Traduko de artikolo de RÓZSA Mihály el Pariso

La parolimpia ĉampionino ricevis MSM-on de sporta ŝtatsekretaro unu semajnon antaŭ la evento, ke partoprenu ŝi, kiel reprezentanto de Hungarujo en grimpo de Mont Blank komune kun 25 eŭropaj virinoj je la okazo, ke de 1-a de julio Francujo transprenas la prezidantecon de EŬ, kaj okaze, ke antaŭ 200 jaroj grimpis la monton unuan fojon virino, Marie Paradis.

La hungaraj kaj francaj organizantoj kvietigis ŝin, ke ŝia fizika handikapo ne povas signifi baron plenumi la celon. Dora do, pensis fundamentite, ke ŝi suprenpromenos al la pinto… Kiam ŝi nu ekvidis la monton, ŝi ŝokiĝis, kaj ĉi tiu stato ĝis fino daŭris ĉe ŝi. La plej pozitiva sperto koncernas la gvidanton: li ekkonis admirindan homon en la ĉ. 60-jara eskursgvidanto kun granda sperto, kiu okupiĝis nur kun ŝi. La virinoj de aĝo inter 20 kaj 70, alvenintaj el la membrolandoj de EŬ pasigis la nokton en turista kabano, en gradegaj salonoj. Ili dormis sur la planko en vestaĵoj, en komuno de sola kovrilo kaj kuseno, sen ebleco de purigado. Vesperojn, anstataŭ ripozo ili devis prezentiĝi je iaj konferencoj. Lundon, tagon de grimpado Dora ne ricevis matenmanĝon pro ia miskompreno, kaj ŝi tiel ekiris al la „granda tago”. Sur la unua etapo ne estas naĝo, sed la vojo estas supren kruta kaj ŝtonega: tiam ankoraŭ multaj akompanis la internacian grupon, inter ili ankaŭ la franca sporta ŝtatsekretaro. Relative facile aliris ili la unuan turistan kabanon, kie ili tagmanĝis, kaj poste sekvis la vere malfacila etapo: ili devis akiri la sekvantan domon 3800 m alte. Tiam atingis la vera ŝoko la hungaran sportiston: malkovriĝis, ke oni devas grimpi rokon – kvankam oni plurfoje sekurigis ŝin, ke estos nur malgranda grimpeto, sed tio ne estos danĝera… Ili priparolis kun la turistgvidanto, ke ili ekiros, kaj poste vidos, kio okazos – ĉiutempe ili povos decidi pri returno. Je donita momento, pendante sur roko ili pripensadis, ĉu fini la „ekskurson”, sed ili decidis: doni al si ankoraŭ 5 minutojn. De ĉi tiu estiĝis poste plurfoje 5 minutoj, kaj subite Dora sentis, ke iri malsupren estas ja, pli malfacile: devas grimpi. Per stumpa brako, kun agorafobio, kun timoj. Antaŭ la celo ŝi sentis, la animo forlasos ŝin: ŝi deziris, ke oni lasu ŝin en paco kaj havu finon ĉi tio. Staranta dorse al la valo brakumis ŝi la ŝtonon, ĉar ŝi sciis, se ŝi turniĝas, vertiĝos malsupren. Ŝi ekgrimpis, kaj atingis ĝis 4000 metroj, en ventego kaj malvarmo: fine la gvidanto elparolis, ne plu iri.

Dora precize scias, ke tuj post la evento ŝi ankoraŭ ne povas ĝuste allokigi siajn sentojn, pli malfrue ŝi certe vortumos pli nuance. „Homo maksimumisto, kiu estas olimpika ĉampiono, kaj starigas mondrekordojn, ne sufiĉas kun 4000 metroj. La plej grandan problemon kaŭzis: gajni la timon. Vane mi sciis, ke mi estas kunligita kun la gvidanto, tamen estis ankaŭ teruraj momentoj. Ĝis hodiaŭ mi ne povas determini, ĉu estis ĉi tiu semajno pozitiva aŭ nagativa aventuro, multaro kirliĝas en mi. Oni ekveturas por helpi al francoj komuniki gravan mesaĝon, kaj samtempe reprezentas sian patrujon je tre altranga evento – sed dume home, anime kaj fizike trairas senhomajn penadojn. Mi aliris eĉ dufoje ĝis ĉi tiu alto, kaj grimpis ankaŭ la rokon venos tempo, kiam mi valoros tion sukceso. 

La kompleta nomo de Dora estas: PÁSZTORY Dóra.