Iets aan de late kant kwamen we de Ahoy binnen toen het voorprogramma Symphoy x (gelukkig..) net het afscheidswoord zei. De nodige biertjes werden gehaald en we gingen op zoek naar onze zitplaatsen. Zitplaatsen?! Ja voor het eerst van mijn concertbezoek-cariere een metalact aanschouwen vanaf de tribune. Ik vroeg me af of ik de sfeer en intensiteit van tussen bezwete lijven staan en wegdromen zou missen als ik op een hard plastic stoeltje zat. Gelukkig was dit was een grote meevaller, al vanaf de eerste noten had ik het gevoel dat ik nu beter kon luisteren naar de muziek, en dat ook dit tot hogere sferen brengt want ow wat was het gaaf!

Toen we net waren gesetteld ging het licht uit. De overigens perfect gekozen 'wachtkamermuziek' stopte en het kon beginnen. Er werd een kleine compilatie van Dream Theater fragmenten op een videoscherm geshowd met alle grote hits, het al meer dan 20 jaar bestaan van de band, een hele prestatie deze tijd. Nog voordat we adem konden halen barste het muzikaal geweld los met ‘Constant Motion’, een hit van het nieuwe album. Strak en perfect op elkaar ingespeeld. Hierop volgde 2 oudere nummers die me minder bekend zijn, maar zeker niet vervelend om naar te luisteren, de muzikanten eens goed te bestuderen en te genieten van (dus toch!) de sfeer op de tribune.

Totdat ze 'Surrounded' inzette. JEZUS wat klinkt dit live goed! Verassend waren ook de improvisaties in het nummer en als ik het goed hoorde metstukjes van Marrilion en Pinkfloyd erin verweven. (wat baalde ik opeens weer dat ik er in 2005 niet bij was in de Heineken Music Hall, waar ze een hele rij PF nummers live hebben gespeeld. Tijdens het ruim 3 uur durende concert! zonder voorprogramma) petje af voor de precisie en snelheid van het gitaarwerk van mr Petrucci. Polyritme alom!

Voor perfecte afwisseling tussen oud en nieuw speelden ze Dark Eternal Night. De hele Ahoy werd omvergeblazen met dit knallende nummer, wat een energie. Om het nummer extra sfeer bij te zetten werd op het videoscherm een leuke Dream Theater-cartoon vertoond. Voor de afwisseling kwam toetsenist Jordan Rudess een solo geven op zijn 'keyboard?-gitaar'. De passie straalde er vanaf, genietend van eventjes alle ogen (en oren) op hem.

Toen ik het introotje hoorde van een van mijn favo nummers: Ministry of Lost Souls, kreeg ik wel even kippenvel. Live geeft dit nummer een extra grote kick, daar was ik wel even stil van. De zang kwam in dit nummer extra zuiver over leek wel. James LaBrie was het hele concert goed bij stem. Helaas is de akoestiek bij de Ahoy niet zo geweldig, en klonk het in het begin wat schel voor mijn gevoel.Stiekem hoopte ik er al op: ‘In the Precense of Enemies’, part 1 EN 2! Achter elkaar. Aan het publiek kon je het duidelijk merken, het nieuwe album word zeer gewaardeerd, dat is altijd maar afwachten.

Na een korte pauze kwam het toetje, de toegift. Wat jammer dat het al bijna was afgelopen. Er werd een medley gespeeld waarin Trail of Tears en Octovarium er voor mij echt uitsprongen. Die laatste van de twee had ik graag in zijn geheel gehoord. (deze half uur durende track had mooi ipv het voorprogramma gekund!)

Conclusie: Wat een goede live-performance. Ruim 2 uur 'perfectie'. Het mooie is dat het ook lijkt alsof het ze weinig moeite kost, al die complexe muziekstukken, echt klasse muzikanten. Ook de drummer, Mike Portnoy, echt zoveel energie en passie. Zeker niet te vergeten bassist Joh Myung ook retestrak gespeeld. Wat heb ik genoten.

Julie