Sur la regiono de pampaj stepoj, kie abundas la grandaj kamparaj posedaĵoj nomataj " Estâncias" ( bienoj), la gaŭĉo estas la kamparano kiu zorgas la brutaron. Estis la jezuitoj, kiuj dum la 16a kaj 17a jarcentoj komencis la brutarbredadon en la regiono. La atakoj de la " Bandeirantes"  al Misioj forpelis la religiulojn. La brutaro ŝutiĝis sur la kampoj kaj fariĝis sovaĝa. Tiu perdita brutaro, sen posedanto, allogis brutarkondukistojn el la sudoriento, kaj komencis denove manipuli la brutaron serĉante viandon kaj ledon por minekspluataj regionoj. Ĉe la kunvivado kun la hispanaj jezuitoj kaj kun indiĝenoj, la gaŭĉo asimilis plurajn morojn. Inter ili la inklinon paroli indiĝenajn vortojn kiel sekviando (xarque), ledrimeno (guasca), ponĉo (poncho) aŭ palo (pala). La inklinon dormi sub liberan ĉieleon sur la kampo kaj trinki mateon. Neniu ĝaŭĉo ŝatas trinki mateon sola. La ritualo de la ĉimarono estas grava por la etoso de koremo kaj gastemeco.

La ĉurasko, kiu ŝajne estis kreita de la gaŭĉoj, estas verdire heredaŝo de la indiĝenoj. Ili ĉasadis sovaĝan brutaron, rostis kaj manĝis la viandon sub libera ĉielo. La tradicio restis, sed plisimpliĝis. Ĉia festo inter gaŭĉoj  rilatas ĉiam al ĉurasko. La tipaj vestoj venigas al nuna tempo bonajn rememorojn de la pasinteco, kun gitaroaj muzikoj, piedfrapadoj kaj galantaĵoj.La ĉurasko kaj ĉimarono de la indiĝenoj miksiĝas al moroj de la eŭropaj enmigrintoj. La germanoj kunportis propran agrikulturon, la karakterizan manĝaĵon kaj bieron. La italoj kulturadis la vinberon kaj la vinan fabrikadon, same kiel en la malnova Italio. Kaj oni ne povas eltrovi la moron de ĉiu popolo. Ĉiuj estas moroj de tiu kiu vivas hodiaŭ en la suda regiono de Brazilo.

P.S. Mi ameeeegas mian ŝtaton, Suda Riogrando...Mi ameeeegas mian ŝtatan kulturon. Tie ĉi ĉio estas neforgesebla kaj mirinda. Kaj la gaŭĉa gento vere estas gastama kaj bonkora.Venu kaj konstatu vi mem!