↑Karesema's blog

Tio reale okazis dum konversacio inter kvar esperantistoj: du francoj kaj du germanoj, en vilaĝo de la Nigra Arbaro. Unu el la germanoj estis tre sperta parolanto de nia lingvo, loĝanta en la vilaĝeto, kaj la alia estis komencanto, kiu perfekte scipovis la francan lingvon. La du francoj havis funkciojn en la tiama franca okupzono. Unu el ili estis mi mem. Ni estis dum vizito kun la juna neofito en la vilaĝa hejmo de la germana samideano.Kaj la junulo demandis lin:

Ĉu vi havas bestojn?

Ne, ŝerce respondis la vizitato, krom muŝoj, mi ne havas bestojn. La junulo volis esprimi sian supozon, ke la domposedanto bredas kokinojn. Kaj ne konante de Esperantan vorton, li ĉerpis el sia memoro la francan vorton " poule' (prononcu: pul) kaj tiam diris al la muiranta sinjoro:

Ha! Mi kredis, ke vi havas pulojn!

Feliĉe la du francoj povis klarigi al la germano, kiu ne scipovis la francan, el kio fontis la miskrompenon.

Samideanoj

Kio estas la vivo?

Ondo kaj ondo da muskoloj opo,

eterna movo, atako, galopo,

mur por ke ie ne restu je stopo

vi, homo!

Kio estas la amo?

Flato milfoje ree novigita,

jam aliloke ne plu renkontita,

freneza ĝojo, ke jen kun mi kune

vi, homo!

Kio estas la belo?

belo en ĉio, en dormo, en tago,

ne banaliĝos pro ripetado.

Ja eĉ faltplena aŭ kripliĝe febla,

restas homo por mi bela, ebla

en fido nerompebla.

Jarmila Urbánková

Mi, amanta de hundoj, trovis en la versaĵo ion dolĉan ... sufuĉe kortuŝan al mia sentpovo.

Kortuŝa foto!