Parisoserk's blog/

MIA VOJAĜO AL JAPANIO (15)

Mardon, la 21-an de oktobro

Ĉe gesinjoroj SYÔZI la matenmanĝo estas je la 8-a matene. Ĝis tiam oni devas lavi sin kaj je la oka ĉio estas sur la tablo. Sinjorino Keiko preparis por mi duon-eŭropan matenmanĝon kun ovo, pano kaj kafo. Post la matenmanĝo amiko Nobuyuki foriris al sia firmao por labori dum mi atendis la komenciĝon de la kursoj, kiuj okazas ĉiun mardon ekde la mateno. Unue mi partoprenis al la duonprogresiga kurso. Sekvis plej progresa kurso kiun mi komplete gvidis kaj al kiu dum la tuta tempo partoprenis ankaŭ sinjorino Keiko. Dum la tagmeza paŭzo ni iris en apudan kafejon manĝi sandviĉon kun kafo. Sekvis posttagmezaj du kursoj al kiuj mi partoprenis. La kontaktoj kun diversnivelaj kursanoj estis tre interesaj por mi. Mi esperas ke ankaŭ por ili tiu nia interŝanĝo estis interesa kaj instrua.

Post la fino de la kursoj, je la 18-a horo vespere ni iris al la sidejo de JEI (Japana Esperanto-Instituto -

Sidejo de JEI

neŭtrala E-Asocio ligata al UEA), kie mi devis paroli pri SAT kaj Esperanto-Civito. Al la sidejo de JEI ni iris per subtera fervojo. Ĝi troviĝas en la Tokia kvartalo Sinzyuku, en bela pluretaĝa domo kiu apartenas al JEI. JEI ludonas la unuan etaĝon kaj uzas la plej supran. La oficejo estas tre granda kaj bonege ekipita kun pluraj komputiloj (Macintosh-oj kiel en la SAT-ejo). La libroservo kaj biblioteko estas tre ampleksaj. Same ili havas tre belan kunvenejon.

La bonvenigan kunvenon en la domo de JEI devis prezidi k-do YAMASAKI Seikô, kiu pro koksodoloro ne povis veni. Anstataŭ li prezidis sinjorino Keiko SYÔZI.

Mi parolis pri la historio de SAT, pri la vizito de Lanti al JEI (kiu tiam troviĝis en alia loko) en la jaro 1937 kaj pri Esperanto Civito kaj niaj rilatoj kun ĝi. Poste s-ro USUI Hiroyuki klarigis iom pli - laŭ sia opinio - pri la fono de Esperanto Civito.

Hinda restoracio en Tokio

Post la demandoj kaj respondoj ni ĉiuj iris al la barata (hinda) restoracio “Old Bazar”, proksime de JEI-domo. Tie ni manĝis specialaĵojn el tiu alia parto de Azio kaj pasigis tre agrablajn momentojn en amika babilado. Hejmen ni revenis per subtera fervojo.

MALPERFEKTAĴO ĈE VIRINO

Kiam Dio kreis virinon, li jam estis en la sesa tago de sia kreado prilaborante la detalojn.

Aperis anĝelo kaj demandis: "Kial vi dediĉas tiom da tempo por krei ŝin?

Kaj la Sinjoro respondis:  "Ĉu vi vidis mian Planon por ŝi?"

Ŝi devas esti komplete lavebla, sed ne devas esti el plastaĵo. Ŝi devas havi pli ol 200 nemoveblajn partojn, ĉiuj ŝangeblaj kaj kapablaj funkcii en iu ajn reĝimo, havi sinon kiu povas akcepti kvar infanojn samtempe, havi kison kiu povas flegi same skrapvunditan genuon kaj vunditan koron. Kaj ŝi ĉion faros nur per du manoj.

Anĝelo admiris la kvaliton  "Nur du manoj...Neeble!"

Kaj tio estas nur baza modelo?

Tio estas tro da laboro por unu tago. Atendu morgaŭon por fini ŝin".

Ne mi ne atendos, protestis Sinjoro. Mi estas tiel preta por fini tiun kreaĵon ke mi faras tion el tuta koro.

"Ŝi flegas sin sola kiam ŝi estas malsana kaj ŝi povas labori dum 18 horoj tage."

Anĝelo alproksimiĝis kaj tuŝis virinon.

Sed, vi faris ŝin tiel delikatan, Sinjoro".

Ŝi estas delikata sed mi faris ŝin ankaŭ fortikan. Vi ne havas ideon kiom ŝi kapablas elteni aŭ obteni.

"Ĉu ŝi kapablos pensi, demandas anĝelo".

Dio respondis: "Ne nur ke ŝi kapablos pensi, sed ankaŭ diskuti kaj realigi."

Tiam anĝelo rimarkis ion kaj per mano tuŝis ŝian vizaĝon. Sinjoro, ŝajnas ke tie estas iu likado?

Estas nenia likado, respondas Sinjoro. Tio estas larmo.

Al kio servas larmoj, demandas anĝelo.

Dio respondas: Larmoj estas ŝia maniero esprimi sian ĝojon, sian ĉagrenon, sian elreviĝon, sian amon, sian solecon, siajn suferojn kaj sian orgojlon."

Tio forte impresis anĝelon kiu diris: Vi estas geniulo, ĉar vi pensis pri ĉio. Virino estas vere mirinda.

He, jes! Virinoj havas energiojn kiuj surprizas virojn. Ili alfrontas la problemojn, solvas gravajn problemojn, kaj dume ili estas feliĉo, amo kaj ĝojo.
Ili ridetas kiam volus krii, kantas kiam volus plori, ploras kiam esta ĝojaj kaj ridas kiam estas nervozaj.

Ili batalas por siaj kredoj. Ili ribelas kontraŭ maljusteco. Ili ne akceptas la respondon "ne" kiam ili kredas ke ekzistas pli bona solvo. Ili abstinas por protekti sian familion.

Ili iras al kuracisto kun timema amikino. Ili ŝatas senkondiĉojn.

Ili ploras kiam iliaj infanoj sukcesas kaj ĝojas pro la ŝancoj de siaj amikoj.  Ili estas feliĉaj aŭdante pri iu geedziĝo aŭ naskiĝo.

Ilia koro rompiĝas kiam iu amikino mortas kaj suferas pro la perdo de kara persono. Certe ili estas fortaj kiam pensas ne plu havi energion.  Ili scias ke iu kiso aŭ interkisado povas helpi flegi la rompitan koron.

Sendube, ĉe la virino estas iu MALPERFEKTAĴO :

"ŜI  FORGESAS KIOM ŜI VALORAS !"

Ĉi-sube mi prezentas mallongan, simplan sed tiel parolantan poemon de la kroata esperantista poetino Lucija BORĈIĈ, kiun ŝi verkis en Zagrebo en la jaro 2000. Ĝi tre plaĉas al mi. Ĉu ankaŭ al vi?

MIA VOJAĜO AL JAPANIO (16)

Merkredon, la 22-an de oktobro.

Hodiaŭ matene post la matenmanĝo per propra aŭtomobilo, mia amiko Nobuyuki transportis min unue al sia firmao. La vetero estis malbela kaj tre pluva. En la entrepreno li montris al mi ĉiujn etaĝojn kaj prezentis min al siaj kunlaborantoj. Ankaŭ alvenis la filo de Nobuyuki kiu laboras en la entrepreno kaj kiu post du jaroj heredos ĝin de sia patro, kiu intencas emeritiĝi. Kun lia filo mi jam antaŭe konatiĝis en Parizo. Li ankaŭ parolas Esperanton. Post unuhora restado en la entrepreno, Nobuyuki decidis iom montri al mi Tokion malgraŭ la pluvo. Per aŭto ni iris en la centron de Tokio por ke li montru al mi la Imperiestran palacon kaj la administrajn partojn de ŝtataj organoj. Ankaŭ ni

Ginza

vizitis la faman tokian straton Ginza, kaj kelkajn grandajn magazenojn, ĉar li volis aĉeti ludilon por sia nepo.

Imperiestra palaco

Bedaŭrinde ni ne povis vidi multon pro vere malbela vetero. Tagmeze ni iris tagmanĝi (lunĉi) en malnovan tipan popolan manĝejon kien Nobuyuki ne iras kun sia edzino ĉar ŝi malŝatas ĝin. Tie ni manĝis japanajn nudelojn kaj aliajn popolajn manĝaĵojn. Mi estas danka al Nobuyuki ke li montris al mi ankaŭ tiuspecan restoracion. Tie ni trinkis tre bonan sakeon kiu venas rekte el barelo.

Posttagmeze ni ankoraŭ iomete promenis tra la urbo, vizitis tre modernan muzeon kaj revenis hejmen. Survoje ni aĉetis du botelojn de sakeo en speciala vendejo.

Vespere mi estis invitita al la vespermanĝo kun svisa kliento de mia amiko Nobuyuki. Kun ni iris al tiu vespermanĝo ankaŭ lia filo. Per taksio ni iris al la hotelo kie atendis nin tiu svisa kliento. Unue ni kune trinkis aperitivon kaj gustumis koktelon. Mi gustumis japanan viskion. Sekvis tre bongusta kaj abunda vespermanĝo tiagrade ke mi eĉ ne povis fini. Sinjoroj SYÔZI parolis kun sia kliento en la angla lingvo, mi parolis kun li france kaj kun miaj japanaj amikoj mi parolis esperante. Tiel konversacio tute bone funkciis. Post la vespermanĝo filo Syôzi revenis hejmen dum ni aliaj iris en alian privatan klubon kie ni pasigis tre agrablan momenton. Por mi ĉio estis nekonata kaj nova. Tre interesa sperto. La vesperon ni finis en Karaoke kantejo, ĉar la svisa kliento tre ŝatas tion. Por mi tio estis la unua fojo kaj unua sperto. Por tiuj kiuj ne scias kio estas Karaoke kantejo mi klarigu. Temas pri trinkejo kie oni trinkas kaj povas mendi kanton kiun oni deziras kanti (ekzistas dika libro kun multaj konataj kantoj por elekti). Sur la ekrano aperas teksto de la kanto kaj la orkestro kiu muzikas. Per mikrofono oni kantas legante la tekston.
Hejmen ni revenis post la noktomezo kaj tiel finiĝis mia lasta tago en Tokio.

Jen bela poemeto de kroata poeto Dobriŝa Cesariĉ en la traduko de Lucija Borĉiĉ.

MIA VOJAĜO AL JAPANIO (17)

Ĵaŭdon, la 23-an de oktobro

Haneda1

Post la matenmanĝo miaj valizoj jam estis pretaj kaj mi foriris, akompanate de sinjorino Keiko al la enlanda flughaveno Haneda de Tokio por flugi al Komatu (Isikawa). Por atingi tiun flughavenon ni devis uzi unurelan trajnon. La flughaveno (kiel cetere multaj

Unurela trajno al Haneda

japanaj flughavenoj) troviĝas sur artefarita insulo en la maro. Dankante al sinjorino Syôzi mi adiaŭis ŝin kaj eniris la rezervitan atendejon de la flughaveno por vojaĝantoj. Evidente mi estis ĉirkaŭata nur de japanoj kaj ĉio estis skribita japane kaj angle. Jam estis preskaŭ horo por la enaviadiliĝo kaj mi nenie vidis iun kiu kontrolas flugbiletojn. Subite en iu loko estis aparato kaj estis skribite en la japana kaj angla “Bonvolu enmeti vian flugbileton”. Mi faris tion kaj la maŝino demandis al mi la karton de Japana Flugkompanio. Mi ne havis ĝin sed nun mi ne plu havis mian flugbileton. Kion fari? Do mi serĉis iun el la flughavenaj oficistoj por ke oni helpu min reakiri mian bileton kiu troviĝis en tiu diabla maŝino. Iel per la franca mi klarigis al uniformita oficistino ke mi enmetis mian flugbileton en la maŝinon kaj nun ne plu havas ĝin. Ŝi petis de mi la samon: karton de JAL. Mi klarigis ke mi ne havas ĝin. Do, fine ŝi lasis min kaj foriris. Mi estis tre embarasita ĉar mi ne povis klare klarigi kaj diskuti pri tio, kion fari. Ja mi neniam lernis la anglan kaj miaj konoj de aliaj lingvoj ne utilis. Ĉu mi povos finfine forflugi? Sinjorino Keiko jam certe revenis al sia hejmo. Tute senespera mi staris apud tiu diabla maŝino kaj jam aliaj vojaĝantoj komencis eniri en la aviadilon, kiam neatendite la maŝino "elkraĉis" mian flugbileton. Do, mi estis savita kaj eniris kure la lasta en la aviadilon. Flugo daŭris proksimume unu horon super la japanaj montoj. La vetero estis pluva kaj malbela. Alveninte al Komatu, tie mi vidis belan ridantan vizaĝon de Viola kaj de s-ro SAITÔ Tadasi. Ili atendis min per aŭtomobilo kaj ni ĉiuj veturis al la urbo Kanazawa ĉe Viola.

Viola afable gastigis min en sia loĝejo kie ili havas apartan japanan ĉambron kun tatami por la gastoj. Ŝi prezentis al mi sian tre simpatian kunulon Mako, kun kiu mi deziris iom pli interŝanĝi sed bedaŭrinde la lingva baro estis tre granda. Li ja parolas nur la japanan lingvon. Do mi povis komuniki kun li nur helpe de Viola. Viola loĝas en la sama loko kie troviĝas ŝia librobrokantejo. Ŝi havas en la vendejo tre grandan elekteblon de libroj pri diversaj temoj. Evidente, temas ĉefe pri japanlingvaj libroj, sed tamen ŝi havas angulon kun esperantaj libroj.

En Kanazawa

Post la manĝeto Viola proponis al mi iom viziti ŝian urbon Kanazawa, malgraŭ la pluvo kaj sufiĉe malvarma vento. Kun plezuro mi akceptis. Afabla Mako restis zorgi pri la butiko dum Viola akompanis min kaj gvidis tra la bela urbo Kanazawa. Pro pluvo kaj freŝeco ŝi pruntis al mi kontraŭventan jakon. Urbo Kanazawa estas tre bela malgranda urbo kun belaj riveroj kaj pontoj. Fakte ni intencis promeni laŭlonge de la rivero kie en printempo abunde floras ĉerizarboj, sed pro la malbela vetero tiu promenado estis mallonga. Tamen ni vizitis kelkajn belajn lokon de la urbo el kiuj estas ankaŭ tiu bela domo antaŭ kiu Viola fotis min. Ŝi ankaŭ montris al mi la loĝdomon de mia amiko Semanto. Revene al ŝia hejmo Viola haltis ĉe la vendejo kiu vendas freŝajn suŝiojn, rulaĵojn de rizo kaj fiŝaĵo aŭ io alia, envolvita en algojn. Ŝi aĉetis plurajn por Mako, ŝi kaj mi. Ili estis vere tre tre bongustaj kaj tiel plaĉis al mi ke mi ekdeziris lerni fari ilin. Bedaŭrinde dum la SAT-kongreso en Ĉaŭdefono (CH), kiam Viola faris sian kurson al la kongresanoj, mi ne povis partopreni. Nu, ĉar oni decidis ke en Kaga ĉiuj el ni devos kuiri por la aliaj, Viola kaj mi decidis fari tion, kaj tiel mi havos okazon lerni.

Vespere alvenis ĉe Viola mia amiko Semanto kaj s-ro SAITÔ. Semanto

Geamikoj el Kanazawa

invitis nin ĉiujn vespermanĝi en restoracion. Ni pasigis tre agrablan vesperon en amika babilado. Post la vespermanĝo ni revenis ĉe Viola kie mi tranoktis.

MIA VOJAĜO AL JAPANIO (18)

Vendredon, la 24-an de oktobro

Matene ni preparis nin por forvojaĝo al la urbo Kaga kie okazos kunveno de Japanaj SAT-anoj. Antaŭ la foriro al Kaga, per eta aŭto de Viola, ni iris al najbara vilaĝo kie okazis speciala merkato de profesiaj librobrokantistoj. En la aŭton ni metis skatolojn kun libroj kiujn ili volis vendi kaj ni tri (Viola, Mako kaj mi) forveturis al tiu merkato. Por mi estis interese vidi kiel aspektas tiu merkato kiu estas organizita nur por profesiuloj. Mako restis tie por komerci kaj kontakti kun aliaj kolegoj, dum Viola kaj mi daŭrigis aŭte al Kaga. Ni iris aŭte rekte al la stacidomo por atendi la unuajn SAT-anojn alvenintajn al Kaga per trajno. La unuaj alvenis k-doj NONOMURA Yô, NISIKAWA Satoru kaj nia

Nisikawa, Viola, Nonomura kaj…

peranto TANI Hiroyuki. Ni havis sufiĉe da tempo por iri al la kunvenejo, ĉar la renkontiĝo komenciĝos nur vespere. Do ni decidis iri buse al apuda urbeto kie troviĝas termalaj banejoj. Survoje al Kaga, nia juna kamarado Nisikawa falis kaj havis doloron en la maleolo. Li apenaŭ povis marŝi.

Per buso ni atingis tiun termalan banejon. Unue ni iris promeni tra belega naturo apud la rivero kaj restis nur 40 minutoj por bani sin en la termoj. Fine, ni revenis al Kaga. Viola kun mi iris al la granda vendejo por aĉeti ĉion necesan por la estonta kuirado kaj aliaj iris rekte al la kunvenejo kiu estis belega moderna konstruaĵo mirinde bone ekipita.

En la granda magazeno, Viola aĉetis amason da legomoj, rizon, fiŝaĵojn, viandojn ktp por ke ĉiuj el ni povu kuiri niajn manĝaĵojn. Mi aĉetis por mi persone la pakon da algoj kaj bambuan necesaĵon por la rulado de suŝioj (maki-oj).

Ŝarĝitaj ni veturis al la kunvenejo kie jam ĉiuj alvenis. Ĉar ni ne estis tre nombraj kaj virinoj estis nur du (Masakato alvenis nur morgaŭ) ni ricevis grandan ĉambron por viroj kaj malpligranda estis rezervita al virinoj. Nur Alano deziris havi apartan ĉambron pro la ronkado. La unuan vesperon devis esti Masakato kaj mi kiuj preparos vespermanĝon, sed ŝi ne venis pro la malsano kaj tiam Viola decidis helpi al mi kaj instrui kiel fari la suŝiojn (maki-ojn).

Ni havis je nia dispono grandegan kuirejon por la kuirinstruado kun multaj tabloj kaj ĉio kio necesas por la kuirado. Tuj aliĝis por helpi al ni sinjorino IE Harumi kaj kelkaj aliaj. Je la dispono estis ankaŭ du aŭtomataj maŝinoj por la kuirado de la rizo. Ni do preparis rizon, lavis la legomojn kaj fiŝaĵojn kaj komencis prepari la rulaĵojn. Ni faris tre multajn tiel ke ni ĉiuj bonege manĝis kaj ankoraŭ restis por morgaŭ. Post la bonega vespermanĝo estis decidite kunveni en la ĉambro de viroj por pli bone interkonatiĝi kaj babili. (vidu foton maldekstre). Nia babilado daŭris ĝis post la noktomezo kiam la virinoj foriris al sia ĉambro kaj ni viroj preparis niajn kuŝlokojn. En la muraj ŝrankoj troviĝis 10 futonoj kun necesaj kovriloj kaj kusenoj.

Oni ankaŭ povis uzi komunan banejon, tamen aparte por viroj kaj por virinoj. La necesejoj estis tre modernaj kiel mi jam priskribis kaj eĉ oni ne bezonis lumigi ĉar la lumo aŭtomate aperis post la eniro en la ejon.

MIA VOJAĜO AL JAPANIO (19)

Sabaton, la 25-an de oktobro

Nia programo komenciĝis frue matene. Unue estis matemanĝo kiun ni devis prepari, kaj temas pri japaneca matenmanĝo kun rizo, misosupo, legomoj kaj japana teo. Dum niaj laborkunsidoj kiuj okazis matene kaj posttagmeze, ni havis je nia dispono belajn lokojn kaj eĉ informadikan ĉambron kun multaj

En komputila cxambro

komputiloj kaj internetaliroj. Ni uzis tiun ĉambron (vidu apudan foton) por rigardi bildojn pri “Ĉielarka marŝo en Sapporo”. Nia juna kamarado Nisikawa Satoru parolis pri la seksaj minoritatoj, problemoj kaj diskriminacio kiujn ili renkontas kaj pri tiu ĉielarka marŝo al kiu li mem partoprenis.

Dum tiu kunveno subite eniris Masakato, kiu malgraŭ sia malsano decidis tamen veni, eĉ kontraŭ la permeso de la kuracisto. Evidente ni ĉiuj salutis ŝin per aplaŭdo.

Krom tio ni traktis diversajn temojn dum niaj kunvenoj, kiel LEA en Japanio, SAT-kongreso en Japanio, ESF, MSF kaj Japana S.F. Ni sendis mesaĝojn al tiuj eventoj. Ni aŭskultis ankaŭ prelegojn pri japana naciismo ktp. Pli detala raporto pri la laboroj mem aperis en Sennaciulo. Post la vespermanĝo ni denove kunvenis en la vira ĉambro ĝis la malfrua horo.

PRI MIA PERSONA NOMO - KREŜIMIR

Pluraj el miaj amikoj kaj konatoj miras pro mia "stranga" persona nomo Krešimir. En Francio plej ofte oni nomas min Kazimir ĉar tiu ĉi persona nomo estas konata pro sufiĉe multaj polaj enmigrintoj. Kiam mi diras al ili ke mi havas nenion kontraŭ la nomo Kazimir sed ke tio ne estas mia persona nomo, la respondo plej ofte estas: "Sed Kreŝimir - Kazimir estas la sama afero".

Aliaj demandas mi

Kresimir

n de kie venas tiu nomo. Do jen mi klarigas. Tio estas pure kroata persona nomo kiun (laŭ mia scio) oni trovas en neniu alia slava popolo. En la kroata historio ekzistis kvar kroataj reĝoj kiuj nomiĝis Kreŝimir: Kreŝimir I (935-945); Kreŝimir II (949-969); Kreŝimir III (1000-1030) kaj Petar-Kreŝimir IV (1058-1089). La plej konata kaj plej potenca estis tiu lasta. Kiel vi povas rimarki ĉe tiu lasta estas du nomoj ligitaj Petar +

Petar Kresimir IV

Kreŝimir. Kial? Tute simple ĉar Kreŝimir ne estas nomo de iu sanktulo kaj ĉar ĉiu devis havi sian sanktan protektanton, oni ligis Kreŝimir kun Petar (Petro). Tiel en la kroata katolika kalendaro oni trovas Kreŝimir la 29.06. - kiam estas tago de sankta Petro.

Krom gravaj politikaj atingoj kaj unuigo de Dalmatio kun norda Kroatio (kreiĝis "Regnum Dalmatiae et Chroatiae"), li multe subtenis konstruon de urboj en Dalmatio. Unu el konataj dalmataj urboj Šibenik - nomiĝas "Urbo de Kreŝimir".

Ĉar kelkaj el miaj esperantistaj konatoj deklaris ke mi estas burĝo kiu posedas riĉecon en Kroatio, mi do ĉi tie publike agnoskas ke tio estas vero. Mi posedas tie urbon Ŝibenik - kiu estas la urbo de Kreŝimir. Ĉar multaj homoj preferas pli mallongajn nomojn ĝenerale oni nomas min - KREŜO. Krome, ĝi estas pli esperantista (ĉar finiĝas per o).

MIA VOJAĜO AL JAPANIO (20)

Dimanĉon, la 26-an de oktobro

Post la matenmanĝo okazis nia lasta kunveno kaj la dimanĉan tagmanĝon ni ne mem preparis sed decidis manĝi en la restoracio. Post la manĝo ni ankoraŭ iom babilis, trinkis kafon. Sekvis la reveno hejmen. Pluraj uzis trajnon kaj mi revenis kun mia amiko Semanto per lia propra aŭto al Kanazawa. Ni iris ĝis lia hejmo kie mi havis okazon konatiĝi kun lia edzino. Li opiniis ke post ĉio tio mi devas esti laca kaj li pagis por mi ĉambron en luksa hotelo en Kanazawa. Kiam mi instaliĝis, mi banis min kaj iom ripozis ĝis la sepa vespere, kiam Semanto rendevuis kun mi por komuna vespermanĝo en alia restoracio. Efektive, ni vizitis restoracion kiun li bone konas kaj kiun li elektis por mi. Estis tre agrable. Ni multe babilis kaj bonege manĝis. Plene sata mi revenis en la hotelon kie mi bonege dormis kaj ripozis ĝis la mateno.

 

MIA VOJAĜO AL JAPANIO (21)

Lundon, la 27-an de oktobro.

Matene atendis min ĉe la hotelo Viola kiu per sia aŭto akompanis min al la trajno. Ŝi jam aĉetis al mi bileton por Kioto en rapidega trajno kaj mi sola vojaĝis revenen. Pro sia malbona sanstato Masakato ne atendis min ĉe la trajno. Mi mem elturniĝis kaj per la buso n° 26 mi veturis al la loĝejo de Masakato. Bedaŭrinde mi iom maltrafis la bonan haltejon kaj mi devis reveni piede du aŭtobusajn haltejojn.

Reveninte ĉe Masakato mi devis prepari pli malgrandan valizon por la venonta tritaga vojaĝo. Posttagmeze tamen Masakato akompanis min al la stacidomo kie ni rendevuis kun s-ro TABATA Kazuhiro

Kun Tabata-san en Kioto

el Ôzi-tyô, Nara. Kun li mi vojaĝis unue al la oficejo kie li laboras kiel iuspeca notario. Li havas du aŭ tri pliajn kunlaborantojn. Poste ni kune vizitis la kunvenon de aliaj kaj kiel kutime ni iris al la restoracio kie ni bone vespermanĝis. Post la vespermanĝo ni disiĝis kaj mi iris kun k-do TABATA al lia bela domo kie tre bonkore kaj amike akceptis min liaj ĉarmaj edzino kaj filino. Lia filino havas proksimume la aĝon de mia propra filino. Ŝi montris al mi sian lernolibron pri la franca lingvo - lernolibro por japanoj. Ili disponigis al mi sian banĉambron por bani min antaŭ enlitiĝo kaj la japanecan gastĉambron kun futono, sed tre agrablan kaj komfortan. Mi multe dankas al ili pro ilia afableco kaj gastamo. Tie mi tre bone dormis.

MIA VOJAĜO AL JAPANIO (22)

Mardon, la 28-an de oktobro

Post la bonega matenmanĝo - tre abunda kaj eŭropeca (sinjorino Tabata faris pri tio ĉion eblan), ni foriris unue al la oficejo de k-do Tabata kaj poste per trajno al la malnova urbo NARA. Tie atendis nin sinjorino HUZIKAWA Zyunko kun kiu ni kune iris al la belega Nara-parko kie troviĝas multaj diversaj temploj, inter kiuj la konata templo Tôdaiji. Ĝi estis kreita en la 8-a jarcento, kaj estas plej

Templo Tôdaji en Nara

granda ligna konstruaĵo en la mondo. Dufoje ĝi brulis kaj estis rekonstruita. En ĝi troviĝas granda Budao el ligno sidanta sur grandega lotusa floro. Tiu ĉi templo devis esti la ĉefa templo super ĉiuj temploj de Japanio.

En la grandega parko de Nara aparta atrakciaĵo estas

Cervoj en libereco en Nara

cervoj kiuj tute libere cirkulas inter la turistoj. Temas pri centoj da bestoj kiuj estas tute malsovaĝaj kaj alkutimiĝintaj al la homoj.
Sur la maldekstra foto vi vidas Sinjoron TABATA

En parko de Nara

Kazuhiro kun sinjorino HUZIKAWA Zyunko antaŭ la enirejo de la parko kaj sur la dekstre oni vidas cervojn kiuj tute libere cirkulas inter la gastoj kaj turistoj.

Nara estas la plej malnova ĉefurbo de Japanio (710-784) sub la nomo Heijo. En ĝi floregis la budaismo danke al mecenatoj, t.e. pluraj sinsekvaj imperiestroj. La ĉefaj turismaj partoj de Nara estas en la listo de UNESKO kiel “monda kultura heredaĵo”.  Multe da lernejanoj venas ĉiutage por lerni la japanan historion kaj admiri la artajn kapablojn de la homo.

Ĉe la ekstera muro troviĝas skulptaĵo el ligno kiu reprezentas sidantan Budaon. La skulptaĵo estas

Ligna Budao

vestita per ruĝa vestaĵo kaj multaj piuloj venas por tuŝi la skulptaĵon kaj esprimi iun sian deziron.

Post tiu ĉi vizito de la ĉefa templo ni promenis tra la parko kaj vizitis kelkajn aliajn antaŭ ol iri tagmanĝi en la urbon. Ni manĝis en itala restoracio kaj poste iris al la stacidomo por trajne vojaĝi al la urbo Kôbe. Je la 14-a horo posttagmeze en la JR-Sannomiya en  Kôbe atendis min pluraj Kôbeanoj: s-roj AKADA Yosihisa, KIMURA Eizi, s-ino ITÔ Yoriko kaj k-do NONOMURA Yô kiun mi kun plezuro revidis jam la trian fojon. Do mi estis en Kôbe la duan fojon, ĉi foje por viziti la urbon kaj renkonti la E-grupon de Kôbe. Tiu ĉi urbo denove tre impresis min ĉar post terura detrua tertremo, ĝi estas komplete rekonstruita kaj nun ĝi estas denove supermoderna urbego kun multaj tre tre altaj konstruaĵoj.

Kun niaj geamikoj el Kôbe, unue ni iris viziti muzeon “Futura Muzeo por Prevento kaj Futura Muzeo por homoj”. Estis tre interese viziti tiun muzeon kiu aparte impresis min. En aparta salono speciale konstruita ni povis vidi kaj “vivi” la teruran tertremon de Kôbe. Fakte tiu salono estas speciala kino-salono kun multe da ekranoj sur la muroj. Dum la prezentado de filmo pri la tertremo oni samtempe sentas la tremon kaj skuojn. La sento estas teruriga kiam oni vidas kiel en kelkaj sekundoj la grandegaj konstruaĵoj komplete detruiĝas kaj disfalas, kiam oni vidas trajnojn sur la pontoj kiuj kune kun la ponto falas en la abismon. Inter ni estis amikoj kiuj mem vivis tion kaj kies domoj ne plu ekzistas. La du muzeoj estas vere vizitindaj. Revene al la urbocentro, ni vizitis la novan modernan urbodomon kie de la 24-a etaĝo oni povas admiri la panoramon de Kôbe kaj la montojn sur kiuj estas videblaj lumaj skriboj "KOBE". La urbodomo havas 30 etaĝojn. Mi vere demandis min kiel oni kuraĝis rekonstruante la urbon, denove konstrui tiel altajn konstruaĵojn, sed laŭdire la novaj konstruteknikoj principe permesas reziston al la tertremoj. Ni sincere esperu tion.

Post la belega vidaĵo ni uzis unurelan trajnon sen stiranto (ŝoforo) per kiu ni iris al la artefarita insulo en la maro, nomita “Port Islando”, kiu estas nova parto de la urbo Kôbe kaj kie loĝas multe da homoj. Fine de la vespero ni iris al la klubejo de la E-grupo de Kôbe kie ĵus okazis la kurso.

En Kobe - gaja societo

Post la kurso ni ĉiuj iris al la restoracio por vespermanĝi. Kun mi vespermanĝis ge-sinjoroj: AKADA, NAKAMITI, KIMURA, HARANAKA, ITÔ, NONOMURA. Kiel vi povas vidi sur la foto la etoso estis tre gaja kaj tre tre agrabla. Post la agrablega vespero, tre afabla sinjoro AKADA Joŝihisa, kiu mem travivis la teruran tertremon en Kôbe kaj kies loĝejo estis detruita, ricevis novan modernan loĝejon en la apudurbo de Kôbe, Tarumi, invitis min tranokti ĉe si. Li akompanis min al sia loĝejo, kie lia ĉar

Apud hejma budaista altaro

ma edzino, neesperantistino, same afable akceptis min kaj disponigis al mi belan japanecstilan ĉambron kun bona futona “lito”. En la moderna loĝejo troviĝas aparta tradicia japana ĉambro kun budaista altaro. Sinjoro AKADA klarigis al mi ke li aĉetis tiun ĉi altaron memore al sia patrino kiu mortis en tiu ĉi ĉambro. Sur la dekstra foto estas mia kara gastiganto apud la budaista altaro en sia loĝejo. Mi uzas ankaŭ tiun ĉi okazon por elkore danki al tiu ĉarma geedza paro pro ĉio kion ili faris por mi. Sinjoro Akada montris al mi tre belan panoramon kiu estas videbla el sia loĝejo. Post ioma babilado kaj tre agrabla banado mi kuŝigis por nokta ripozo.