Kultura diferenco

Ĉu mi erare scias pri eŭropa kulturo ?

En Eŭropo vi trovas kaj disiĝintojn, kiuj sintenas reciproke malamike post disiĝo, kaj disiĝintojn, kiuj restas en normala rilato, simila al laborgekolegoj.
Plej ofte konfliktoj kaŭzas disiĝon. Konfliktoj fontas precipe el neadaptiĝemo, ne-kompromisemo, nekonformiĝemo, netoleremo, ktp.

Tiaj trajtoj konvenas nek por geedzoj, nek por ekz. laborgekolegoj. Neadaptiĝema individuo havos sukceson nek en geedziĝo, nek en ceteraj koleg- aŭ amikrilatoj.

Pro la meniciitaj kialoj la procento de tiuj paroj, kiuj post disiĝo restas malamikoj superas la procenton de tiuj, kiuj post disiĝo gardas ne-malamikan rilaton.

Seksa kontakto estas troe supertaksita, malgraŭ tio, ke tiun fenomenon generas hormonoj, ne konscio.
La antaŭgeedziĝa testado, "provkontrolo" (kiam paroj loĝas kune) servas preskaŭ nur por ekkoni reciproke sekse. Dum tiu periodo gejunuloj fokusas sin tiom intense pri seksumado, ke tute forgesas testi reciproke la ceterajn, plej gravajn trajtojn, la adaptiĝemon, toleremon.
Tial tiuj kunloĝadoj ne multe utilas se gejunuloj ne ricevas anticipe la necesan edukadon pri sekura kunvivado.

Jes, en Eŭropo regresas la emo geedziĝi (precipe flanke de viroj). Tio estas parte pro tio, ĉar registaroj ne apogas fondadon de familio (ili preferas "importi" laborforton), kaj parte pro manko de adaptiĝemo ĉe gejunuloj.
La nuna monda sociotrendo ne stimulas individuojn reciproke sin helpadi (larĝa familo kun pluraj generacioj). Tio estas, ĉar se la sistemo de "larĝa familio" funkcius, estus malpli facile ĉantaĝi, sklavigi individuojn.
En sistemo de "larĝa familio" pensio estas nenecesa, ĉar la familianoj reciproke zorgas pri si.

Ĝis kiam Azio "produktas" kaj liveras (eksportas) senpage plenkreskulan laborforton, la eŭropaj registaroj ne intencas investi monon por instigi, motivi siajn gejunulojn fondi familion. "Malantaŭ" plenkreskuloj estas elspezoj pri edukado, sanprizorgado, ktp.
Importi (enmigrigi) "senpage" plenkreskulojn signifas ŝpari monon por edukado, sanprizorgado, ktp.

Interesa pensmaniero, sinjoro Toth.

Ankau mi simpatias triban sistemon, sed samtempe, shajnas plej sane vivi sola.

Notu ankaŭ ke ne ĉiuj landoj kaj regionoj estas tute unuecaj rilate al tio. En sudaj latinidaj landoj tradicie la eksedziĝoj estis malpli oftaj, kvankam la diferencoj iom post iom malaperas.

La granda nombro de malsukcesaj kunvivadoj ŝuldas al manko de tiacela edukado por gejunuloj.
Ne mirinde, ke post tiom da fiaskoj oni pretas preferi solecon al kunvivado.
Bedaŭrinde ankaŭ la fakgazetaro konsilas gejunuloj investi tempon kaj energion por *elekti* la konvenan partneron, anstataŭ konsili gejunulojn preni trejn-lecionojn pri konflikt-traktado (Gordon), toleremo, kompromiso, adaptiĝo.
Iuj personece evoluemaj individuoj povas eĉ sole "diveni" tiujn regulojn, kiujn instruas la kurso pri personec-evoluigo Gordon. Aliuloj bezonas partopreni en tiaj kursoj.
Konvene trejnitaj individuoj ne alfrontas nesolveblajn broblemojn en kunvivado.
Anstataŭ *elekti* la konvenen partneron (trovi pinglon en fojnostako!), pli bone alproprigi la saĝan kunvivadon.

Teorie jes, tio helpus.
Sed en praktiko, se oni atendus personecan maturecon antau ol edziĝi - tiam nuptantoj malofte estus pli junaj ol 50.
Do ne plu reproduktkapablaj.

Plie - ĝuste nematureco altrudas al homo deziron edziĝi.

Personeca matureco dependas precipe de edukado kadre de familio, kaj de personec-modelo, kiun povas prezenti gepatroj per si mem. Pri edukado repondecas ankau eduksistemo, socio.
Por ekhavi konvene edukitajn idojn, unue necesas eduki konvenajn ontajn gepatrojn. Poste ili prezentos imitindan sintenon, personecon.

Psikologoj jam esploris ekz. tion, ke filinoj kutime serĉas partneron laŭ la modelo de siaj patroj (se la patroj ne kondutis en familio signife mallaŭdinde).
Mi jam renkontis gejunulojn, kiuj estis nekutime kleraj laŭ konduto (ambaŭ devenis de firmaj familioj, kie spertis sekvindan modelon de gepatroj), kaj ili restis kune jam de 35 jaroj malgraŭ tio, ke geedziĝis dum siaj ĉ. 20 jaroj.

Konklude: oni ne atendu maturiĝon, sed ja helpu per propra modelo gejunulojn maturiĝi.
Ni ne preteratentu tion, ke paroj formiĝas (aŭ reformiĝas) eĉ en periodo, kiam hormonoj (seksrilato) jam ne multe gvidas onian decidon.

Kaj ni simile ne preteratentu tiujn parojn, kiuj jam ne praktikas sekson eĉ se laŭ aĝogrupo tio jam eblus (ili jam ne estas sufiĉe alogaj reciproke), sed tamen restas kune, kaj vivas sen gravaj konfliktoj malgraŭ tio, ke nenia ekonomia situacio trudas al ili kunvivon. Konscienco kaj empatio pri idoj, partnero kunligas ilin. Kaj konscienco, kaj empatio estas edukendaj ecoj. Do, estas tasko por gepatroj eduki tiujn trajtojn. Plej facile eblas eduki ilin per propra modelo dum la aĝo, kiam idoj ankoraŭ vivas nur hejme (antaŭ lernej-periodo).

En Rusio pli ol 50% da junaj paroj almenaŭ 1-2 monatojn kunloĝas antaŭ la geedziĝo. El ili relative granda parto loĝas kun multajn jarojn, eĉ naskas kaj edukas infanojn, sed ne geedziĝas.
La problemo estas jena: kiel mi komprenas, en Koreio oni baziĝas je estimo de volo de gepatroj, ĉu? Sed en mia lando nun multaj kunloĝas aŭ geedziĝas ĝenerale sen konsento de la gepatroj kaj ĝenerale akto de geedziĝo iom post iom iĝas jura formalaĵo kaj pli kaj pli malproksimiĝas de ĝiaj tradiciaj kaj kulturaj fontoj.