Rapida penso

Kune kun la perdo de privateco, venas la malkaŝado de krimoj kontraŭ niaj fratoj -- aliaj homoj. La nova glavo tranĉas ambaŭdirekte.
Jam ne iu mortas sola, mistere. La mondo spektas.
Eble ni spektas senpove, eble nur la fakto ke ni vidas ĉion ŝanĝos konduton. ?

Pri invado de privateco, ĉu ni starigos novan konvencion cele al hontigi la invadantojn? Ĉu tio bridos tian konduton?

Antaŭ 5 jaroj mi vizitis pacan palacon en Hirosima. Mi ploris kiel infano kiam mi vidis kio okazis la 6-an de aŭgusto 1945.
La bildoj montris plej grandan teroron. Sed en subtegmentejo pendis leterojn de atestantoj. Per simplaj vortoj ili parolis pri la granda sufero. tio mense perturbis min. Mi neniam forgesas, same kiel la rakontoj de iamajn kolegojn kiuj suferis la koncentrejojn. Kiel ili kuleretkvante rakontis pri kio okazis.

Vere ni ne bezonas bildojn por havi la veron de filmisto, sed la plenan rakonton, post faktoj.

Mi rekomendas la verkaron de Primo Levi, kiu rakontas same kuleretkvante pri koncentrejoj. Tiu atestoj diras pli ol mil bildoj.
Ni ne silentas pri morto malhonesta sed ne sensaciigas pri ĝi.

"Mi prenis per mano akvon elnecesejo kaj trinkis ĝin pro neeltenebla soifo. La tago poste mi malsaniĝis kaj preskaŭ mortis". Primo Levi el plena verkaro.
Ĉu iu bezonas Holivutaj filmoj pri tio por kompreni?

Vi ambau pravas, sed ĉiam multe dependas de ni mem. Mi rigardis multajn fotojn kaj filmojn pri milito, mem ĉeestis unu, sed pleje militon montriĝis al mi rakontoj de mia avino dum infaneco. Percepto de okazaĵoj estas pli proksimaj kiam ni ligas ilin kun konataj personoj.

Okaze de privateco kaj ebleco morti trankvila, sola aŭ ĉirkauita per familianoj tio unue dependas de nia elekto kaj maniero de vivo.