Ĉe ni en Brazilo la dua dimanĉo de majo estas la Patrina Tago.

La bonaj filo kaj filino ne povas maltrafi tiun okazaĵon, kiu fariĝis la plej taŭga okazaĵo viziti kaj omaĝi la patrinon. Eĉ se ŝi ne loĝas en tiu ĉi mondo, dankemaj filo kaj filino certe ornamas la tombon per belajn florojn. La Patrina Tago estas tago por la rido, kaj por la sopira ploro.

En la unua el la du cititaj hipotezoj oni certe donacos ion al sian patrinon, sed ankaŭ indas dorlotaĵon la tuta inaro, kiu ĵus aŭ antaŭlonge naskis homan etulon, ĉefe se tiu apartenas al la parentaro. Krom la propran patrinon dum la familia tagmanĝo, ja indas donacojn, kisojn kaj brakumojn la edzino frumatene, la bopatrino matene, la avino vespere.

Sed ne ĉio estas fajna amo dum la patrina dato. Foliumante la Manifeston Komunistan de Marx kaj Engels oni certe sobriĝas pri tiu bela dato. En la riĉenhava tradukaĵo de Blanke, mi legas jenon, ke eĉ la sanktan familion trafis la plej kara burĝa institucio, nome la monbileto. Sed tiu ŝoka konstataĵo ne videblas nur per la marksisma literaturo. Sufiĉas por tio malŝalti la televidilon por vidi lavangon da reklamoj sur baze de la temo Patrina Tago.

Hodiaŭ estas la Patrina Tago. Hodiaŭ certe ŝi ne volas ricevi ian ajn varon. Hodiaŭ ŝi volas nur senpagan kison. Ne la perfidan kison de la reklamo, sed la elkoran kison de la amo.