amo perdita

Kara amiko Jakvo,
mi admiras vian poezion. Kaj mi miras: De kie vi konas miajn emociojn kaj sentimentojn?!

Koran dankon Jomo,por plej bela kaj kortuŝa komplimento ebla.

Okazas ke pro neoportuna vorto , dirita en momento de ajna miskompreno rompiĝas komuna ĝojo, kies konstruo bezonis longan, multjaran tempon. Okazas tre ofte ene de duopa vivo. Kiel veras via "silento povas esti la frazo ĝusta".
Nun ni venu al via teksto (pardonu, se mi permesas al mi sugesti korektojn, tion mi faras ĉar la poemeto al mi plaĉas)

Koro rompita, plene de ĉagren' - aŭ (Koro rompita, plena de ĉagren' )?
Kial, mi krias, ĉu nur pro eraro malgrando - (Kial, mi krias, ĉu nur pro eraro malgranda)?
Kiu el fonto de koro estis elteriĝita. - Kiu el fundo de koro estis elteriĝinta.(aŭ elterigita?)
La mediala voĉo (verboj kun "-iĝ") havas nur participon aktivan (iĝinta)
Pardonu mian enmetiĝon :-))

Kara Helena, dankon por la korektoj, kiujn vi proponis. Evidente kelkaj estas stultaj gramatikaĵoj kiujn mi neglektis kaj mem devis trovi. Ŝajne tamen ke en propra verko oni ĉiam pretervidas erarojn. Mi ŝanĝis; fonto de la koro al fundo de la koro, sed tamen dubas. Fonto de la koro estas pli profunda al mia sento ol fundo de la koro. Nu rilatas pri percepto kaj eble kultura malsameco?
amike jakvo

Kara Jakvo, Vi pravas, en propra teksto oni tre ofte ne rimarkas proprajn erarojn. tial mi alkutimiĝis apartigi miajn verketojn, dume mi ilin duonfogesas, poste relegante ilin kvazaŭ ne estus miaj, la eraretoj saltas en miajn okulojn.....Okazas eĉ ke la korektado estas pli engaĝa ol la antaŭa skribo.
Pri "fonto aŭ fundo" nur vi povas elekti la plj taŭgan; aŭ pli laŭan al viaj sentoj.
Pri via poemeto, ĝin relegante revenas al mi dubeto: ĉu "al koro via malmoliga? - aŭ - "al koro via malmoliĝinta?" (duriĝinta?)
Pardonu mian pedantecon, kun miaj skriboj mi estas eĉ pli rigida.

amike Helena

Kara Jakvo,

ankaŭ al mi tre plaĉas kaj la mesagho de la versaĵo, la priskribo de la emocioj, kaj same la belritma formo.

Mi iom dubas pri la intenco, ĉi tie:

kaj neniu sento tion plu donas

al koro via malmoliga?

1) koncerne "rekciojn": ĉu vi ne intencis "inverse": "neniun senton tio (via amkonfeso) donas plu.. .."

2) ĉu efektive devas temi pri koro malmoliga ('malmoliganta vian (ŝian) konduton,
eble aŭ ..), aŭ ble povus temi pro koro malmol e g a, malmoliĝinta, dura ks.

Eble mi iom misperceptas aferojn. Ĉiuokaze, la formo *malmoliga* ŝvebigas ian
rektan objekton (ion, kion la koro malmoligas). La fantazio de la leganto do komencas
serĉadi. Tio ja povas eĉ esti konscia celo, kompreneble.

Dankon pro la bela poeziaĵo!


Blazio

Kara Helena kaj Blazio. Viaj konsiloj donas plezuron al mi por daŭrigi verki poemojn.
Viaj rimarkoj kreskigis en mia kapo dubon pri la uzado de frazon "al koro via malmoliga".
Fakte la sento estas tiel ke je tiu momento mi konsideras sian koron malmola. La koro ne vere estas malmoliĝante, ĉar post kverelo la koro denove estos dolĉa kaj ama. Pro tio mi pensas ke mi devas lasi la vorton malmoliga kiel ĝi estas, aŭ ĉu mi eraras?

Pri pedanteco ne faru al vi zorgojn Helena. Vidu, mi jam verkis Esperantlingve pli malpli 100 etrakontojn. Malgraŭ tio la sperto pri gramatiko restas sub nivelo. Nun antaŭ iom da tempo mi komencis verki poemojn, kiuj estas multege pli peza laboro ol verki etrakonton kaj la lingvo devas esti plej zorge pritraktata. Manipuli ĝin kiel dolĉa pupeto. Mi havas fantazion por verki poemojn, sufiĉe, abunde, amase, sed malforteco de gramatika kono iom nubeligas la ĝojon.
Tamen dank' al Blazio kaj nun vi, mi povos fine prezenti gramatike bonan poemon kaj tio donas al mi plezuron kaj kontenton.
Do restu "pedanta" mi petas, mi daŭrigos verkadon.
plej amike jakvo