Ekzistadismo...

Mi estas, mi pensas, mi vivas... kaj poste ?
Dum iu memoras min mi ekzistas, sed se mi jam mortis, mi vivas en la memoro de tiuj kiuj konatiĝis kun mi. Sed kiam ili ankaŭ mortos ? Mi jam ne plu ekzistos, eĉ en sia memoro...

Mi dormas...
Kaj dum mi dormas, mi vivas en mondo kiu al mi ŝajnas reala (krom mi scius en mia sonĝo ke mi estas sonĝanta)... tiam oni pli subjektiviĝas. La cerbo arĥivas en la subkonscio kaj la senkonscio, sed forigas aŭ arĥivas en la plej nealirebla loko malbonajn memorojn, kaj ni emerĝas la plej belaj, por memsanigo. Kaj ni sonĝas aferojn kiuj en nia reala vivo ni kredas neatingeblaj, kaj faras nekredeblaĵojn, kaj eĉ la plej kruelaj, kiuj certe "ni strebas memori, sed ni ne sukcesas." Dum dormo ankaŭ ni ekzistas kaj estas reala al nia menso kion ni travivas... Kaj la realaĵo... Ni estas materio kaj energio en konstanta ŝanĝo, evoluante kaj estante parto de ekosistemoj, kaj el polvo ni venis kaj tien ni revenos en tiu ĉi ciklo de vivo kaj evoluado procezo; Do ni estas fratoj de la suno kaj la tero, de la luno, ni estas parto el ili...
Kaj de la aero, kaj de la akvo, kaj de ĉio kio estas materio kaj energio ŝanĝante en la tempo, finante ciklojn de vivo kaj komencante aliajn ...
Ni estas atomoj, en senĉesa movado kaj konvinado, kaŭze de la energio kiu konservas ilin en konstante movo, eĉ en sia interno, ĉar siaj subatomaj partikloj daŭras en konstanta movo.
La atomoj formas molekulojn, kaj la molekuloj fariĝas kompleksaj kaj formas malsamajn vivantajn histojn, organojn kaj sistemojn, la individuon, kaj la individuoj formas la loĝantarojn kaj biologiajn komunumojn kaj ekosistemojn kaj la sfero de vivo...
Kaj ni estas kaj pensas, kaj ni sentas... kaj ni memdemandas... kial... kaj pro kio...
Se iam ni mortos... sed ni devas havi respekton por la vivo kaj ĝiaj misteroj ... Jes... la aeron ni ne vidas sed ĝi ekzistas kaj ni spiras ĝin, la sento estas ne difinita biokemie, sed ekzistas, kaj la penso, kaj ankaŭ la memoro... kaj eĉ la plej prestiĝa neŭrologo, genetista, aŭ biokemiisto ne havas la ĝustan respondon pri tio, laŭ mi scias...

Mi estas tio kion mi perceptas en mia ĉirkaŭo... tio mi estas... mi estas mi... mi estas kion mi vidas... mi estas kio ĉirkaŭas min...



Existencialismo...

Soy, pienso, vivo... y después ? Mientras alguien me recuerda existo, y si ya morí, existo en el recuerdo de los que me trataron. Y cuando ellos también mueran ? Ya no existiré, ni en su memoria...

Duermo...
Y mientras duermo, vivo en un mundo que me parece real (a menos que yo sepa en mi sueño que estoy soñando)...entonces se vuelve, más subjetivo. El cerebro archiva en el subconsciente y en el inconsciente, pero borra o archiva en el lugar más inaccesible los malos recuerdos, y nos afloran los más bellos,por autosanidad. Y soñamos cosas que en la vida real creemos no alcanzar, y hacemos cosas increíbles, y hasta lo más cruel, que por cierto, " nos esforzamos en recordar, pero no podemos ". Durante el sueño también existimos, y es real para nuestra mente lo que estamos pasando...Y la realidad... es que somos materia y energía en constante cambio, evolucionando y formando parte de los ecosistemas; y del polvo vinimos y ahi mismo volveremos en este ciclo de vida y proceso de evolución; Por lo tanto somos hermanos del sol y la tierra, de la luna, somos parte de ellos...
Y de el aire, y del agua, y de todo lo que sea materia y energía cambiando en el tiempo, finalizando ciclos de vida e iniciando otros...
somos átomos, en constante movimiento y combinación, por la energía que los mantiene en movimiento, incluso dentro de sí mismos, porque sus partículas subatómicas estan en constante movimiento.
Los átomos forman moléculas, y las moleculas se vuelven complejas y forman diferentes tejidos vivos y órganos y sistemas, y un individuo, y los individuos poblaciones, y comunidades biológicas y ecosistemas, y la esfera de vida...
Y somos y pensamos, y sentimos...y nos preguntamos...porqué...y para qué...
si un día vamos a morir...pero hay que tener respeto por la vida y sus misterios...Sí... el aire no lo vemos pero existe y lo respiramos,el sentimiento no se define bioquímicamente, pero existe,y el pensamiento y la memoria también...
y ni el más prestigiado neurólogo, o genetista, o bioquímico tienen la respuesta adecuada a ésto, según lo sé...

Soy lo que percibo en mi y a mi alrededor... eso soy...yo soy yo... yo soy lo que veo...yo soy lo que me rodea...