Blogeto de Vjaĉeslav Slavik Ivanov

Kelkfoje dum la tago en EuroNews sonis ies ideo, ke Rusio (en la kazo de Sud-Osetio) „ne volas serĉi kompromison“ aŭ „iri al kompromiso“. Mi demandis min fine, kio estas kompromiso en opinio de la eldirinto? Ĉu akcepto de la mondkoncepto de certaj okcidentaj politikistoj?

Kartvelio en la limoj, pri kies tuteco oni senĉese parolas eksterlande, neniam ekzistis ekde la disfalo de Sovetunio. La agnosko de Sud-Osetio kaj Abĥazio fare de Rusio estas nur agnosko de la ekzistinta delonge situacio, ne plu.

Revene al komrpomisoj, iu en la sama EuroNews montris mapon de Sud-Osetio, tre malgrandan kvazaŭ celkonscie, ĉe kies limo (kvazaŭ) estas urbo Aĥalgori. Tiu urbeto ne estas ĉe la limo, ĝi estas ene de la oficiala sovetia teritorio de Sud-Osetio (pri kiu teritorio iam alvokis zorgi OSCE cetere), sufiĉe interne, kaj nomiĝas kompromise Leningori (tiel ĝi nomiĝis en Sovetunio) kaj senkompromise — Leningor (sen la gramatika finaĵo de kartvela nominativo). Aĥalgori estas partieca maniero nomi ĝin, la nov-kartvela.

Pri Aĥalgori/Leningor cetere eblas diri, ke ĝi estas ĉefurbo de la distrikto, kiu estas hejmloko de la oseta subetno ksanoj, kiuj nun fakte ne plu havas hejmlokon, ĉar la teritorion preskaŭ dum la tuta tempo de sud-osetia sendependeco kontrolis tbilisa registaro. Fuĝintaj de tie ksanoj en Cĥinvalo kaj Nord-Osetio miksiĝas kun pli multnombraj lokanoj kaj perdas sian unikan idiomon de la oseta lingvo...

Mi hazarde eksciis, ke en Cĥinvalo dum la severa atako de la stranga — demokratia porekstere kaj despotisma loke — registaro mortis frato de mia universitata samgrupano. La viro estis iom pli aĝa ol mi kaj laboris kiel denta kuracisto. Dum la bombado li kaŝis sin en kelo kun siaj parencoj; kiam estis paŭzeto inter la eksplodoj, — mia samgrupano rememoras, — li scivoleme eliris por ĉirkaŭrigardi: poste lia patrino rekonis liajn restaĵojn laŭ la piedvestoj. Tia estis la milito antaŭ ol venis aldonaj pacigaj trupoj el la nordo.

Kiam mi vidis en la televido prezidenton Medvedev parolantan pri agnosko de sendependa Sud-Osetio, mi ne kredis miajn orelojn. Pri tia agnosko oni petis dekkvin jarojn, oni atendis ĝin ĉiutage, la helpo atendata kaj venanta en ĉiam nesufiĉa kvanto estis ĉiama temo de esperoj, minacoj kaj mokoj en la retejoj, kie kartveloj kaj osetoj interparolis. Post la longaj jaroj neniu, nek mi, jam kredis, ke tia serioza subteno, milita kaj politika, eblas. Oni parolis pri plej teruraj ŝak-ideoj kiel „oni ŝanĝos Abĥazion por Sud-Osetio“ (lasos Kartvelion okupi Sud-Osetion kontraŭ libero de Abĥazio) kaj simile. Mi preskaŭ neniom konas la situacion en Abĥazio, sed pri Sud-Osetio nun mi sincere ĝojas. Kaj bedaŭregas, ke por ebligi la nunan atenton estis bezonata la senkompata sangavida atako, demaskinta la veran tbilisan politikon pri la eksaj aŭtonomioj.

Antaŭ deko da jaroj, kiam ankoraŭ prezidentis Ŝevardnadze, mi sciis inter dekoj da miaj sud-osetaj konatoj du-tri, kiuj povis imagi kompromisojn kun Kartvelio (vasta aŭtonomio kun la ebleco por loĝantoj de „Osetioj“ senvize viziti unu la alian, ekzemple). Post ĉi-aŭgusto mi ne imagas eĉ unun tian homon. La pontoj bruliĝis, kaj estus ege malbele elekstere trudi al tiuj trosuferintaj homoj „teritorian tutecon de Kartvelio“.

La 17-an post tagmezo — al Moskvo trajne.

La 17-an vespere — el Moskvo al Helsinko trajne.

La 18-an en Helsinko.

La 18-an nokte — buse al Vantaa, la flughaveno de Helsinko.

La 19-an frumatene — flugo al Kopenhago. En Kopenhago ŝanĝo por flugo al Amsterdam.

Post tagmezo en la Amsterdama flughaveno, de tie trajno al Rotterdam. La 19-an vespere registriĝo kaj enloĝiĝo en Rotterdam. Partopreno en la Universala Kongreso.

La 26-an starto el Rotterdam buse kun la grupo de rusiaj esperantistoj. Vojaĝo tra Germanio al Danio kaj prame al Norvegio. Tranokto en la pramo.

La 28-an mallonga umado en Oslo kaj busa vojaĝo al Svedio. Tranokto en Lesjöfors /leŝofoŝ/, en la Esperanto-Domo de svedaj esperantistoj.

La 29-an pramo el Stokholmo al Helsinko, la klasika kelkfoje de mi spertita itinero. En la pramo, kaze se restos mono, mi ne forgesu viziti la vespermanĝon: ĝin mi iam spertis kaj multe ŝatis. Post neregula manĝado dum la busa vojaĝo, povas esti utile :)

La 30-an matene la pramo venas al Helsinko, la grupo de rusiaj esperantistoj iom umas en la urbo kaj startas prame al Estonio. Mi restas en Helsinko kaj provas preni la trajnon al Peterburgo (15:23). Kaze de nesukceso (se hazarde ne aĉeteblos biletoj), per iu el la multaj noktaj busoj.

La 31-an en Peterburgo. Tago de ripozo kaj eventuale pago de akumuliĝintaj kvitancoj.

La 1-an aŭ la 4-an de aŭgusto mi provos preni finnlandan vizon de mia filino en la finnlanda konsulejo. Post tio mi revenu al Kaluga.

Daŭraj planoj nebulas. Iam meze de aŭgusto ni verŝajne tutfamilie vojaĝos al Finnlando por unu semajno aŭ simile. Iam fine de la monato ni eble vojaĝos al Osetio por revidi miajn gepatrojn kaj juntempajn amikojn.

La somero komenciĝas nur en julio :)

Hodiaŭ mi aĉetis bileton por flugo el Helsinki al Amsterdam la 19-an de julio kun ŝanĝo en Kopenhagen. La flugo (de SAS/Blue1) startas tre frue matene (la 6-a kaj iom), sed rekompence mi esperas esti en Roterdamo iam ĝis vespero. Espereble je la 16-a aŭ simile.

Mi ankoraŭ ne certas, per kio mi venos en Finnlandon. Ĉar plej proksimtempe ni forveturos el Peterburgo kun la tuta familio, mi eventuale devos ekvojaĝi el Moskvo. Mi neniam faris tion el Moskvo. La plej facila solvo ŝajnas la trajno "Leo Tolstoj", rekta el Moskvo al Helsinko, sed ĝi ja imageble multekostas. La ebleco veni al Peterburgo kun la popolo, kutimstile, estas alloga, sed en tiu ideo mi malŝatas, ke mi devos urĝe trovi ĉi tie buson ĝis Helsinko. Krome mi ne ŝatas la doganejon, kiu kontrolas la busojn: foje la kontrolistoj estas iom tro kontrolemaj (kion mi povas kompreni) kaj unufoje estis iom krude ŝercemaj al mi (kion mi timas resperti, ĉar kun ioma maturiĝo mi iĝis ankaŭ pli eksplodema). Fakte, mi ne plu portas kulerojn en poŝoj de mia jako, tial la situacio ne povus ripetiĝi nun :) Sed, kiel oni diras, „осадок остался“ (la impreso restis).

Kio zorgigas min pri la frua forflugo, estas la flughaveno en Vantaa. Espereble, se ĝi priservas tiajn frumatenajn flugojn, en ĝi eblas ĉeesti ekde vespero ĝis frumateno. Mi konas kelkajn flughavenojn, kiuj ja ne enlasas pasaĝerojn nokte: ekzemple tiu en Mineralnije Vodi, sufiĉe granda flughaveno en Nord-Kaŭkazio. Pasintsomere mi havis ŝanĝon en Rostov-na-Donu (de trajno al aviadilo) — kaj la ebleco travivi nokton sub tegmento kaj sen risko malfruiĝi al la frua flugo estis tre ĝustatempa tie.

De Roterdamo mi planas reveni buse kun grupo de rusiaj (ĉefe moskvaj) esperantistoj. Tiel mi vidos iom da Germanio, revidos Svedion (ŝajne eĉ Leŝofoŝon!) kaj Finnlandon.

Per Ŝengena vizo eblas viziti ĉiujn Ŝengen-ŝtatojn, sekvante la regulon de pligranda kvanto da vizitoj en la landon de la eldoninta ŝtato, en via kazo Finnlando.

Tia estis la oficiala respondo de la viza fako en la finnlanda ambasadejo. Do, por vojaĝi al la Universala Kongreso kun la buso de mosvkaj esperantistoj julie mi bezonus havi unu viziton al Finnlando por eniri Pollandon. Ĉar mi ankoraŭ ne uzis la freŝan finnlandan vizon, mi devos iri tra Finnlando al Nederlando sola (kaj reveni kun la moskvanoj, kiuj revenas buse tra Svedio kaj Finnlando)...

Mi jam laciĝis de tiuj vizaj aferoj, verdire.

Rusio gajnis.
Oni bruas.

Pri kiel dujarulino Maŝa alfrontas malfacilaĵojn de la rusa gramatiko >>>

Antaŭnelonge mi blogis pri la furora ĉeĥa kanto „Joĵin“ kaj ĝia populareco en Rusio. Hodiaŭ mi trovis en la reto pli detalan historion de la kanto en Rusio. Ekzistas speciala vikipedieca projekto por priskribi popularajn retajn „memojn“ (viruse populariĝantajn stultetajn amuzaĵojn) kaj en ĝi — artikolo pri Joĵin. Ĝuste kiel mi supozis, la kanto pri Joĵin aperis en ruslingva Interreto ĵus, komence de junio, tiel asertas la kolektive verkita artikolo.

Citaĵo el la artikolo:

Meze de februaro rasaj poloj eĉ sukcesis eltiri la ĉeĥojn gastroli en Reĉ Pospolita, montris ilin en novaĵoj kaj ĝenerale ĝojis pri vivo. Iuj polaj televidaj humuristoj eĉ registris kovraĵon por la kanto, kie ili mallerte reproduktis la vidaĵon kaj kantis aĉaĵojn pri la prezidento, Al-Kaida kaj io ajn. Aldone la kanto iel strange efektis hungarojn, sed ĉar en la madjara lingvo scipovas legi neniu enloĝanto de la planedo Tero, kontroli tiun informon ne eblas.

NB: La lingvaĵo strangetas, ĉar mi ekspromte provis redoni la strangetan lingvaĵon de la rusa originalo. Reĉ Pospolita(ja) estas la rusa tradicia maniero transdoni la nomon de la tradicia pola ŝtato Rzeczpospolita (kio, ŝajne, iĝis la pola vorto por "respubliko" kun paso de tempo). La madjara estas la hungara, kompreneble.

Mi ne scias, kiu influas kiun, sed ambaŭ mi kaj mia du-kaj-duonon-jar-aĝa filino konstante ion rimas kaj kantas kun la inventitaj vortoj. Mia lasta hodiaŭa kanto mirigis min per sia eksperimenteco: certe paroli tiel en Esperanto ne indas. Sed kanti „sub nazon“ — kial ne? :)

Màlfacíla kaj tre trista
Estas mia ’kzisto...

La ritmo postulis, ke la komenca silabo forfalu. Natura okazo en pluraj lingvoj: du najbaraj vokaloj kuniĝas; sed ne okazu en Esperanto... :)

Ne tre bona novaĵo, sed ja la foto de la loko estas mia!

http://lenta.ru/news/2008/06/15/sel/ — grandega ruslingva novaĵservo informas pri kotfluo, detruinta la vojon en montaro de Osetio. Kun la foto, kiun iam faris kaj alŝutis en Vikipedion mi.

Mi partoprenas konkurseton pri „la plej bona blogo“. Gravetas por mi reteni la kvaran lokon, apenaŭ eblus pli alta.

Por voĉdoni por mia dulingva blogo Amikeco.ru vizitu la blogon de Spomoni kaj elektu adreson amikeco.ru en la voĉdonilo dekstre.

Partoprenante la voĉdonon vi certe ne rompas la regulojn, ĉar laŭ la reguloj mi povas varbi voĉdonantojn kaj, krome, vi ja povas pritaksi mian blogon, ĉar ĝi estas dulingva. Ĉiuj ceteraj el 17 certe ne havas Esperantan parton :)

Antaŭdankon.

Ho jes, por ke ĉiuj Esperantaj amikoj sciu pri la reala stato de la afero, Linusko en mia komputilo jam ŝanĝiĝis. Anstataŭ la antaŭe uzita openSUSE (versioj 10.3 kaj 11.0 RC 1) mi ekuzis la distribuaĵon Mandriva, rezulton de la ĉefe triŝtata kunlaboro (Francio, Brazilo kaj Usono).

Mi rimarkis, ke mi foje preferas francan softvaron nur ĉar ĝi estas franca :) Eble, estas neracia konduto. La alia franca softvaro, kiun mi delonge kaj kun plezuro uzas, estas la fotofoliumilo XnView. Kaj ankaŭ tiu ĉi paĝaro, Ipernitio, certe.

Por elekti Mandrivan ne sufiĉis nur ĝia franceco. Mi antaŭe testis ĝin kun relative agrabla efekto kaj pli poste, dum la Peterburga Interreta Konferenco en Olgino, mi eksciis, ke Mandrivan en Rusio subtenas la Linuksa Centro. Laŭ klarigo de la reprezentanto de LinuxCenter, oni elektis unu distribuaĵon por ne "dispecigi fortojn" dum lokigo (rusigo) de Linukso kaj solvado de aliaj problemoj. Oni elektis Mandrivan, ĉar ĝi malpli bataleme rilatas al Vindozo (Ubuntu oficiale ne subtenas programaron por ŝajnigi Vindozon en Linukso, kio ja estas grava en la kazoj, kiam necesas transporti firmaon aŭ institucion al Linukso) kaj ĉar ĝi ofte renoviĝas (la farataj en Rusio ALT kaj ASP Linuksoj ofte ne sukcesas aktualan „feraĵon“).

Eventuale mi iros por 2-3 tagoj en Finnlandon dum la proksimaj tagoj; mi pruntis de mia infano la belegan ideon pri universala vorto.

Kiam Maŝa ne scias iun vorton, ŝi diras ŝtuka ruse. Multaj lingvoj havas ian anstaŭigan vorton; ekzemple, en la oseta la vorto ed estas fakte pronomo, propran signifon ĝi ne havas tute, oni uzas ĝin ĉiam anstataŭ forgesita vorto: „mi edas pri edo ede“, se transporti tion en Esperanton.

Do, la demando estas: kion oni uzas en la finna por tiu celo? Ĉu kapine taŭgas aŭ alia vorto estas pli uzata.

Denove en la baloto estas nur anglalingvanoj.

I prefer: Harel Cain[5], Alex Bakharev[3], Jussi-Ville Heiskanen[1], Ting Chen[4], Samuel Klein[2].

Ne pretergapu la grandan blogaĵon pri la enlandaj reagoj al la majaj venkoj de Rusio (UEFA, mondĉampionato pri hokeo kaj Eŭrovido-kantokonkurso)!

http://amikeco.ru/2008/05/hokeo-futbalo-kaj-eurovido.html

Anstataŭ la antaŭe planita semajnfino en Finnlando kaj sekvasemajna partopreno en la ĵurnalista kongreso de Vilnius (Litovio), ni iros por sabato-dimanĉo al Viborg kaj poste restos en Peterburgo.

La viza problemo neniel solviĝis: miaj dokumentoj daŭre restas en la finnlanda konsulejo, kie la 3-monata vizo estas plu preparata. Ĉar la 20-an estas mia naskiĝtago kaj la 24-an — naskiĝtago de mia edzino, ni volis iom vojaĝi por sabato kaj dimanĉo. Nur du facile atingeblaj el Peterburgo urboj estas vere vidindaj, laŭ ni: Novgorod kaj Viborg. Ni elektis la lastan, kiu troviĝis pli alte en niaj listoj de vizitindaj lokoj. Do, ni jam aĉetis biletojn por la trajno, kiu dum du horoj matene venigos nin al tiu urbo kun tre komplika historio. Ni jam antaŭmendis bonan ĉambron en unu el la malpli grandaj hoteloj de Viborg.

Samtempe kun ni al Viborg venos kelkaj niaj amikoj; inter ili la du junaj viroj, kiuj iam estis miaj universitataj samgrupanoj kaj nun loĝas en Peterburgo. En la urbego ni tre malofte renkontiĝas: la jubilea naskiĝtago en malgranda urbo helpos iom refreŝigi la amikajn rilatojn.

Mi penos elmeti iom da multimediaĵoj el la urbo Viborg, sed certe mi estas nesufiĉe bone ekipita por foti ĝin. Mi konas jam kelkajn homojn, kiujn Viborg sorĉe ravis, estas iusence danĝera urbo: multajn ĝi kaptas kaj postulas de ili reveni kaj reveni plu... :)

Subite ĉe miaj komentoj en Ipernity aperis la ruĝkolora alskribo „pro“. Mi scias, ke normale ĝi signifas pagitan konton kun kelkaj aldonaj privilegioj. Ĉar mi ne pagis kontraŭ tia konto (mi eluzas nur 2-3% de mia kvoto monate, do eĉ ne pensis pri pro-iĝo), mi demandas min: kiel okazis?..

Ĉu Ipernity praktikas donacadon de pro-kontoj por nepagemuloj por ke tiuj komprenu, ke estas bona servo?..

Hodiaŭ mi telefonis al mia peranto pri la ricevo de finnlanda vizo. Ni planis ricevi la trimonatajn vizojn hodiaŭ, lunde, post tio mi tuj devus proponi miajn dokumentojn al la litova konsulejo por ricevi litovan vizon tiel, ke mi iru al la esperantista ĵurnalista forumo fine de majo.

Tamen, la peranto informis min, ke en la finnlanda konsulejo oni havas „prokrastiĝon“ por proksimume du semajnoj. Tia prokrasteto signifas, ke... (la teksto rezultiĝis tro longa, legu ĝin en la blogo ĉe amikeco.ru)

Certe mi scias, ke ekzistas [programistoj-respondas] kaj aliaj lokoj, sed mi jxus instalis kaj agordis tion...

Post kiam mi sukcese instalis Linukson openSUSE, agordis en gxi ret-aliron kaj unuecigis uzon de Firefox en openSUSE kaj WinXP, mi havas demandon. Cxu ekzistas facila maniero tajpi  Esperantajn literojn el Linukso laux la Ek-maniero. Pri Esperanta klavaro mi ja scias, sed mi bezonas tajpi ikse kaj ricevadi cxapelojn.

He?..