Bonan Tagon al Vi!

LA VOĈO DE DIO

Se vi serĉas la helpon de DIO, vi devas

lerni aŭskulti, do Li ne ĉiam sin montras

per trumpeta voĉo, sed kelkfoje, per

malgrandaj fenomenoj. Legu kaj meditu

pri tiu ĉi rakonto, do DIO ĉiam volas helpi vin.

Iutage, unu viro mallaŭtvoĉe, diris:

DIO, parolu al mi

Ĉi-momente, kolibro bele kanis, sed

la viro ne perceptis, kaj ripetadis:

DIO, parolu al mi:

Oni aŭskultis tondregon, en la

firmamento, sed la viro ne kapablis

aŭskulti, kaj ripetadis:

DIO, lasu min vidi Vin:

Subite, brilis stelo en la ĉielvolbo

sed la viro ne vidis, kaj komencis kriadi:

DIO, se Vi fakte ekzistas, montru miraklon al mi:

Ĉi-momente, infano naskiĝis, sed

la viro ne perceptis la ĉeeston de la nova

vivo, kaj plorkriadis:

DIO, lasu min senti ke Vi fakte estas ĉe mi:

Neatendite, papilio flugis sur lian

ŝultron, La viro forpelis la papilion, kaj

seniluziigita, daŭrigis sian vojon, malgaja

kaj timema, konvinkite ke li fakte estas sola.

Salvador, “Tago de la Patrinoj” 2009

Elportugaligis: José Saraiva Matos

Anĝelo Verda

HOMO SERĈU LA HOMECON!

DE JULIO BAGHY

Matenas ĉe mi kaj la horloĝo montras akurate 11:00-an antaŭtagmeze.Mi konstatas, ke ankoraŭ mi povas resti dum kelke da tempo en tajpado ĉar hodiaŭ mi ne estas en serioza okupo hejme. Malgraŭ ke ĉiu ĵaŭdo, mi havas hejmpurigadon, la servistino ne venis por la tasko kaj mi estas en pigreco kaj nenion faros .Do liberatempo estas je mia dispono por uzi ĝin laŭdezire. Mi decidis reveni al Ipernitio, mi kontrolis la vizitantojn kaj komentojn....nur vizitantoj estas, komentoj nulas.Do mi iras al la parto " verki" kaj decidis tajpi pri hieraŭ-vizito al la paĝo PEJ t.e. Pola Esperanta Junularo. Tie noto pri pioniroj de Pola Movado surprizis min, ĉar el la raporto, mi trovis interesajn fotojn de kelkaj veteranoj amikoj miaj, kiuj ankaŭ estas ipernitianoj.Dum mia vizito al la blogo kaj galerio de la paĝo, ekis pensoj pri kiomlonge tiuj firme movadumas favore al la idealo de Esperanto, kaj kiom da travivaĵoj survoje al Esperantio, tiuj spertis. Certe tiom da, pluraj... Verdire estas belaj fotoj, interesaj fotoj kaj kial ne diri, historiaj fotoj. Rimarki tiujn amikojn dum juneca-vivfazo en fidela sindediĉo al la esperanta- movado vekis en mi respekton kaj adimiron. Ili certe apartenas al la historio de la Pola Esperantistaro. Gratulon al ĉiu veterano, kiu estis menciita de tiu listo por pioniroj de PEJ kaj duoblan gratulon por ankoraŭ daŭran agadon iliaflanke.

Vizito al la spaco de PEJ en Ipernity estas konsilinda .

http://www.ipernity.com/home/pej

Brakumon!

Jen bela teksto en kanzonstilo..mi provis serĉi la aŭtoron sed mi nur trovis sur la dokumento la nomon Derrick.Certe li estas mia amiko..eble de antaŭ longa tempo...tamen mia memorkapablo ĉikaze malbone iras kaj mi ne scias certe kiu li estas..sed sed hazarde li legos tiun ĉi blogon...mi estos feliĉa kun kontakto lia.

Brakumon de mi al Derrick

LEGINDA TESKTO EL REVUO MONATO

Origine intencita kiel kurs-teksto por la Somera Esperanto-Kursejo (Jekaterinburg, 1998), Historio de Esperanto aperis, ĉe Sezonoj, kiel nepretenda verko. Ĝia aŭtoro Aleksander Korĵenkov, konata rolulo en la rusa kaj internacia Esperanto-movadoj, de jaroj kontribuas al la Esperanta kulturo precipe kiel eldonisto.

En medio fojfoje iom sekteca, en kiu individuoj tendencas diigi siajn elstarajn personojn kaj atingojn, bonvenas sobraj prezentoj de historiaj faktoj. Tiuokaze foresto de patosa tono kaj klopodo por objektiveco jam estas en si mem io atentinda. Jen la atutoj de tiu laboro de Korĵenkov: li provis, surbaze de sufiĉa nombro da dokumentoj, liveri al la leganto historion de Esperanto liberan de partia rigardo.

La libro, verkita en lingvaĵo lakona kelkfoje atinganta la randon de sekeco, estas kvazaŭ sintezo de pli-malpli ĉio grava aperinta pri la historio de Esperanto precipe en la 80a, 90a kaj nuna jardekoj. La sinteza aspekto akre reliefiĝas en la lasta el la 11 ĉapitroj, nome en Post la falo de la Berlina Muro: ĝi aperas pli kiel listo de okazintaĵoj post la kolapso de la socialismo en la Orienta Eŭropo, ol kiel historia priskribo. Kontraŭvole verkita, kiel la aŭtoro mem nin sciigas en piednoto, la koncerna ĉapitro prezentiĝas tiel resuma certe pro prudento, alivorte, pro la risko de eraro, al kiu estas elmetita ĉiu, kiu sin ĵetas al la malfacila tasko historiografii pri sia tempo. Ekzemple, la organizita provo „agnoskigi la Esperanto-komunumon kiel objekton de internacia juro”, konata kiel la Esperanta Civito, estas pritraktita en nur du malgrandaj alineoj. Do leganto serĉanta prilumon pri tiu nebula projekto – almenaŭ kurioza el ideologia, politika kaj kultura vidpunktoj – plu restos en sia nescio. La ĉapitro Antaŭ internaciaj institucioj siaflanke estas mallonga prezento pri instituciaj sukcesoj kaj malvenkoj de nia lingvo, kun aparta atento al Esperanto ĉe la Ligo de Nacioj, eble la plej grava fiasko, pri kiu ni povas malfieri.

En malsama direkto, la grava kaj komplika „franca” aŭ „propaganda” periodo ricevis pli longan kaj detaloriĉan traktadon, same kiel la okazintaĵoj, priskribitaj en Du gravaj jaroj: 1905-1906, Ido-skismo kaj Serĉante organizan solvon. Cetere, oni tie ne trovas la tiutempajn protagonistojn de intrigoj, disputoj kaj politikaj manovroj pentritaj per emociaj vortoj. Ĉi-foje do la „mistera” kaj „perfidema” de Beaufront estas prezentita kiel nura proponinto de reformita Esperanto (Ido) ĉe la Delegitaro por alpreno de lingvo helpa internacia, kiam li fakte devus defendi la Zamenhofan lingvon.

La senemocia tono tra la tuta verko atestas la deziron je objektiveco de la aŭtoro. Tamen, neniu idealo pri objektiveco aŭ ikonoklasta klopodo povas komplete senigi verkon je eraroj, kaj Korĵenkov asertas, surbaze de biografia eseo de la pola ĵurnalisto Ryszard Kraśko, ke Zamenhof malsukcesis profesie pro manko de kuracista kompetento. Dubinda aserto sen apogo al dokumentitaj evidentaĵoj.

Historio de Esperanto ne havas la malkaŝigan karakteron de La danĝera lingvo de Lins, nek ties analizemon de faktoj kaj cirkonstancoj, sed ĝia aŭtoro bone dokumentis sian verkon (pri kio atestas la bibliografia listo kaj notoj) kaj povis kalkuli je provlegado kaj konsiloj de gravaj nomoj, interalie de Osmo Buller kaj Ulrich Lins. La malmultajn lingvajn malglataĵojn kaj preserarojn oni povus forigi por eventuala dua eldono. Tiu ĉi povus prezenti al la leganto nomindekson, aldone al la biografiaj notoj de kelkaj elstaraj nomoj de la Esperanto-komunumo, kiuj aperas en la fino de la verko. Tiu manko tamen ne igas la libron senvalora. Kontraŭe, finanalize ĉiu libro pli-malpli bona, aperinta sur la Esperanta merkato, estas io atentinda, se oni konsideras la kutiman mizeron de niaj rimedoj kaj la malkreskantan kvaliton de niaj kulturaĵoj.

Verda Majo

Feliĉo ja ekzistas ... tion diras
Mi, en momento bela de plezur'...
Povas okazi ke ĝi estas nur
Amanta mia koro kiu deliras!...
Sed antaŭ longa tempo ol ĝi foriras,
Mi faris ĉirkaŭ ĝi barantan muron:
Feliĉo, ne foriru!... Ne forkuru!...
Ĉar pro saŭdado mia kor' sopiras!...
Kaj tiu petegado longe daŭris,
Por multajn dolĉajn frazojn al ŝi diri
Antaŭ ŝiaj piedoj tuj mi kaŭris...
Sed ne validis mia petoĥoro,
Ĉar la Feliĉo devis, ve!...foriri,
Feliĉis nur momenton mia koro!...

Sendis al mi JOSIEL en orkuto!