Jakvo's blog/

Super nuboj ciele suno brilas aermaŝino.

Rapidas, perfortante veteron de la lando sube.

Monotona bruado de motoro maŝina

Enuigas orelojn de pasaĝero duonadorme.

Servistino aera vendas preskaŭ putine ĉion

Krom propra korpo, (bedaŭrinde eble? Ne)

La profesia rideto kaj voĉo paciga memoras al tempo de putinejo LUX

Kiun ni neniam vizitis evident'

Sed memoras el rakontoj de amiko maldec'

Je alteco 9.000 metroj, komenciĝas pensado pri malriĉo, amo kaj malkontent'.

Kaj nun? Mi ĝemis laŭte

Prefere mia nomo en gazeto pro aeromaŝino post akcident' ?

Lastan fojon mi rigardis

al kutimaj floroj sur tablo, akvario kun fiŝoj stulte gapante, al kio diable.

Forigas ĉiun polvon de la vestaĵo kaj samtempe ĉiujn pekojn kaj mensoĝojn.

Malfermas stratpordon, viŝas antaŭ eliri ŝuojn al pordo-mato,

Salutis najbarinon, kiu ĵetis mienon riproĉan, pro kio diable.

Mezuris por plej lasta fojo longecon de la strato

Kaj komencis promeni,

For el propra vivo.

Mi translokiĝas post du semajnoj, diris filinon.

Mi revenis jus revenis el feriloko kiam ŝi diris tion, eble por surprizi min?

Kial do, mi demandis, ĉu ĉambroj supre ne plu plaĉas?

Vaŭ, jes ĉambroj plaĉas sed vidu, nu ja, mi volas vivi kun Bob.

Bob?

Vi ja konas Bob ĉu, li ja loĝas ĉi tie plenan jaron.

Mi konas Bob, evidente. Li okupiĝas banĉambron kiam mi ĝin bezonas. Jam pli ol 50 jaroj mi fekis je ekzakte la sama horo, ĝis alvenis Bob. Li lukse sidas sur mia trono je mia horo, kaj poste mi suferegas ĉar tempo de fekado pasis, diable kaj fek.

Ĉu Bob ankaŭ translokiĝos?

Evidente paĉ, kion vi pensas ke mi translokiĝas kaj li restas ĉi tie?

Nu, mi ne scias, li aperis en domo neatendite. Mi memoras, mi havis plej lastan numeron de Mac-komputila revuo, povis instali min sur privata necesejo kaj ĝi estis okupata de Bob. Kaj nun vi do translokiĝas ĉu?

Jes paĉ, ni translokiĝas!

Malproksime?

Ne, fakte ne, nur 250 metrojn de ĉi tie en paralela strato.

O, ĉu. Ĉu en moderna konstruaĵo?

Jes tie, duobla apartamento en numero 69. Ja vidu infanoj de aliaj amikinoj de Bob ek de tiam loĝas semajnon ĉe patrino kaj semajnon ĉe patro. Bona solvo ĉu?

Kiam ĉe vi ĥorloĝo tiktakas kaj vi sopiras al infanoj, post diru 10 jaroj, vi havos 30 jarojn kaj Bob 52, ĉu vi jam pripensis? Eble vi iam volas havi infanojn, aŭ mi volas esti avo (ĉu vere mi diris tion???)

Vidu Paĉ, vi havas nun jam pli ol diable mi eĉ ne memoras kiom da stultaj jaroj sed daŭre aspektas juna. Ĉu vi de tempo ne plu volas havi plian infanon?

Iu akra doloro iris de mia stomako al koro? Iras tiam al cerbaro kaj timege esperis ke povis eskapi pere de oreloj aŭ naztruoj sen fari veran damaĝon al iu interna aparato de mia korpo.

Plian infanon he? Plian infanon, do? Nu kara mia infano, kara mia koro kaj oro, paĉ prenis nekredeble saĝan decidon, eble sola foje en vivo, iom post via naskiĝo.

Kiam vi naskiĝis mi kontrolis ĉu mi estas kontenta pri filino, ĉar vidu patroj ĉiam deziras filojn. Iu devas miltiservi por defendi stultan landon ĉu? Sed post naskiĝo via, mi konstatis ke mi kontentas. Diable kiel bela vi estis – jes ne jam miene-ŝanĝu – vi daure estas bela kaj vi eĉ estis bebo trankvila, malgraŭ patro kiun la dioj donis al vi. Perfektecon mi vidis kaj kiel reĝo mi kontentis kaj iris al kuraĉisto kiu trancis la dratojn.

Kiu dratoj paĉ?

Nun la tubetoj per kiu venas spermo en kaco, pardonu min, peniso. Semajne poste kurasisto kontrolis ĉion sub mikroskopo, neniun infanon mi plu produktos, la mondo povas esti trankvila, mi ne plialtigas la nombron de monda-loĝantaron. Mi estas ek de tiam nu diru, ekologia fikanto, aŭ ĉu ne rilatas pri ekologio? Fakte jes ĉu.

Mi ne sciis paĉ, mi nenia ja komprenis kial mi ne havis iun fraton aŭ fratinon kun kiu mi povis ludi. Ĉiam najbaran idioton Tom devis veni por forpreni enuigon de mi, kiam mi volis havi ludkamaradon. Aŭ tiu freneza Monike. Ĉu vi vidis kiel dikajn mamojn ŝi nun havas, diable dikajn, ĉiuj viroj rigardas nur al la mamojn de Monike.

Mi ne jam rimarkis mi iom hezite respondis.

Aj paĉ ne mensogu, vi certe jam vidis mamojn de Monike. Ĉiuj viroj rigardas nur al mamojn au postaĵojn. O jes, postaĵoj. Vi havas mamajn virojn kaj postaĵajn virojn.

Bone mia kara specialisto kaj kio patro via estas ? La tria speco paĉ, tiuj, kiuj rigardas al postaĵojn kaj mamojn. Aj, mi prenos foton de via okuloj kiam pasas belulinon . Vi kapablas strabi vertikale por certe ne maltrafi la laŭ vi belecaĵojn de virinoj.

Ĉu Bob ne jam vizitis kuraĉiston? Mi rapide ŝanĝis subjekton, du infanoj sufiĉas ĉu ne? Kaj ĉe du malsamaj amikinoj!

Kial Bob devas viziti kuraciston, ĉu vi pensas ke li je aĝo de 44 jaroj jam perdis potencon ? Ne , ne, ne evidente ne !

Aj paĉ, nun mi komprenas pro operacio vi ne plu povas, fiki ĉu? Aj vi nur havas … kiom da jardekoj vi fakte jam havas. Nur sekdeketajn kaj iom pli karulino kaj jes evidente aparato daŭre bonege funkcias.

Diable paĉ, nun mi komprenas kial la lastajn jarojn vi estas tiel populara ĉe virinoj. Ili flaras ke via birdeto mortis, ne plu povas kanti.

Vere mi ne sciis kiamaniere respondi, kion rispondi. Dum mia junaĝo oni ne faris parolon pri tiuj aferoj kun gepatroj. Nun post tiuj damnaj 60-aj jaroj ĉio eblas. Infanoj ne plu havas respekton.

Jus mi volis diri ke birdo kantas daŭre kiel nagtigalo kiam ŝi diris ; Eble Bob tamen ne estas serioza elekto, ĉu? Kion vi pensas paĉ?

Kiel longe virinoj bezonas sekson paĉ, ĉu tion vi scias? Paĉ scias nenion pri tiuj aferoj karulino mia. Demandu al patrino foje. Ĉu vi olduloj daŭre fikas paĉ? Mi donis iom hurlan respondon per kiu ŝi povis elekti kian direkton iri.

60 kaj iom da kaj birdo ne plu kantas ĉu ? Nu tio signifas ke post 20 jaroj mi devas aĉeti helpilojn por sekse kontentigi ? Eble mi estus saĝe kaj translokiĝas sen Bob ?

Jen mi pensis momento al kiu mi jam atendas monatoj kaj monatoj. Ne Bob estas bonega knabo, neniu problemo. Ke li havas du infanoj ĉe du malsamaj inoj ne ludas vere rolon, sed malsalmeco de 22 jaroj? Mia kara pupeto, mia filino kun olda knabo kiu havas 22 jaroj pli ol ŝi. Jen momento por malhavi Bob.

Mi rigardis vizaĝon de kara filino kaj konstatis ke ŝi iĝis ege trista.

Aŭskultu knabino mia, mi ne fanfaronas pri tio, sed birdo de paĉo daŭre kantas, ne plu same ofte ol antaŭ 20 jaroj sed kanti li povas. Kaj ĉu vi scias birdo lernis multegajn trukojn kiujn junaj birdoj ne konas.

Estu feliĉa knabino mia, translokiĝu kaj zorgu ke Bob iros kun vi.

Mi volas rehavi propran necesejon.

Ĉu mi jam rakontis al vi pri mia amiko Jo ? Eble ne, nu ja estas iom trista afero.

Jo kaj mi havas saman kurasistinon, Christine. Bela virino kiu ŝategas ridi. Ĉiam kiam mi vizitas ŝin ni multe ridegas, evidente, mi neniam suferas veran malsanon krom tiuj malagrablaĵojn kiel malvarmumon, aŭ rompitan fingron ktp.

Antaŭ nelonge Jo iris al Christine, ŝi rakontis al mi tiun tagon en decembro.

Jo venis kiel kutime bonhumore ĉe Christine en buroo. Kiel vi fartas demandis Christine profesie?

Nu, respondis amiko Jo, ankaŭ kiel kutime, mi venas demandi al vi kiel mi fartas, vi estas la persono kiu devas trovi kio mankas al homoj.

Nu Christine diris, vi aspektas bone, sane, do ĉu eble vi havas iun doloron aŭ iun ajn kiu direktas vin al mi.

Jes respondis Jo, mi suferas pro nubeto en brusto. Ne doloras, ne vere ĝenas sed estas tie, kaj laŭ mi tio ne estas bona.

Mi ridetis diris Christine al mi, tipe Jo ĉu ne. Neniam serioze, ĉiam gaja. Nubeto en brusto.

Jes evidente mi aŭskultis la bruston, la spiradon, kalkulis korbatojn, sana kiel juna okso li estis.

Mi sendis lin hejme, li kisi min kiel vi knaboj ĉiam faras kiam vi venas ĉe mi. Vi kaj Jo, la solaj patientoj kiuj kisas min. Plaĉas al mi, donas al mi ion specialan, iun aprezon kiun oni ne havas nur kalkulante enspezon de mono por laboro farita. Iom stulte mi ridetis. Jes plaĉas ankau al mi kisi Christine, ŝi estas same multe amikino ol mia kurasistino. Mi konas sian tutan historion. Naskiĝo de la 3 infanoj, perfido de kretena edzo diablo kaj la doloro kiun ŝi suferis kiam ŝi decidis maledziniĝi.

Estis tiam ke ŝi venis unuan fojon en trinkejo kiun mi estras. Kutime iom antaŭ tagmezo ŝi venas por havi kafon.. tre zorge mi ĉiam preparas kafon por ŝi, ĉar plaĉas al mi dorloti Christine.

Estis dum unu de tiuj vizitoj al trinkejo ke ŝi dmandis min, ĉu mi vidis Jo lastatempe kaj ĉu li agas normala.

Jo neniam agas normale mi respondis, sed ĉu iu malbonas.

Christine ne sciis. Estas iu stranga afero ŝi diris, afero kiun ŝi ne komprenas.

Iom poste, semajno, eĉ ne mi pensas venis Jo ĉe mi. Kiel vi, mi demandis. Malbonege li respondis.

Kio do, kio mankas. Al Jo mankas nenion, li jam kelkaj jaroj ne plu laboras kaj havas edzinon riĉan. Iom da libereco por de tempo diboĉi kaj rigardi al belaj aferoj de la vivo.

Mi suferas nubeton en brusto, Jo diris. Ĉu vi jam estis ĉe Christine kaj kion ŝi diris, mi demandis unuspire. Christine respondis same kiel vi kun rideto.

Ĉu oni jam fotis interne de la korpo, per tiu aparato X Ray. Jes li respondis nenio videbla, sed mi sentas la nubeton.

Kion vi pensas ke estas, mi demandis?

Ĉagreno de la vivo kiu unuiĝis en brusto kaj ne trovas elirvojon.

Nun mi vere ridis. Jo, Jo, vi vere estas klaŭno, ĉagreno de vivo. Kaj nu kio okazos nun.

Ekvilibro en vivo estis detruita li diris. Ek de la momento ke la malbona venkas la bonan, vi devas morti, mi sentas.

Vaŭ Jo, ne estu negativa, jen senpage bonegan glason da vino el mia privata botelo. Jes francan evidente, aŭ ĉu vi preferas unu el mia botelo Jack Daniels?

Bone li respondis donu Jack, estas la lasta, mi sentas; La nubeto rapide kreskas kaj baldaŭ mi mortos.

Jes Christine, tiam estis la lasta fojo ke mi vidis lin kaj jen ĉi tie ni estas.

Post entombiĝo mi iris kun Christine al trinkejo. Ĉu eblas mi demandis al ŝi, ke homoj mortas pro ĉagreno?

Mi ne scias ŝi respondis, mi estas nur kurasistino.

Mi timas ĉion kaj ĉiun

eĉ timas propran ombron dum suna tago

kiu rifuzas speguli mian korpon sen mensogoj

Mi timas vortojn, frazaranĝojn kiuj estas manipuleblaj laŭ nova vero

Mi timas min, mi timas vin

mi timas ĉion kaj ĉiun

Mi timas mensogojn kiujn mi ne havas

sed kiuj estas nur blankaj vortoj

kiuj fontas el mia timo sama.

Mi timas korpon kaj vizaĝon en spegulo

kiu rakontas nur pri bildo malvera

Mi timas ĉion kaj ĉiun, eĉ propran koron

Permesu do

ke mi klopodu ne timi la kavon de mallumo

kie troviĝas (lasu min esperi)

nur mallumo kaj silento

Fakte mi ne havas tempon por verki ĉar mi promesis fari kelkajn aferojn por mia asocio, sennacieca tutmonda.

Sed tamen mi rapide volas rakonti pri amuza tempo kun Jo, mia amiko kiu, kiel vi jam scias, mortis pro spleno.

Jo ne ĉiam havis nubeton en brusto, fakte tutan vivon li estis "bon vivant" (ulo kiu ĝuas la vivon).

Ni vivis tiam en sama apartementdomo. Li sur unua etaĝo, mi sur dua kaj Martine komuna amikino al kiu iomete mankas klapo en la kapo sur la tria etaĝo.

Kutime kiam mi vendrede ricevis salajron mi donis al Martine 20% de la mono por ke mi ne diboĉu ĉion dum semajnfino. Estis plej bona aranĝo ĉar per tio mi havis garantion ke dum la semajno havi ĉiun tagon bonan manĝon kiun Martine preparis.

Nu unu de tiuj semajnfinoj Jo kaj mi iris diboĉi. Nu fakte ni ĉiam havis nur intenco gustumi vinon en vinoteko kie ni ŝajne estis plej bonaj klientoj. Bedaŭrinde por nia hepato ni neniam sukcesis limigi nin al simpla gustumado kaj revenis ĉiam hejme postan tagon kiam la birdoj jam delonge faris unuan kantadon

La fanatikulo kiuj nepre volis labori dum semajnfino jam longe plenigis horon de laboro aŭ pli kiam Jo kaj mi ŝancelegis hejme.

Iun sabaton ni vere diboĉis senlime. Aŭkultu Jack diris Jo, mi havas planon. Mi rigardis al Jo kun pisaspektkoloraj okuloj pro ebrieco kaj povis nur diri; kion do.

Ni prenas aŭton li diris kaj ni iros al Provenco kaj bredas tie ŝafojn.

Al mi tuj plaĉis la ideon kaj demandis al Jo kiam ni do iros al Francio.

Fakte stulta demando ĉar la antaŭvidita respondo estis; nun!

Ĉu ni iru hejme por fari valizon, Jo.

Ne, li respondis, ni havu novan vivon, pli kvaliton kaj ni senhezite foriris tuj.

Ni iris al aŭto, mi pro hazarde prenis ŝoforan lokon, startis aŭton kaj kelkaj minutoj poste ni pasis tunelon kiu subiras la riveron Scheldo kiu disigas Antverpeno-n de la cetero de la mondo.

Cerbaro kiu marinis en alkoholo diris ĉiam samajn vortojn al mi; ne tro rapidu por ke iu veka policisto ne haltu vin.

Lerte kiel ebriuloj faras mi veturis aŭtovoje direkton Gento, Franca landlimo, Lille kaj tiam A1 al Parizo.

Jo jam dormis antaŭ mi forlasis la straton de la vinoteko. Do necesas esti singarde ke ankaŭ mi ne fermis dum mallonga minuto la okulojn por ke ili havu ripozeton. Tamen ĉio iris glate, mi veturis aŭton kvazaŭ mi estis sobra kiel sablo de Saharo.

En Parizo Jo vekiĝis.

Kie ni estas, li demandis?

Parizo Jo.

Bone ni haltu ĉi tie kaj vizitos Parizon.

La aŭton ni senproblemoj povis parki, iom strange en urbo Parizo. Sed Flandra proverbo dirias: feliĉo estas por frenezuloj kaj trinkemuloj.

Ni trinketu glaseton da originala Franca vino, mia amiko diris.

Mi tuj konsentis ĉar buŝo estis seka kiel dezerto dum varma somero.

Ni prenis du, nu fakte tri vinojn antaŭ ol ni startis nova diboĉado.

Kio vere okazis mi ne scias, sed kiam mi rekonsciis mi kuŝis en liton komfortan.

Estis daure luma tago, tamen, lumo ne havis koloron de la tempo ke mi supozis esti, sed tro blua. Blua lumo do signifis ke devas esti mateno, kiu laŭ mia kalkulo ne eblis. Devas esti vespero, eĉ nokto.

Rigardante al horloĝo mi konstatis ke estis la 9-a matene. Kaj dato ne kongruis kun dato kiun mi pensis ke estis.

Jo kuŝis en lito apude. Plene vestita ... Kiel ankaŭ mi estis.

Laŭ kutimo mi iris al necesejo kaj vidante la banon, mi lavis min dume mi ordigis la fragmentojn de pensoj pri kiu mi memoris.

Estis iu kun ŝafoj kaj Provenco.

Iom mi nervoziĝis kaj vekis Jo.

Diable amik' helpu min, kie ni estas kaj kion ni faras ĉi tie?

Laŭ mieno de Jo malkaŝis ke li cerbumis.

Francio li diris, Parizo voje al Provenco.

Ek mi konstatis ke fakte mi devis esti en laborejo, sed kion mi faris en Francio.

Nur nigra truo ekzistis kaj iom da kapdoloro, ne multe ĉar neniam mi suferas ĝin. Nur indiko ke mi kruele atakis hepaton.

Kune ni iris al restoracio por matenmanĝi. Iom post iom mi memoris aferojn el ebria stato.

Pardonu Jo, mi diris, sed mi devas iri hejme. Mi maltrafis laboron hodiaŭ, sed morgaŭ mi devas esti surloke por ne perdi enspezon.

Jo tuj estis tiel afabla telefoni al estro mia por diri ke mi suferis teruran diareon kaj ke eble morgaŭ mi revenus se mi fartus pli bone.

Ni trinku unu glaseton da vino kaj ni daŭrigos vojon, proponis Jo.

Mi saĝe rifuzis. Jes pri la glaseto da vino kaj iom pli firme pri Provenco.

Horo poste ni estis en aŭto re al Antverpeno, Jo kaj mi. Denove mi veturis kaj survoje ni iom post iom rakontis pri fragmentoj kiujn ni memoris. Ideo ne malbonas, eble ni povas ion tion organizi Jo, mi proponas. Ŝanĝi tutan vivon. Esti libera kun veraj ŝafoj ĉirkaŭ nin. Sed nun mi devas iri al laboro Jo, mi bezonas la monon. Vi scias ke nur antaŭ jaro estas malriĉa, havis nenion, kaj nun almenaŭ laboro kiu vivtenas min

Lille, Franca landlimo, Gento kaj fine la katedralo de Antverpeno. Simbolo ke ni alvenis hejme.

Tago poste mi iris al laborejo. La estro dankis ke mi petis al amiko informi min pri malsano, li eĉ frapetis min sur ŝultro. Iom dubinda moveto kiun estroj faras kiam ili havas intencon maldungi vin.

Ĉio enordas.

Monato poste Jo kaj Martine ambaŭ ebria foriris al Provence por bredi ŝafojn.

3 monatoj ili restis for. Mi el tio komprenas ke por Jo estis pli agrable bredi ŝafojn kun Martine ol kun mi.

Ĉiuj diras ke mi estas bonkora knabo, krom kelkaj kiuj ne aŭskultas al miaj silentoj, kiuj plej gravas. Multe pli ol miaj vortoj.

Tamen mi ankaŭ havas iom (eta) malpli belan flankon. Estas unu besto en naturo kiun mi povas ekstermi, jes vere. Nu mi vidas ke vizaĝo de kelkaj amikoj havas mienon malaprobon. Tamen pardonu kaj permesu amikoj miaj se mi povus malaperigi el la mondo ranojn, mi farus.

Jam fakto ke ili neniam malkaŝe montras sin ĝenas al mi, ke ili ĉiam duonkovrita kuŝas en ŝlimejo, kutime nur la malfidindaj okuloj videblaj ĝenas min plej eble kaj la kvakado evidente. Tutan plenan nokton kvak, kvak. Ĉu ekzistas pli stulta sono ol sono kiun faras rano?

Krom kvakado al kiu ili kapablas? O, jes salti. Jen meritoj de rano, kvaki kaj salti de unu loko al alia, ĉu ni nun devas aplaŭdi por tiu stulta nenio kiun ili kapablas?

Certe li saltas por ĉiam kaj daŭre kaŝi sin de realo, la vivo de ĉiu taga. Tro longe sur lando li tremetas pro nervozeco ĉar kie kaŝi sin sur lando, do rapide li denove saltas en akvon kaj kaŝas sin kiel ranoj faras kaj tiam, denove en akvo li komencas lian brutalan malĝentilan parolon kvak, kvak, kvak. Sensignifa sono kiu tamen ege vundas orelojn de honesta aŭskultanto. Kvak, kvak, kvak kaj tiam salti por kaŝi sin, kia kreteno rano estas? Vere, ĉu vi ne konsentas, neniu besto estas tiel frida, malĝentila kaj stulta ol rano, dia eraro laŭ mia kompreno.

Legu fabelojn, ĉu vi konas fabelon en kiu rano ludas ĝentilan rolon? Ne ekzistas. O jes mi jam legis fabelon en kiu la rano volas lasu kisi sin de belega princino kun promeso ke li iĝos belega princo. Ĉu vere ekzistas princino saĝa kaj bela kiu kredas ranon?

En kiu lando diru al mi. Vere ne eblas ĉu, ke inteligenta princino lasas sin konvinki de kvakado de rano kaj kisas lin. Aŭ eble el malespero aŭ ĵaluzo aŭ kolero aŭ imagu … el trokredemo. Silentu mi diras nun al mi mem, aŭ mi havas kompaton kun princino kaj certe princino ne volas ke simpla laboristo kompatu sin.

La tuta mondo scias ke rano ne kapablas kisi. Sangon fridan li havas kaj estaĵoj kun sango frida kapablas al neniu krom kvaki kaj kaŝe sidi en ŝlimejo.

Rigardu al okuloj de rano. Elŝvelige ili staras en stulta variolmarkita kapo malbela.

Kisu min princino li diras. Ĉu iu kredas ke ekzistas princino saĝa kiu kisas ranon?

Mi simple volas ekstermi ranojn, ĉu vi permesas aŭ ĉu mi eraras?

Karaj amikoj en svaila lingvo oni diras "hakuna matata" do ne faru al vi zorgojn. Respekto por naturo tro grandas por ke mi faru iun kontraŭ ranoj, sed eble saĝe ili kvakas ne tro proksime de mi.

Rano apartenas al klaso de amfibioj ordo de Anuro, senvosta amfibioj kaj estas malvarmsanga.

eo.wikipedia.org/wiki/Anuro

Mi dubas nun, sed ĉu mi jam rakontis pri Diana? Ne tiu diino de la ĉasado, sed pri Diano, amikino de Jo?

Siatempe, Jo kaj mi decidis aliĝi al fitnes centro, ŝportklubo kiel Olga nomas ĝin. Ni iris al klubo kaj paĝis plenan jaron kotizon. Fakte estis bona decido ĉar dum jaro ni ne devis okupiĝi pri pagi stultan kotizon al iu fitnes.

Fitnes havis bonegan trinkejon ĉar ĝi lokiĝis en hotelo 5 stela. Nun oni nomas tion "Spa" sed tiam oni simple parolis pri fitnes, nu ne gravas.

Kiam mi kaj Jo evidente, venis unuan fojon en fitnes, ni uzis ĉiujn ŝportilojn haveblajn.

Mi memoras ke la tago poste mi festis mian 35-an jaraĝon. Nu ja festis, kiam mi vekiĝis mi eĉ ne povis eliri liton por pisi. Tutan korpon doloregis, doloregis terure. De la meza fingro ĝis plej granda piedfingro. Ĉio doloris, eĉ paroli doloris kaj tio estis teruraĵo.

Mi havis kutimon tiam, ĉar mi vivis sola, saluti mi mem ĉiun matenon. Saluton Jack, kiel vi hodiaŭ? Kutime mi respondis: Well, Fucking Well Jack! kaj tiam povis komenci la tagon. Nu tiun tagon post unua ekzerco mi ne kapablis diri tion. Mi dolorĝemis kiel ulo 80 jaraĝa kaj apenaŭ povis movi krurojn. Ek de tiam mi decidis ke mi nur daŭrigus ekzersadon ĉe trinkejo de la fitnes.

Por mi Jack Daniels, bonvolu. Jes kun glaciaĵo por ekzerci muskolojn en brako. La glaso povas esti peza, ne malŝparu viskion, bonvolu.

Eble jam 3 monatoj ni estis membro de la fitnes, kiam envenis en lokalon belega virino. Kion mi diras, belega… ne feka kaj diable beleeeeeeeega. Svelta… fakte ne vere, ankaŭ ne dika, sed ankaŭ ne svelta, mi preferas uzi la vorton ĝusta, neniu tro, neniu maltro. Ne tro granda, ne tro malgranda, sed beleeeega, la dioj faris bonan laboron tiun tagon kiam ili metis ŝin sur tero.

Jo ne estis tre babilema knabo, mi jes. Li diris al mi : gna gna gna gnula, el kio mi tuj komprenis ke plaĉis al li la belega virino. Do mi diris al li trankviliĝu amik' mi aranĝas por vi.

Beleeeega virino venis al nia loko de la trinkejo kaj elokvente mi alparolis ŝin.

Ŝi ne tretis en kaptilon sed metis ŝin apud Jo. Mia buŝo kolapsis ĝis 90 gradoj malfermaj, kiam mi aŭdis ke ŝi simple komenci sparoli kun Jo kaj neglektis min komplete, imagu!

Post duona horo mi aŭdis ke ŝi diris ion pri A 90. Mi tuj pensis ke rilatis pri mezuro de mamzono, sed ŝajne rilatis pri vojo al Ardenoj (franca parto de Belgio).

Ek de tiam mi sidis sola en trinkejo de fitnes kaj ekzercis tutsola sen Jo. Unu Jack Daniels, jes hodiaŭ kun multe da glaciaĵo, mi nepre volas forhavi la ventron tro muskolan.

Iun tagon mi estis en fitnes kaj vidis Jo, plene depremita. Li aspektis kvazaŭlia tuta familio mortis samtempe en iu katastrofo.

Hé Jo, mi salutis lin, ne diru kiel vi fartas mi vidas ke estas absoluta feko. Jen diru kio okazis.

Diana, li stumblis, Diana.

Kio pri Diano mi demandis ĉiuj bonas ĉu ne, fiki kaj vivi ĉu ne?

Ne diru tion, kolere respondis Jo, diable havu por unu foje en via feka vivo iom da respekto pro aliaj homoj.

Jo, kara, Jo, estas mi Jack, via freneza amiko, via trinkamiko, via diboĉa amiko, nu, via amiko.

Ŝi iros al Sud Afriko, li singultante diris.

Bone, mi respondis, tiam mi venos viziti vin kaj Diana en Sud Afriko, kiam vi foriros kaj estu honeste Jo ni estas bonegaj amikoj sed se vi havas oportunon edziniĝi kun plej bela virino el la mondo, ne ploru kaj sendu min al infero, kara amiko mia, mi travivos, kredu tion. Ĉiun jaron mi venos por viziti vin kaj Diana.

Jack, se vi nun ne tenas la faŭkon fermitan, mi batas vin en hospitalon.

Tuj mi komprenis ke Jo volis komuniki ion seriozan, kaj klere kiel mi estas mi silentis.

Ni havis plej belan tempon. Ne estis nur fizika afero, ne rilatis nur pri fiki kiel animalo, estis amo diable, vera amo. Ĉu vi komprenas.

Mi faris ĉiun movon por funkciigi cerbaron, por memori kiu estis vera amo, mi ja jam edziĝis du fojoj, sed amo, diable post Ulrike, mi ne plu ĝuis amon, kaj Ulrike, aj dio mia kial vi detruis tion, amo por ĉiam kaj vi malpermesis. Jes diable, mia dioj estis kruela al mia sorto, jes mi sciis kio amo estas.

Jes Jo mi povis respondi mi scias kio vera amo estas.

Vi scias ĉu ke Diana estas jida.

Jes Jo kaj?

Hieraŭ ŝi diris al mi ke ŝi ne elteneble multe amis min kaj volas havi kun mi vivon por ĉiam. Aj Jack, vi ne povas imagi kiel feliĉa mi estis. Sed , sed tiam ŝi diris ke; se ŝi komencis rilaton kun mi, kiam ŝi volus edziniĝi kun mi, la tuta familio lasus ŝin en merdo. La kredo, la juda fekaĵo malpermesas ke ŝi havas edzon ne jida, imagu, imagu Jack , ĉu vi povas kredi tion.

Jes, Jack povas kredi, li laboris jam dum jaroj por judoj kaj konas la kutimoj kaj moroj.

Morgaŭ ŝi iros al Sud Afriko al onklo kun diamantkomerco kaj tie ŝi laboros kaj daŭrigos vivon.

Mi ne povis doni konsolon al Jo do helpis lin ebriigi terure. Certe li neniam suferis tagon poste tiom da kapdoloro ol tiam.

La tago kiam Jo rakontis ke li havas nubeton en brusto, li demandis min fari plezuron al li.

Iom da cindro de mia feka korpo, li diris, estu metita en etan ujon, vere et-etan. Ĉu mi bonvolus doni tion al Diana kiam mi vidos ŝin.

Mi promesis iri al Sud Afriko, ĉar iomete ni sciis kie Diana loĝas, sed ne necesas, Jo diris. Mi devis atendi ĝis normala renkontiĝo.

Antaŭ semajno mi vagadis tra stratoj antverpenaj kaj vidis alproksimiĝi virino beleeeeeega. 60 jaroj ŝi pli mapli devas havi, sed koncervita kiel manekeno (ĉu tio estas fakte bona ekzemplo??).

Ŝi estis eble 10 metrojn for de mi kiam mi renkontis ŝin, Diana.

Saluton Jack, ŝi diris kvazaŭ pasis nur semajno ek de lasta renkontiĝo.

Same 'frida' mi respondis; aj Diana, kiel vi kaj samtempe mi tremetis kvazaŭ mi montris al matura virino maldecajn fotojn.

Kie mi povas trovi ion de li, ŝi diris kaj sama momento ŝi ekploregis kiel infano. Jack, Jack, ŝi ploris, kion mi faris, kial mi faris, pro stulta kredo en kio, en nenio, krom sekureco, mi timis, mi ne kredis , diable kiu en mondo kredas, ĉu ne ĉiuj inter ni ne nur timas, timas pro timo timi?

Mi prenis Diana en brakoj kaj konsole kisis la vangon. Trankviliĝu mi diris ĉio en ordo. Ĉio enordo kara Diana, mi ripetis. Sed ĉu nur kelkaj vortoj, eĉ ne matura frazo, forprenas ĉiun ĉagrenon

Ah, Vivo duras ĉu, mi diris al Diana. Jes ŝi diris, vivo duras.

Kune kun ŝi mi iris hejme kaj donis al ŝi la plej malgrandan urnon kun iom da restaĵo kiu iam estis Jo.

Kaj vi Jack, Diana demandis, ĉu vi jam trovis ĝin. Nekomprene mi demandis, kion do Diana.

Silento ŝi respondis, vi serĉis silenton tiam antaŭ 30 jaroj, ĉu vi trovis.

Mi rekomencis paroli pri Jo, por ke Diana ni komprenu de kie venis tiuj larmoj kiuj abundis.

Eble Jo trovis ĝin, silento?

Feliĉo, ni ĉiuj serĉas, neniu povas aĉeti, neniu povas doni. Venas kiel vento aŭ suno agrabla, kiel amiko el alia lando, kiel tenereco kiu nur venas de la koro. Ŝajnas ke homoj malfacile povas kompreni tion, domaĝe.