Robin Rönnlund's blog

Mi tradukas novelon de Robert E. Howard, fama usona verkisto kiu kreis karakterojn kiel ekz. Konano la barbaro, Solomono Kano kaj aliaj. Jen la unua parto de l' traduko. Bonvolu diri al mi se vi trovas erarojn (aŭ, kiam vi trovos, ĉar certe estas pluraj...)

Ĉapitro 1
La vojoj de l’ intrigoj

La rokoj elstaris vertikale de la ĝangalo; turantaj ŝtonaj remparoj kiuj en la sunleviĝo brilis jade kaj palruĝe, kaj vastigis sin kaj orienten kaj okcidenten super la smeraldkolora oceano de verdaĵoj. Ili estis laŭimperese malgrimpeblaj, ĉi tiu giganteca palisaro kun vertikalaj muroj de pura granito en kiu pecoj de kvarco brilis en la sunbrilo. Sed la homo kiu provis iri ĉi tiun vojon jam estis duonvoje al la pinto.
Li devenis de montarloĝanta gento, kutimigitaj de grimpado sur malfacilpaseblaj rokoj, kaj li estis viro kun malkutima forto kaj facilmoveco. Lia sola vestaĵo estis ruĝa kuloto de silko, kaj liaj sandaloj por ne bari al li, pendis de lia dorso kun lia glavo kaj ponardo.
La viro estis fortikstatura kaj facilmoviga kiel pantero. Lia haŭto estis bronzkolorita de l’ suno kaj lia rekta nigra hararo kuniĝis per arĝentkolora laĉo. Liaj ŝtonsimilaj malmolaj muskoloj, lia rapida rigardo kaj liaj stabilaj piedoj utilis al li, ĉar ĉi tio grimpado ĝis ekstremo provis ĉi tiujn kvalitatojn. Kvindek metroj sub li ondadis la ĝanĝalo, kaj saminterspace super li konturiĝis la rando sur la matena ĉielo.
Li klopodis supren kiel iu kiu movis per la neceso de rapideco, tamen li devis movi sin heliksimile; grimpante kiel muŝo sur muro. Liaj palpantaj manoj kaj piedoj trovis niĉojn kaj rokajn tuberojn, malsekurajn plejbonokaze, kaj kelkfoje li vere pendiĝis en liaj ungoj. Malgraŭ ĉio li sukcesis supreniri, gratante, streĉante kaj batalante por ĉiu centimetro. Foje li haltis por ripozi siajn dolorantajn muskolojn, kaj, kiam li forĵetis la ŝviton en liaj okuloj, turni sian kapon por fikse rigardi la ĝanĝalon, okulrastante la verdajn vastaĵojn de iu signo de homa vivo aŭ movado.
Nun la rando ne estis malproksime supere kaj li ekvidis truon en la glata rokmuro, nur metro super li. Post momento li atingis ĝin — malgranda kaverno, precize sub la rokrando. Li gruntis kiam lia kapo leviĝis super la rando. La kaverno estis malgranda ke ĝi estis nur pli ol niĉo tajlita en la ŝtono, sed ĝi enhavis loĝanton. Bruna, ŝrumpinta mumio kies krucigitaj gamboj kaj brakoj kovris la ŝrumpitan torakon sub kiu la malŝvelita kapo estis falita, sidis en la kaverneto. La membroj estis lokitaj per haŭtaj ŝnuroj kiuj transformiĝis al putrintaj stumpoj. Se la korpa restaĵo iam estis vestita ŝajnis ke la dentoj de l’ tempo ekde longe dissolvis la kovriĝaĵojn al polvo. Sed stringita inter la krucigitaj brakoj kaj la ŝrumpita torako estis pergameno flavigita per aĝo al koloro de malnova eburo.
La grimpanto etendis longan brakon al la cilindro kaj ekprenis ĝin. Sen ekzameno li enpremis ĝin en lia gaino kaj levigis sin ĝis li staris en la eniro de l’ kaverneto. Per suprensalto li ekprenis la randon de l’ roko kaj per preskaŭ la sama movo li tiris sin super ĝi.
Tie li haltis spiregante kaj ekrigardis suben.
Estis kiel enrigardi la internaĵon de vasta bolvego ĉirkaŭflankita per cirkla rokmurego. La planko de l’ bolvego estis kovrita de arboj kaj densa verdaĵo, sed la kreskaĵo nenie superis la ĝanĝalan dikecon de l’ ekstera arbaro. La rokoj tute ĉirkaŭis ĝin sen interrompiĝo kaj ili ĉie estis samalta. Estis miskreaĵo de l’ naturo; eble malkomparebla en la tuta mondo: ĝi estis vasta amfiteatro, cirkla arbara ebenaĵo kun diametro de kvin aŭ ses kilometroj fortranĉiĝita de l’ resta mondo kaj difnita per la ringo de tiuj rokoj.
Sed la homo sur la rokoj ne pensis ion pri mirado de topografiaj fenomenoj. Fervorante li rigardis la arbopintojn sub li kaj elspiris suspiron de malstreĉiĝo kiam li ekvidis marmorajn kupolojn en la brilanta verdaĵo. Verŝajne ĝi ne estis mito; sub li vastiĝis la fantazia kaj forlasita palaco de Alkmenono.