En novembro 1969 okazis en Vaŝingtono konferenco de la amerikana branĉo de la "Internacia Ligo por Repacigo". Dum ĝi s-ro James DOUGLASS faris tre atentindan paroladon pri "Teologio de rezistado". Li komencis ĝin per la ĉapitro "La evangelio - revolucio kontraŭ perforto", el kiu mi ĉerpis tradukante:

"Mi kredas, ke la kruco de Jezuo estas la fundamento de la paciga forto de la kristana kredo. Mi komencu mian referaĵon sur ĉi tiu bazo kaj demandu: Ĉu nia paclaboro en Ameriko dum la jaro 1969 staras sur la vero laŭ Dio, se ni ne estas pretaj, laŭ ĝi malobei al leĝoj, kiuj koncedas murdon; ofte akcepti punojn per karcero kaj perdon de tia sekureco konsideri kiel memkompreneblan prezon, kiun oni pagu por vivado en ekstreme maljusta socio? Se ni ne estas pretaj, kiel soldato en perforta luktado fordoni nian vivon senperforte? Mi opinias, ke kristano, kiu ne estas preta mem akcepti la krucon kaj tamen parolas pri paclaboro, proksimiĝis al falsigo de la evangelio kaj ordinara farizeismo. Mi kredas, ke por kristanoj, kiuj hodiaŭ volas nove trovi la evangelion kaj krucon, estas necese evoluigi kaj efektivigi teologion de rezistado. Kiel enkondukon al tia teologio oni povas meti la demandon: Kiun lokon leĝo kaj ordo havas en la evangelio?"

Kaj Douglass daŭrigas en la ĉapitro "Elektu la vivon!":

"Iusence leĝo kaj ordo en la evangelio rolas same kiel en la vivo de multaj vietnamaj kamparanoj kaj amerikanaj negroj. Ili kondukas al ekzekutado. La roma ŝtato ordonis la ekzekutiĝon de Jezuo laŭleĝe kaj la romiaj soldatoj, kiuj ĝin plenumis, ne malobeis al leĝo. Fakte, se la soldatoj ne obeis la ordonon de Pilato, ili estus kondamnitaj pro civitana malobeo. La soldatoj preferis plenumi sian taskon per martelo kaj najloj al la risko de propra krucumiĝo. Leĝo kaj ordono estis konservitaj je kosto de judo mortinta. Sed ordoninte la ekzekutiĝon de Jezuo la romia ŝtato samtempe preparis sian propran detruiĝon, sc. dissolvon de la imperiestra ordo kaj ĝiaj leĝoj, kiujn la romiaj civitanoj rigardis fundamento de l' homa ekzisto. Kiam la romianoj verdiktis la morton de Jezuo kaj kristanoj, ili mem pionire kontribuis al vojo de revolucia vivmaniero. Al vivmaniero kiu dum la sekvintaj 300 jaroj malebligis la provojn de la ŝtato ĝin detrui. Ĝuste per la provo de la ŝtato, ĝin detrui, la kristana kredo estis vivigita. La senperforteco, kiu karakterumis tiun kredon, certigis la venkon de la eklezio. La romia imperio same malsukcesis la kristanojn neniigi kiel en la provado ilin rekrutigi. La etiko de la amo rezistis kaj al la ekstermo kaj al kompromiso. Fine ĝi triumfis super la imperio - almenaŭ ĝis la politike lerta Konstanteno la eklezion faris parto de la establaĵo kaj tiel preparis la interligon de kruco kaj glavo, sub kies gvido ni ĉiam ankoraŭ vivas - aŭ pli bone dirende - kun kies helpo ni ĉiam ankoraŭ mortigas."

Kaj plie en la ĉapitro "Elektu la vivon":

"Mi havas la konvinkon ke la konscienco de ĉiuj konfesantoj de la kredo postulas la respondon al la konstante pliiĝanta brutaleco de Ameriko, fordoni la privilegiojn de la klasoj, rezisti al leĝaro, kiu rezultigas morton tutmondan, kaj aligi niajn nigrajn kaj blankajn gefratojn en malliberejoj. Nia hezitado, plenumi ĉi tiujn devojn, devenas de tio, ke la "american way of life” faris nian kredon senforta kaj sendia. Ni ne konas la Mastron de la historio. Ni submetas nin al Cezaro, ĉar li portas la maskon de Konstanteno. Ni perdis la forton aŭskulti la vorton en mondo de propagando. Ni kredas ke ni povus kredi sen sufero. Ni amerikanoj troviĝas ĉe la rando de la morto, ĉar niaj privilegioj baziĝas sur la morto de aliaj homoj. Sed ni ne estas pretaj, pagi la prezon de vivo."

Fine mi legis:

"La fortoj de la vivo ne estas venkeblaj, se oni ilin obeas. Ĉi tiuj efikadas en nia tempo el la malliberejoj, en kiujn la registaroj volis trudi la rezistantojn kontraŭ la militservo, sed donis al tiuj fortoj nur novan lokon de novnaskiĝo,"

La plej granda parto de ĉi tiu emociiga parolado meritus la plej vastan diskonigon; ĝi senmaskigas ne nur la amerikanajn kristanojn.

(Laŭ "Der Christ in der Welt" XX/2 peris d-ro Adolf Halbedl, Aŭstrujo)

 

Fonto:Espero Katolika