Kompatinda ministro

La intervjuo estis surprizo por mi. Ĉu vere E-o estas tiel multe disvastiĝinta en EU? Mi kredas, ke ankoraŭ kelkaj jaroj forpasos ĝis simila sukceso.

Kiel ofte pri politiko, ni, simpluloj, multon ne scias pri tio, kio vere okazas en altrangulejoj... ;)

Vi jam konjugacias finnajn verbojn, post nur kelkaj lecionoj, admirinde! – Cetere, pri kompatindaj ministroj: ĉe ni ne nur la (nun eksa) ministro pri eksterlandaj aferoj utiligas poŝtelefonon por tekstmesaĝi al virinoj. Ankaŭ la ĉefministro famiĝis pri simila aktivado. Liajn mesaĝojn ĵus publikigis gazeto en Svedujo, kie la leĝo estas pli permesema pri disvastigo de informoj pri privata vivo. Estis tute normala amindumado de senedzina viro, nenio skandala, sed la homoj ja estas senlime scivolaj, kiam evidentiĝas, ke eĉ altranguloj estas homoj. - Saluton al Peterburgo!

» Vi jam konjugacias finnajn verbojn

Mi faras tion kun granda peno kaj multaj eraroj, bedaŭrinde. Sed fakte mi ne atendis de mi mem tian rapidan avancadon en la lingvo, pri kiu ankoraŭ novembre mi sciis absolute nenion.

» la homoj ja estas senlime scivolaj, kiam evidentiĝas, ke eĉ altranguloj estas homoj

En Rusio certe ne farus skandalon aminduma sms-konversacio, bezonatas pli fortaj iritiloj. Kiam iun ministron, aŭ ĉu estis la ĉefprokuroro, (mi delonge forgesis la detalojn) oni filmis en saŭno kun kelkaj prostituitinoj, jen estis skandalo.

» Saluton al Peterburgo!

Dankon kaj estu bonvena aldoni min al viaj kontaktoj por legi miajn freŝajn noticojn kaj vidi fotojn. Mi kutime ne trouzas atenton de miaj abonantoj per lavange amasaj renovigoj, kiel mi opinias.

Dankon por la invito, kiun mi akceptas. – La ministran flirt-aferon mi ne nomus skandalo. Li simple tiom ridindigis sin, ke la partiestro finfine taksis lin pli malutila ol utila por la partio kaj simple forĵetis lin el la registaro. Tio estis samtempe bona ŝanco por la sufiĉe juna partiestro pruvi sian decidemon kaj montri, kiu estas la vera reganto en la partio.

«Loppu hyvä, kaikki hyvä» :)
Pri kiu partio temas, cetere?

La nomo de la partio estas Kokoomus, kiu signifas kolektiĝo aŭ koalicio. Ĝi estas konservativa kaj la dua plej granda el la kvar partioj, kiuj sidas en la registaro.

Dankon, vi inspiris min legi pri finnlandaj partioj en la angla Vikipedio. Kokoomus eĉ estas konsiderata konservativa partio, laŭ tiu fonto. Mi surpriziĝis ekscii, ke Finnlando havas vere plurpartian sistemon kun kelkaj partioj kun po 20% en la parlamento!

Iom surprizis min, ke tio surprizis vin. Sufiĉe longe ni havis tian politikan strukturon, ke estas tri grandaj partioj, ĉiu kun proksimume 25 % el la parlamentanoj. Tial ili ĉiam devas intertrakti kaj almenaŭ du el ili devas iel duone amikiĝi por formi laborkapablan ministraron, plej ofte kun aldono de unu aŭ du etaj partioj.

Sed, teme pri skandaloj aŭ “skandaloj” de la grandaj regantoj: Mi ĵus legis, ke la gazeto Moskovksij Korrespondent ĉesis aperi, ĉar ĝi skribis klaĉe pri amrilato de s-ro Putin. Kio fakte okazis: ĉu venis ordono de la ŝtatprezidanto aŭ de lia stabo haltigi tian fi-gazeton, kiu sen permeso rakontas ion ajn? (Mi kompreneble tute ne scias, ĉu estis io vereta en la klaĉo.) Mi povas bone imagi finnan gazeton publikgi mensogojn, kaj eĉ ĉefredaktoron punitan (plej verŝajne monpune) pro tio, se temas ekz. pri grava ofendo kontraŭ iu, sed tuja haltigo de aperado, tio estas neimagebla.

» Iom surprizis min, ke tio surprizis vin. Sufiĉe longe ni havis tian politikan strukturon

Mi ekde infanaĝo interesiĝas pri geografio kaj lingvoj, sed apenaŭ multe pri aktuala politiko. Mi imagis, ke en Finnlando estas plurpartia sistemo kun neniu aparte elstara partio, sed nenion pli, fakte.

Pli-malpli pro la samaj kialoj mi ne scias detalojn pri la moskva skandalo, kiun vi mencias. Mi ne kredas, ke klaĉ-artikolo pri la "aganta prezidento", kiel oni nomas na Putin ĝis la oficiala enposteniĝo de Medvedev, povis estis kaŭzo por fermi la gazeton "desupre": kritiko kaj klaĉado privata kaj gazetara kontraŭ Putin ĉiam abundis kaj mi ne konas okazojn, kiam iu estus punita pro tio. Povas tamen okazi, ke financintoj de la gazeto rezignis ĝin plu subteni, ekz. Mi ripetas, ke mi nenion scias pri la vera okazo.

> sed tuja haltigo de aperado, tio estas neimagebla

Estas nekorekte kompari 80-jaran kaj 10-jaran demokratiojn :)

Neniu ofendo estis intencita de mi. – Estas ĉiam interese kompari diversajn landojn, kaj vi eble komprenas, ke la granda, proksimega Rusujo ĉiam estis kaj estas por finnoj ankaŭ iom enigma – kaj iam celo de granda scivolo. En la Putin-klaĉo min mirigis precipe tio, ke la gazeto ŝajne ne sciis ĉu li eksedziĝis aŭ ne. Se mi eksedziĝus, ĉiu interesato povus tute certiĝi pri la afero vizitante lokan juĝejon por vidi la koncernan oficialan dokumenton, kiu estus tute publika. Eble vi simile mirus pri fenomenoj en Finnlando.

» Se mi eksedziĝus, ĉiu interesato povus tute certiĝi pri la afero vizitante lokan juĝejon

Ĉu tio ne estus rompo de via privateco? Mi verdire ne imagas, kiel okazas ĉi tie. Teorie ĉiuj oficialaj edziĝoj kaj eksedziĝoj estas arkivigataj; kaj certe ĵurnalistoj, se ili farus la aldonan penon, povus iel aliri tiujn arkivojn. Tamen kontrolo de la fontoj estas eco de pli alta ĵurnalismo, ne tiu, pri kiu temas ĉi-kaze :)

» Neniu ofendo estis intencita de mi

Mi ĉiam penas kompreni homojn de pozitiva vidpunkto. Necesas tre rekte ofendi min por ke mi ofendiĝetu :) Viaj komentoj estas certe interesaj kaj scivolvekaj, sed ne ofendaj.

Cetere, jen kiel Putin mem komentis la klaĉon pri li k Kabajeva:
«Mi ĉiam malbone rilatis al tiuj, kiuj kun ia malvarmuma nazo kaj siaj erotikaj elpensaĵoj enigas sin en aliulan vivon». :)

Interesa diskuto. Certe tre diferencas, de lando al lando, kion oni konsideras rompo de privateco, ĉu jure, ĉu simple laŭ moroj. Tute certe iu iam volus kaŝi sian eksedziĝon, sed ĉe ni tio ne estas jure protektita datumo, kiun la koncernaj instancoj rajtus sekretigi. Pri fino de geedzeco decidas loka tribunalo, kaj ties decidoj estas publikaj, krom pri aparte listigitaj delikataj detaloj.

Pri moroj: en iuj landoj oni povas tute bone demandi kunparolanton pri ties salajro, sed ekz. finno opinius tiam demandon malĝentila kaj verŝajne iel evite respondus. Ie granda aĝo ests io prifierinda, dum aliloke oni ŝatas sekreti pri siaj jaroj.

Pri registrado de personaj ecoj: Laŭ mia scio, en Svedujo oni konsideras gepatran lingvon afero diskreta, kiun oni ne oficiale registras, dum en Finnlando tio estas natura afero sciinda por la aŭtoritatoj, por ke ili povu ekz. sendi al la koncernato dokumentojn en la ĝusta lingvo. Aliflanke min mirigas la rusa kutimo noti sur ĉies pasporto ties genton (ruso, tataro. finno...), kaj entute la fakto ke oni devas havi pasporton ankaŭ restante en sia propra lando.

Alia afero (alia ol la publikeco de oficialaj dokumentoj) estas tio, kion la amaskomunikiloj rajtas publike distrumpeti pri la privata vivo de unuopuloj. Tiurilate la leĝo pli bone protektas min, simplan civitanon, ol politikistojn aŭ aliajn gravulojn.

» Pri fino de geedzeco decidas loka tribunalo, kaj ties decidoj estas publikaj

Mi imagas, se tribunalo decidas, ankaŭ ĉi tie estas publika afero. Tamen okazas, kion mi spertis, eksedziĝo laŭ interkonsento de geedzoj, sen juĝproceso. Pri tio oni faras noton en la arkivo kaj eldonas konfirmilojn al la eksaj geedzoj: sed apenaŭ aperas ia pli publika anonco.

» mirigas la rusa kutimo noti sur ĉies pasporto ties genton (ruso, tataro. finno...)

Vi estas misinformita :) Tiu noto jam delonge estas forigita el ĉiuj dokumentoj. Iom surprize por mi, ĝuste inter la minoritatoj eblas plej ofte aŭdi protestojn kontraŭ tio (multaj el ili ŝatus daŭre heredi la noton en pasporto kiel senteblan markilon de sia etna aparteno). Tamen la pasporto ne plu havas tian linion, eĉ ne laŭdeziran.

» la fakto ke oni devas havi pasporton

Fakte, laŭ la nun funkcianta leĝaro eblas havi simplan kopion de la pasporto (faritan per kopiilo, sen jura konfirmo). Multaj faras tiel. Persone mi konstante portas kun mi la originalon, estas multsence oportune, ĉar ĉiuj miaj ĉefaj dokumentoj estas ĉiam kun mi (sanasekuro, emerit-karteto, numero de impostopaganto ka., ŝovitaj en la pasporton).

Bele, mi multon lernis el ĉi tiu konversacio. Mi esperas, ke mi iam povos ankaŭ aŭdi vin prezenti la osetan lingvon, pri kiu mi nenion scias. Ĉion bonan!

Al kiu povas interesi privata kondutiĝo de diversaj Kanerva, Putin kaj putinoj; eble al la"bonkondutaj"sinjorinoj kiuj pasas propran tempon inter la frizisto kaj estetikistino?