Ik moest deze webpage maken voor mijn docent ReDesign op de HAN. En een van de eerste huiswerk opdrachten was om te schrijven wat de mijn eerste indruk over deze docent was.

Dat leek mij ook wel een toepasselijke tekst om als eerste blog te posten, dus hierbij 'mijn eerste indruk van Guido.

Mijn eerste indruk van Guido.


Ik zat lekker achterovergeleund in mijn stoeltje, toen Guido binnen kwam lopen. Hij straalde iets vrolijks uit, een soort tevreden en optimistische uitstraling. Nadat hij zijn tas had uitgepakt, of tenminste deels, keek hij een beetje rond. Ik zat zelf achter mijn laptopje sociaal contact te zoeken bij mensen die ik wel kende, zoals ongeveer de hele klas dat deed.
Terwijl ik mijn weekend aan het bespreken was met de mensen met wie ik het weekend had gedeeld, zat Guido met allerlei papiertjes te spelen. Terwijl mijn eerste indruk van Guido uiterst positief was, werd mijn tweede indruk iets minder positief. Hij zat daar maar een beetje stil achter het bureau met papiertjes te spelen.
Plotseling bleken al die afgescheurde stukjes papier allemaal rechthoekig te zijn, en begon Guido ze uit te delen. Elke leerling moest op deze papiertjes zijn of haar telefoon nummer opschrijven. Veel leerlingen vroegen waarom, maar hij antwoordde of niet, of vaag. Onbesproken was eigenlijk de hele klas het er over eens dat hij waarschijnlijk gewoon een telefoonlijst aan het maken was.
Maar toen iemand vroeg of zijn naam erbij moest, zei Guido dat we dat niet hoefden te doen. Hij vroeg ons allen daarna of we onze telefoon in een tas wilden doen. Op dat moment begon de klas grapjes te maken over Guido en de telefoons. ‘Hij gaat ze straks uit het raam gooien.’ ‘Hij is helemaal geen docent, hij loopt straks gewoon het lokaal uit!’
Echter deed hij totaal iets anders. Guido leegde de tas op zijn bureau. Daarna vroeg hij ons om er met z’n allen omheen te gaan staan. We moesten de telefoons gaan sorteren. De manier waarop we de telefoons wilden sorteren, dat boeide niet, als we maar een sortering maakten. Vervolgens ging Guido met zijn eigen telefoon bellen naar een van de nummers die wij eerder op een briefje hadden geschreven. De telefoon die af ging, die moesten we als klas aan iemand koppelen. We moesten de telefoon koppelen aan de persoon waarvan wij dachten dat diegene de eigenaar was.
Vanaf dat moment wist ik genoeg. Deze vent is tof. Guido snapt wat ons boeit. Interactieve opdrachten, geen saaie sommetjes en teksten. Ik verwacht dat hij ons in zijn lessen weet te trekken, dat de leerlingen zich zullen in zetten.
Maar nog niets is zeker, wie weet is de volgende les, of die erna, of daarna wel onmogelijk saai. Ik hoop dat mijn eerste indruk grotendeels waarheidgetrouw is!

Jan Waller.