Edena Fabelo
el la hispana tradukis Rafael DESPRADEL
Dominika Respubliko

Kiam Dio finis krei la Teron, ankoraŭ restis al Li du aferoj por disdoni. Li decidis demandi al Adamo kaj Eva. Li ilin diris, ke Li ankoraŭ havis ion, kio permesus al sia posedanto pisi starante.

"Temas pri tre utila afero", ilin diris Dio, "kaj mi demandas, ĉu tio povas esti interesa al iu el vi..."

Adamo eksaltis kaj kun granda emocio alparolis Dion:

"Mi volas tion! Mi nepre devas havi tion! Donu tion al mi ĉar mi certe scios, kiel uzi tion! Ŝajnas al mi, ke nur viroj rajtas havi tiajn aferojn".

Kaj li petis, petis kaj petadis al Dio, kvazaŭ plorante kaj samtempe tirante la robon de Dio.

Eva ridetis vidante tiun scenon kaj ŝi diris al Dio, ke se Adamo tion arde deziras havi, Li tion devus doni al li.

Dio do donis al Adamo tiun aferon, kiu permesus lin pisi starante kaj pri kiu li petegis. Tuj post kiam li ricevis ĝin, Adamo ekkuris malantaŭ arbon kaj ekuzis sian novan ilon. Poste li skribis sian nomon en la sablon, ĉevalridante, tre feliĉa pro sia nova ludilo.

Dio kaj Eva rigardis lin momente kaj post kelkaj minutoj Dio aldonis:

"Bone, Eva, jen la alia afero, kiu ankoraŭ restas ĉe mi... kaj mi certas, ke tio apartenas al vi"

"Kaj kiel ĝi nomiĝas?", ŝi Lin demandis.

"Cerbo", Li diris.