Redaktis Paulo S. Viana

 

Saĝulo iradis sur montoj, kiam aperis reĝo kun sia sekvantaro. Ili intencis tendumi apud lago. La saĝa homo suportis malnovan veston, kun alkudritaj pecoj, longe uzitaj sandaloj, kun truoj kaj kudra liano kiel ŝnuro.

La reĝo kompatis lin.

" Majstro, mi ne supozis, ke vi vivas tiel malfacile", li ekkriis.

" Mi ne vivas malfacile, mi ne estas malfeliĉa", respondis la alia. La sola malfeliĉo por saĝa homo estas la neebleco transdoni saĝon. Ne oportuna estas la nuna tempo por filozofoj."

" Kion vi celas per tiuj vortoj? "

" Kiam simio grimpas sur arbojn, ĝi saltas de branĉo al branĉo, eleganta kiel birdo. Sed kiam ĝi iras sur grundo, meze inter arbustoj kaj herbaĉo, tiam lia irado estas ridinda. Same aspektas saĝulo, kiam li ne havas disĉiplon inter princoj. Se lin sekvas liaj lernantoj, tiam lia koro pleniĝas. Ĉi tiu ja estas la vera riĉeco, ĉar la scio, kiun vi transdonas estas eterne via!