Vjaĉeslav Slavik Ivanov's blog/

Eble iun interesos blogaĵo pri la aŭstro-hungaria spuro en la fora oriento de Rusio.

Mi bedaŭras, ke germanoj ne sukcesis ricevi sian politikan subvencion por Esperanta agado...

Ankaŭ pri la neelekto de Novak mi bedaŭras: mi ne konis ŝin persone, sed iom proksimiĝis kun ŝi post publikigo de materialo pri ŝia poresperanta agado en loka osetia semajngazeto.

Oni proponis Esperanton al EU

Kiel la vaste konata ŝerco prognozas, «en Linukso vi povas agordi ĉion, kaj vi damne agordados ĉion». Ĵus ekfunkciis la Esperantaj kaj aliaj literoj en mia netbuko.

Cetere, ĉu jam aperis establita traduko de la vorto «netbook» en Esperanton?

Estas tamen damne maloportune, ke la Vindozaj kaj la Linuksaj klavardismetoj ne estas, kiel ekz. ttf-dosieroj, facile anstataŭigeblaj unu per la alia. Mia vindoza dismeto estis (kaj restas) iom alia...

Mi malfacile povas rememori, ke iam ricevo de vizo estus afero simpla kaj digna. Kutime io okazas: longega vico en la frosto, ruinigitaj planoj aŭ, kiel hodiaŭ, perdita nokto.

La ambasadejo de Bulgario subite postulis, ke ni prezentu konfirmilon de sia laborejo pri la nomo de posteno kaj la averaĝa salajro. Ĉar mi ne estas dungita laboranto, mi ne povas prezenti ion tian. Anstataŭe mi kolektadis la tutan nokton miajn kontraktojn por vendo de reta reklamo, por tradukado kaj aliaj servoj, kiujn mi registrite faris. Onidire (ja certan informon pri tio oni ne povas trovi ĉe la paĝaro de la ambasadejo) tio povas helpi en la kazo, kiam oni estas „memdungita“ laboranto. Mi volonte umus pri io alia ĉi-nokte. Estos aparte malagrable, se mi ne povos veni al la marbordo kun la familio pro tiu bagatela fisupozo, ke mi deziregas kontraŭleĝe resti por la tuta vivo en la plej pesimisma lando de la mondo.

Bulgario per si mem ne kulpas. Kiel ĉiam en la nova historio de tiu ĉi lando, ĝi estas viktimo de cirkonstancoj; bulgaroj ĝenerale ŝatas rusojn, sed „nenion povas fari“. Nun sukcesa aliĝo al EU diktas sekvi la komunajn tut-uniajn postulojn pri rusianoj (la ĉiam tre suspektindaj ja).

Kvazaŭ por pardonpeti pri tio, en la ĉefpaĝo de la ambasadejo la ambasadoro rememoras eĉ pri „militaj heroaĵoj de fratoj-slavoj, kiuj man-en-mane sekurigis liberecon kaj memstarecon de la bulgara ŝtato“ [originalo]. Estas aludo al la fakto, ke Bulgario iĝis aŭtonomio kaj poste memstara ŝtato rezulte de kelkaj sangoverŝaj militoj inter Rusio kaj Turkio dum la 19a jc.

Se Bulgario ne sukcesintus pri la aliĝo al EU, ĝi eble nun agus kiel Macedonio kaj Montenegro (tute senviza veno por rusianoj) aŭ kiel Kroatio (senviza somere).

Evidente ni miselektis la preferatan landon de somera ripozo. Tamen, kiel la rusa proverbo diras, „oni ne povas ordoni al la koro“. Kaj la lando, kaj ĝia popolo, kaj la lingvo estas escepte ravaj. Tion ja ne eblas diri pri la sentakta tutmonda burokrataro.