Jakvo's blog/

Mi pensas ke Jim havis pli malpli 35 jarojn kiam li, por la kvara fojo devis iri al kuracisto post kunsido de sindikato.

"Saluton, kuracisto, mi havas koratakon". La kuracisto ridetis kaj respondis; "Bone, mi ekzamenas vin. Ĉu estis kunsido de sindikato hodiaŭ?

Vi nepre devas alkutimiĝi al alia sinteno, kiel vi partoprenas kunsidojn, vi iun tagon vere havos koraktakon.

Bone, ne timu, koro sanas kaj neniu problemo montriĝas."

Jim volis manpremi kuraciston kaj foriri.

"Atentu" – diris kuracisto – "kial vi ne prenas pli da distanco de sindikato, ĉu vere vi pensas ke vi ŝanĝos ion? Ĉu vi neniam pensis pri ŝatokupo kiu iom povus kapti vin, tiel ke vi prenas sindikatan laboron pli leĝere?"

Jim havis ŝatokupon, kiu dum jaroj kontentigis lin kaj jes, kuracisto pravas, tiam li povis de tempo eskapi de la intrigoj kaj manipuladoj en sindikato. Jam dum preskaŭ 20 jaroj li estas amatora fotisto. Sed lastajn du jarojn, kiam li prenas ŝatatan Nikon, filino ĉiam estas preta por esti fotita. O jes, ne malplaĉis al li foti infaneton plej karan, sed diable, de tempo li ankaŭ volas malstreciĝi kaj preni bildojn de ideoj kiuj pasas, aŭ rakontoj kiujn li vidas sur strato kaj kiujn li volas meti en bildo.

Edzino de Jim ĉiam riproĉis lin ke li ne amas infaneton, ĉar se estas tro por foje preni foton de belulino, nu, tiam li estas ja stranga patro. Jim plej profunde oscedas tiam kaj silentas. Li jam lernis silenti ĉe edzino unu, ĉe du li lernis pli silenti kaj nun li nepre devas mallerni tiun tro laŭtan oscedadon.

Apenaŭ plu Jim prenis fotilon kaj nur okupiĝis pri sindikata laboro. Tro multe, tro serioze. Ofte, li pensis al vortoj de Emma Goldman: Kiam mi ne rajtas danci, mi ne volas partopreni vian revolucion!

Jam tro da jaroj Jim revoluciis sen fari unu dancpaŝon.

Revenante hejme, edzino demandis, "Ĉu vi suferis ion al koro, aŭ ĉu kiel ĉiam, estis nur stulta imago?"

"Stulta imago, danku la diojn pri tio," li respondis. "Mi devas trovi ŝatokupon, iun kiu distras min," li informis edzinon.

"Sed, vi havas multekostan fotilon, vian Leica." Denove, Jim ege, ege oscedis. Li eĉ ne faris plu la penon ekspliki ke lia fotilo estas Nikon kaj ke Leica… nu fek kaj forgesu.

"Mi volas lerni fremdan lingvon,” diris Jim. Hurle, edzino ridegis, "Vi idioto, apenaŭ kapablas propran lingvon, vi eĉ ne kapablas skribi sen eraroj."

Jim nekredeble silentis, li tiel multe silentis ke li denove sentis kvazaŭ li havus koratakon.

Iam, memoris Jim, li ricevis informon pri stranga lingvo tiel facila ke eĉ idioto kapablas lerni ĝin. El ŝranketo de daŭre kaj nepre plenumendaj deziroj, li vidis, post longa serĉado, informfolion pri mirinda, stranga lingvo Esperanto.

03 234 34 00, "Halo, jes, mi volas lerni Esperanton." Je sama momento li havis senton ke li diris; mi volas iĝi reĝo! Sed respondanto ege serioze traktis lin kaj informis ke en la dua semajno de septembro komenciĝos kurso, 3 jaran, pri Esperanto.

"3 jarojn," Jim pensis, "do vere devas esti facila lingvo," ĉar por studi la hispanan, kiun li unue planis, oni bezonas 9 jarojn kaj amiko Jos, kiu nun jam 7 jarojn studas la Hispanan, daŭre stumblas nur plej stultajn frazojn kaj la lingvo sonas el lia buŝo pli kripligita denaska dialekto ol hispana.

4 semajnojn poste estis Jim kune kun alia laboristo en kurso pri Esperanto. Denove 3 semajnojn poste ili estis dekope. Ĝis fine ili iris, ĉiujn dek.

Kvankam rezulto de ekzameno estis treege kontentiga, Jim ne havis intereson pri lingvo Esperanto. Jes, pri ĝia uzado. Li malkovris ke en tuta mondo estis aliaj laboristoj kiuj uzis la lingvon, sindikatistoj kiel li. Li interŝanĝis leterojn kun ili, aliĝis al asocio de laboristoj esperantistaj, kaj instruiĝis ke en tuta mondo sindikato nur batalis por la rajtoj de propraj membroj. Li ne konfrontiĝis kun lia revo pri monda solidareco, ĉar ŝajne, ĉiam iu volis havi pli ol alia, aŭ plej terure, la homoj ĵaluzaj, kiuj pigras tutan vivon, profitas de sociala sekureco kaj blasfemas kontraŭ tiuj, kiuj zorgas ke eniras monon en kaso de sociala sekureco. Tiuj, kiuj tutan vivon pene laboras kaj fine povas permesi al si pli kvalitan ĉambron dum kongreso de laborista asocio.

Jim donis multege da lia forto al idealo, pere de Esperanto al komparado de ideoj kaj tezoj. Klopodi krei internacian solidarecon. De tempo aperis tekston, ideon de li en revuo aŭ oni donis et-etan aplaŭdon dum kongreso. Jim multe laboris, de tempo ekde frumatene ĝis horo ke mallumo jam longe regis la urbon kie li vivas. Kiu agadas kaj laboras, povas fari erarojn. Vortoj povas kaŭzi miskomprenojn. Fajreto de alumeto povas krei fajregon plendetruan.

Iun tagon Jim denove devis kuri al kuracisto. Denove samaj simptomoj kiel dum tempo de sindikato. Nur, kuracisto estas nun kuracistino.

"Vi prenu ŝatokupon;" ŝi diris, "vi prenas tiun Esperanton multe tro serioze."

"Jes," Jim pensis, "mi tamen de tempo dancas, mi malstreciĝas dum Kongreso. Ĉu eble mi ne plu faras revolucion, ĉu eble tio estas kaŭzo de kritiko de homoj?"

Longe Jim cerbumis, profunde, analize, kritike al si mem. Neniam li estis tiel revolucia ol nun. Li valoras mil foje pli ol dum tempo ke li estis juna kaj ĉirkaŭbatis al tuta mondo, kriis kaj staris sur barikadoj kun nura rezulto ke homoj kompate ridis kun li, ke amikoj forlasis lin, ne plu parolis kun li. Ke li regule perdis laborlokon kaj kiam li retrorigardis ke ne valoris perdi laboron por etaĵo kiun li atingis. Kie ili estis, la kamaradoj kiuj parolis pri kolektivo, grupo, skipo, kune, kiam li iris al estro por negoci kaj ĉiam, sed damne ĉiam, revenis kun pozitiva rezulto por la grupo, la kooperativo, la skipo? Kiel li kelkaj semajnoj poste estas maldungita kaj devis forlasi fabrikon sub ridegoj de LA kamaradoj kiuj enkasigis la monon pri kiu li negocis dum horoj, kaj nun turnas la dorson al li .

"Prenu satokupon, ĉu?" li diris al Christine, la kuracistino.

"Jes," ŝi respondis, "kial ne; nu, diru, foti aŭ lerni lingvon, iun seriozan por anstataŭi tiun Esperanton."

Jim posedis fotilon. Ne plu la Nikon, kiun li vendis ĉar li nur okupiĝis pri Esperanto, sed unu de tiuj modernajn aparatojn. Li iris hejme kaj prenis etan fotilon kaj iris ekstere. "Jen arbo," li pensis, "mi fotas arbon kaj parteton de la arbo, kaj folio kiuj falas de la arbo."

Kaj Jim amuziĝis. 20 jarojn post kiam li flankenmetis Nikon ĉar li okupiĝis nur pri Esperanto, li aĉetis novan Nikon, ciferecan.

Hieraŭ mi vidis lin kaj li ŝajnas feliĉa. Li serĉas la lumon, li diris, kaj etrakontojn kiujn li povas kapti sur strato.

"Kaj kio pri Esperanto?" Mi demandis lin.

"O," estis repondo de Jim, "mi okupiĝas pri ĝi ege multe, ege volonte, sed ne plu nur pri unu afero. Homo bezonas satokupon. Se Esperanto alportas tro da streĉo, mi iras ekstere kaj fotas."

"Ha!" Mi aldonis. "Kaj kiam fotado tro streĉiĝas, vi okupiĝas pri Esperanto."

Ŝajne ke fotado neniam alportas streĉon; Jim skribas, verkas pri bildoj kiuj pasas dum la tago; li verkas en Esperanto kaj klopodas kapti rakontojn per Nikon.

Li aspektis feliĉa. Ĉu li ankaŭ estas? Vizaĝo ne ĉiam montras laŭ vero.

Mi ricevis sciigon de amikino, ke ŝi uzas tekstojn de mi dum instruado de Esperanto. „Ĉu mi rajtas,” ŝi demandis.

Kia demando, ĉu oni rajtas flati min? Evidente ŝi rajtas, ĉiuj rajtas. Ĉiuj rajtas uzi miajn tekstojn laŭ vole. Kopii, disdoni, ĵeti en paperkorbon, detrui, savi, uzi por instrui. Nur unu aferon mi malpermesas kaj tial mi uzas la kopirajtan simbolon. Manipuli miajn tekstojn, fari ŝanĝojn en ĝi.

Ege malbonan sperton mi havas kun homo kiu manipulas kion mi skribis, adaptiĝis tiel ke simpla afabla teksto kiel mia tekstoj en IP estas, iĝis diabla trancilo.

Strange estas ke tiuj, kiuj piedbatas homojn, humiligas aliajn, semas dubojn en koroj de homoj estas popularaj kaj kredataj. Strange estas ke oni sekvas iliajn ideojn anstataŭ tiujn de homoj bonkoraj, kiuj ne kapablas defendi sin.

Estas ĉiam strange kiel homoj povas manipuli tekstojn. Doni alian signifon al vortoj.

Antaŭ multaj jaroj, kiam mi kontribuis ĉiun numeron de „Laŭte!”, revueto kiu aperas ĉiun 3 monatoj, mi post akra kritiko kiun mi devis gluti, skribis al Kribo, la posedanto de „Laŭte!”.

„kara amiko, la kritikon, pli ol malpravan, la kondamnojn pro iu, kiu ne komprenas, aŭ obstine misinterpretas miajn vortojn, tiris ilin el kunteksto, manipulas al malbona, kvankam rilatas pri vortoj honestaj, decidigas min silenti en „Laŭte!”. Mi ne plu povas toleri ke iu kondamnas min, fifamigas min. Mi estas nur simpla laboristo kiu verkas tekstojn el koro, tekstojn honestajn.

Mi scias, konscias ke miaj tekstoj estas nur leĝeraĵoj. Nur etrakontoj sen grava enhavo, amuzaĵoj de simpla laboristo. Tamen vi vundas min, kiam vi manipulas, kion mi per simplaj vortoj diras. Kiam vi analizas tiel ke restas nur vortoj mallumaj, sentoj nigraj kaj malbonaj. Vi vundas min ĝis plej profunde en koro.

Miaj tekstoj havas celon doni al leganto kelkajn minutojn de ĝojo, momenteton de malstreĉo. Neniu pli. Do ne misuzu, ne ŝanĝu signifon, ne manipulu tiel ke mi iĝas malbona krimulo, homo kun nigra koro.

Aŭ ĉu vere sola solvo estas silenti, ne plu paroli kun neniu, pri nenio. Ĉu silenti estas nura paŝo al trankvilo en mia koro? Mi ege bedaŭrus se tio estus sola solvo?

kison jakvo

SAT-Amikara Kongreso 2009, kelkaj vortoj.

Inter la 11-a kaj 14-a de aprilo 2009 okazis 64-a Kongreso de SAT-Amikaro en la franca urbo Pau.

Kiel membro de SAT-Amikaro sed ankaŭ kiel prezidanto kaj reprezentanto de Plenum-Komitato de Sennacieca Asocio Tutmonda, mi partoprenis kongreson. Jen kelkaj notoj, kiujn mi ŝatas sciigi al tiuj, kiuj ne havis eblon partopreni ĉi tiun Kongreson.

Alvenante trajne en Pau, mi miris pri pluvega vetero kiu bonvenigis min. Vere aspektis Sodomo kaj Gomoro, tiel pluvegis. Pro distanco de 25 minutoj piede surgrimpante monton sur kiu konstruiĝas urbo Pau, mi decidis preni taksion. Feliĉe mi povis dividi taksion kun viro kiu iris saman direkton al mi kaj pagante 4 € mi atingis seka kaj kontenta hoteleton, kiun mi rezervis por la unua nokto.

Malŝarĝita de valizo, mi prenis pluvombrelon por havi unuan impreson pri Pau. Feliĉe ke mi faris tion ĉar poste montriĝis ke organizantoj de Kongreso permesis al kongresanoj malmulte da libera tempo. Nu ja, libera tempo ĉiam eblas, sed kongreso signifas por mi partopreni kiel eble plej diskutojn kaj prelegojn.

La 11-a de aprilo, je la 8:30 matene mi piediris al la kongresejo kiu nur 5 minutoj distancis de hotelo de mia tranoktado.

La vojo al kongresejo estis bonege indikita kaj ek mi vidis afiŝon pri la kongreso. Ne iun stumblan amatoran afiŝon, tro ofta en Esperantio, sed profesie farita informilo. <http://www.esperanto-sat.info/article1353.html>

Mi sukcesis iri al malĝusta enirejo, sed pri tio ne kulpas mian stultecon sed fakton ke la strato kie mi trovis ĉefenirejon ne havis nomindikilon.

La pordisto metis sur fenestro indikon ke, montriĝis poste. ŝi ne estis sur posteno sed revenos post kelkaj minutoj. Kelkaj minutoj finfine estis plena horo kaj kvin minutoj. Intertempe Serge Sire jam akompanis min. Do jam du idiotoj staris ĉe malĝusta enirejo.

Afable la pordistino klarigis al ni ke ni devis iri malantaŭ angulon en alia strato.

Granda bandarolo montris al ni la ĉefenirejon al Kongreso. Pluvo akompanis nin.

Jam pluraj malnovaj amikoj atendis al informiloj kaj ĉambro kie ni povis tranokti. Mi havis la plezuron trovi mian ĉambron je tria etaĝo. Ĉambro modesta sed kun lito kaj puraj littukoj.

Posttagmeze je la 15-a horo okazis la oficiala inaŭguro, per vortoj de nia juna kamarado kaj vigla laboranto Fredo Scibor. Poste parolis la prezidanto de SAT-Amikaro Dominique Simeone kaj reprezentantino de urbo Paŭ. Mi salutis la kongreson kiel sola en Esperanto kaj kongreso estas oficiale malfermita.

Tuj poste jam okazis unuan prelegon pri Jules Verne kaj nova libro pri li eldonita de eldonkooperativo de SAT.

Post vespermanĝo kiu laŭ mi bongustis al partoprenantoj, ni piediris, o jes ĉiam tra pluvo, al belega teatro en centro de Paŭ kie ni povis aŭskulti al Jacques Ivart kaj Famo.

Filmo kiu sekvis estis en Hispana lingvo subtitolita en la franca. Ĉar ambaŭ lingvoj mi ne regas, mi decidis iri al kongresejo por esplori ĉu lito akceptis min.

Bedaŭrinde, sed el vidpunkto de sekureco, la pordo de kongresejo estis fermita kaj mi do decidis respondi al retmesaĝojn sidante en aŭtobushaltejo antaŭ pordo de la kongresejo.

Tago du komenciĝis - krom matenmaĝo - per unua laborkunsido.

La debatoj viglis sed neniu atakis personojn kiu ankaŭ ne decas inter kamaradoj. Respekto por homoj gravas en asocioj kiel SAT kaj ĝia LEA-oj.

Posttagmeze oni povis elekti inter diversaj atelieroj, pri varbado aŭ La Sago.Tuj poste okazis vizito al la kastelo.

Prelego pri tradukarto finis la laboro de la tago. Post vespermanĝo la tuta grupo iris al alia teatro por spekti ege amuzan teatraĵon pri juna virino kiu partoprenas unuan kongreson. La du rolelulinoj, prezentis al ni bonegan teatraĵon. La aplaŭdo kiu tondris tra teatro ili pli ol meritas. Post mallonga paŭzo ni vidis sur cenejo la katalunan grupon Kaj Tiel Plu. La tempo de amatoroj kiuj blekas kanton feliĉe estas pasinta. Sur cenejo staris profesiuloj, homoj kiuj scias kio muziko estas. Nepras gratuli Flo Martorell nia amiko de Vinilkosmo por lia jaroj de esploro dum kiu li trovis la kremon de muzikistoj, kantistoj kaj mi estas certa ke la ne esperanta publiko kiu partoprenis la vesperon forlasis la salonon kun bona impreso pri Esperanto. O jes la mondo de Esperanto iĝis matura. En la mondo de Laboristoj Esperantistoj la tempo de stranguloj kiuj krom fliritigi flageton kaj stumbli kelkajn frazetojn en iu lingvo esperanto ŝajne ne plu ekzistas (dankon Lucifero aŭ Dio??).

Lundo la tria tago de kongreso. Kie estas la pluvo? Tempo estis por kuri al lasta laborkunsido. Denove la diskutoj, dece, elegante, respektplene. Proponoj al organizo de kongresoj kaj diskutoj pri tio. Je fine prezento de SAT Kongreso kiu okazas inter la 18a ĝis la 25a de Julio 2009, en Milano.

Vinko Markovo detale prezentis la programon kaj ĉiun informon necesan, poste Karlo Burlot membro de OKK donis respondojn al demandoj faritaj.

La vespera programo estis en malgranda teatro kaj en la franca. Sed la virino kiu prezentis la tuton tiel konvinkiĝis ke mi, kiu ne scipovas la francan, nek sekundo enuiĝis. Jomo nia talentulo akompanis ŝin ludante balalajkon

Tiuj, kiuj ne partoprenis nian kongreson maltrafis bonajn prelegojn pri Plano B, pri Gaskona Lingvo, pri Hispanaj rufuĝintoj, ktp, ktp.

Mardo kiam okazis la tuttagan ekskurson al Eŭskio kaj Gurs/Monein, mi nur povis kore danki la OKK en ĝi plura junaj aktivuloj pri kiu ni certe sekvajn jarojn aŭdas pli, kaj mi iris al stacidomo por reiri kun leĝera koro al Antverpeno.

SAT-Amikaro viglas, vivas kaj havas sendube brilan estonton.

Neniu kritiko do, vi demandas?

Ah, kiel facila estas doni kritikon. Precipe por tiuj kiuj mem neniam faras ion, kiuj preferas piedbati tiujn, kiuj donas ilian liberan tempon al nia afero. Mi preferas esti kritikata ol ke mi kritikas, tiam mi almenaŭ apartenas al la agantoj, la aktivuloj kiuj laboras por ke estonte daŭre homoj povu ĝui la etoson de SAT kaj ĝia LEA-oj. Por ke ni estonte povu ĝui alian SAT-Amikaran kongreson.

jakvo

Karaj amikoj,

Ek de la jaro 2000, kiam mi iĝis sekretario de Ĝenerala Konsilantaro de SAT kaj poste Prezidanto de Plenum-Komitato de SAT, mi decidis alterne partopreni al SATEB- kongreso tiam okazinte en Barlastono kaj SAT-Amikara kongreso en iu loko en Francio. Volonte, mi partoprenos iam kongreson de Sveda LEA-o, sed ĝis nun ne sukcesis.

Mi volas partopreni ĉi tiujn kongresojn ĉar mi komprenas la gravecon de ili en rilato kun Sennacieca Asocio Tutmonda. Sed ankaŭ, ĉar mi ĉiam ĝuas la amikecon de SAT-Amikaraj kongresoj.

En 1958, mi vizitis kiel juna knabo de 12 jaraĝo, por la unua fojo, Francion. La lando kie, laŭ la Flandroj, loĝas la dioj. Ĉu vere? Nun, pli ol 50 jarojn poste, Francio estas por mi lando kiu ne nur estas mirinde bela kaj varia laŭ naturo kaj regionoj, sed ankaŭ la lando de SATanoj.

Jes, la plej multaj membroj de SAT loĝas en Francio, mi dankas vin karaj kamaradoj, por via fideleco kaj sindono al la asocio kiu plene estas en mia koro.

Mi venas ĉi tie evidente unue, por partopreni la kongreson, la diskutojn, sed ankaŭ por aŭskulti al vi kion SAT povas fari por ke en ĉiuj landoj de la mondo, homoj, laboristoj, komprenu la utilecon de SAT. Por ke ankaŭ en aliaj landoj SAT povu havi same multnombrajn membrojn kiel en Francio.

Jam kelkaj monatoj, kiam mi klopodas ne endormiĝi antaŭ ekrano de mia stultskatolo, mi devas vidi kaj aŭdi de specialistoj, ke nun en la mondo okazas plej granda monda financa krizo.

Ni devas aŭskulti al specialistoj pri mono kaj bankoj, dum ili staras sur la ŝtuparo kiu estas enirejo de ilia kastelo aŭ domego, kiel malbona la financa situacio nun estas. Dankon sinjoroj, sed ni la laboristoj el tuta mondo jam scias ek de naskiĝo, ke estas financa krizo.

Ĉu ne estas, tiel ke laboristoj devas batali tutan vivon por ke oni havu decan salajron, pli malpli komfortan domon, ĉiun tagon buterpanon kun aldono?

Kaj nun, karaj amikoj, mi parolas pri laboristoj kiuj loĝas en tiel nomataj riĉaj landoj, en landoj de bonfaro, kiel Francio, kaj Belgio kie mi loĝas. Milionoj da homoj tamen daŭre vivas mizere, ne havas ion por manĝi ĉiun tagon, apenaŭ havas ŝirmilon kiu protektas ilin kontraŭ naturelementoj. Monda mizero, monda financa krizo estas grava parto de ilia vivo. Plejmulto ne povas iĝi pli malriĉa ol kiel estas nun, malgraŭ monda financa krizo. Pli ol 25% (dudekkvin) de la monda loĝantaro devas vivi per malpli ol unu dolaro tage. Kaj imagu; tio estas nur la ciferoj de Monda Banko. Mi ne volas paroli, ke en Afriko 1 persono el 2 devas vivteni sin per 1 dolaro tage.

La plej malluma nubo havas oran randon, oni diras. Kiam mi pripensas, la ora rando de la nuna financa diluvo estas, ke ni, la homoj el riĉaj landoj, denove devas pensi, denove devas singarde elspezi la monon kiun ni havas. Eble, ĉi tiu situacio proksimigas nin al tiuj, kiuj malhavas, la malriĉuloj, la senhejmuloj, la tiel nomataj plebanoj.

Post falo de la Berlina muro, socialistoj kaj komunistoj reteriĝis en angulo. Devis aŭdi ĉiun tagon ke la laborista paradizo ne eblas, neniam ekzistis. Skribis Francis Fukuyama en dikaj libroj, al li kutimaj, ke kapitalismo estas la nura kaj plej bona sistemo.

Nun, 20 jarojn post falo de la sistemo en orienta Eŭropo, ni konfrontiĝas kun nova vero. La mirinda sistemo, pri kiu fanfaronis la riĉuloj el tuta mondo, ne funkcias, krome se oni kreas ĉiujn 20 jarojn financan krizon, aŭ olean krizon kiu devas repuŝi la laboristaron en angulon. Silentu aŭ perdu laboron.

Kiel longe ni silentas plu. Kiom da financaj krizoj oni devas krei kun celo bridi nin antaŭ ol ni rektigas la dorson kaj diras „sufiĉe nun”?

Lingvaj asocioj por laboristoj, kiel SAT-amikaro kaj peresperanta asocio kiel SAT, devas nun agadi, preni kontaktojn kun kolegoj dise en la mondo. Estas tempo ke ni kreas veran solidarecon. Ne la solidareco de la regionoj aŭ landoj, sed solidareco tutmonda. Ne la solidareco kiu protektas nur propran regionon, sed solidareco tutmonda.

Kiam ni laboristoj denove kuraĝas nomi nin laboristoj kaj ne uzas la sensignifajn titolojn kiujn la estroj donas al ni, ni eble jam faris paŝon antaŭen. Ni fieru pri kiuj ni estas, laboristoj!

Ne sufiĉas ke ni bonfartas, havas decan vivon. Ĉiuj, vere ĉiuj homoj en la mondo, devas havi liberecon pensi, agadi, entrepreni.

Ĉiuj homoj en la mondo devas havi eblon esti propra mastro de sia vivo kaj penso.

La lingvo Esperanto estas plej utila maniero por korespondi mondvaste, por interŝanĝi ideojn, por kleriĝi.

Do ni uzu tiun lingvon kiel eble plej multe. Ne krokodilu, parolu Esperanton, por ke vi povu esti kunbatalanto en nia laborista revo.

Mondo sen ekspluatado, mondo sen subpremo, mondo honesta.

Havu agrablan, fruktodonan kaj klerigan kongreson, kaj parolu Esperanton.

Jakvo Schram

Prezidanto de Plenum-Komitato de SAT

Jen kara leganto, por malstreĉigi de troa labora, mi denove verkis etrakonton.

NUN!!!! la rakonto kun subtena bildo de mirinda desegnisto Serge Sire

Eble kelkaj el vi pensas, legante la etrakonton, al iu asocio konata. Hontu kara leganto.

La asocioj, la lingvo, la personoj pri kiu mi rakontas troviĝas nur en via fantazio aŭ/kaj en la mia.

Do ĉiu eventuala ligo kun ekzistantaj asocioj kaj personoj estas vere tute hazarda kaj ekster mia volo.

Mi esperas ke la rakonteto plaĉas kaj volonte ricevas vian opinion aŭ kritikon.

La vivo belas

Via jakvo "kondamnita kaj ekzekututa" de la civito

Skala, Duomo, galerio Vittorio Emanuele, piazza-j, basilikoj, palazzo-j,

diversaj artoj, suno, kantoj, etoso neforgesebla,

Ĉion ĉi vi trovas en belega urbo kiu en 222 jaroj antaŭ Kristo nomiĝis Mediolanum.

Jes mi parolas pri Milano.

La belega urbo en la nordo de Italio. centro de modo kaj beleco.

Kiu ne revas viziti ĉi tiun belegan urbon, kiu ne volas trinki plej bongustan kapuĉinon sur suna plaĉo en urbo kiu ŝaŭmas kaj vivas. La dolĉa fari nenion. En najbareco la Lago Bela (Isola Bella).

Kiu ne volas viziti ĉi tiun urbon en etoso de amikeco, en etoso de Esperanto. Plenan semajnon inter la 18-a kaj 25-a de julio kiam vi povas promenadi tra stratoj kun nomoj kiuj sonas kiel sonorilo. Manĝi kun viaj amikoj el esperantio en unu el la famkonataj „Tratoria” picon aŭ spageton.

Estas pli, multe pli en Milano kaj mi aliĝis por gustumi tion. Mi volas revidi novajn kaj malnovajn amikojn, partopreni diskutojn kaj prelegojn kaj viziti monumentojn kaj artaĵojn dum turismaj promenadoj kaj ekskursoj.

Mi partoprenos SAT kongreson, ĉar mi volas partopreni kongreson kie mi konas aliajn homojn, kie mi sentas min tuj hejme inter amikoj, kie mi ne perdiĝas inter miloj da homoj, sidi en salonoj tro malgrandaj aŭ devi estis ekstere pro manko da loko kaj tiel maltrafas interesan eventon.

La prezoj estas modestaj konsderante ke vi estas en monda urbo kun historio riĉega.

Kial vi ne venos. Ĝuu la etoson de kongreo kie krokodilado ne okazas, kie la nivelo de Esperanto estas alta, kie vi povas lerni kio estas SAT kaj ĝia laboro.

Mi invitas vin ĉiuj aliĝi al mirinda kongreso.

Plian informon kaj aliĝilon vi trovas ĉi tie < http://www.arciesperanto.it/html/lang/eo/sat-2009/ekskursoj/>.

Venu, ĝuu. Mi atendas vin

kore jakvo Schram, prezidanto Plenum-Komitato de Sennacieca Asocio Tutmonda