la norda parto de Ĉilio (Iquique), estas zono sin imposto kie ni povis vendi nian ruldomon legale. Tre bone, tio estis la lasta afero ke ni devis finaranĝi. Fakte se ni forlasis nia ruldomo ie, ni havos problemoj kun laj decidpovoj kaj povus esti tre multekosta. Des pli, raporti Droopy al Svislando estas ankaŭ tro multe kosta por ĝia malnova stato... Rapide, ni trovis aĉetanton kaj en du semanoj, ni malplenigis la ruldomon, ni firmis dokumentoj kaj komenĉo de Marzo, ni adiaŭis nia ruldomo kun multa emocio...

Per publika buŝo, ni unue revenis al Salta por revidi Anibalon kaj surprizo, ni renkontis alian esperantiston kaj sia familio: Pierre-Yves, kiu ankaŭ vojaĝis pri la mondo. Sed je la fino de lia vojaĝo, krom reveni al Francio, li enamiĝi en argentina virino kaj restis en Salta !

Sed nia flugbiletoj por reveni al Hispanio foriris el Bonaero je la dudekunu de marto. Ni devis do reveni ie, eĉ mem mi ne tro ŝatas tiu ĉefurbo... Alia foje, ni petis Mabel Ojeda se ni povus resti ĉe sxia domo. Ni denove renkontis la esperantan grupon el Bonaero ĉar Mabel estas nun la presidantino de tiu grupo.

Bedaŭrinde, nia monda vojaĝo tra renkontiĝoj de esperantistoj malbone finiĝis. Jam en 2012, Mabel petis nin 50 dolaroj tage por kuiri tage manĝajojn por ni. Tre bone, ni ne bezonis iri al restoracio. Ĉi tiun jaron, dum nia restado, ni nur havis tagmanĝo (ne ĉiam kompleta) por la sama sumo. Mabel klarigis nin fakte, ke la ĉefurba vivo pliiĝis. Bone, estas konita ke svizuloj estas ĉiam riĉaj, ĉu ne !! Sed la lasta tago, duono horo antaŭe nia foriro al fluĝhaveno, Mabel plialtiĝis la prezon ĉar ni pagis en argentina monedo. Finfine, ni pagis tage pli ol 80 dolaroj por dormi kvin kune en la sama ĉambro (du sur la kahelplanko) kaj por kvar tagmanĝoj... Ne ŝajnas tiel kutima esperanta spirito kiel ni eksperimentis en nia tri jaroj vojaĝo; se oni kalkulas ke dank'al nia restado, Mabel gagnis en kvar tagojn 1/3 de la averaĝa argentina salario ...

Kore, ĝis, Florence