Apenaŭ antaŭ tri semajnoj ni procesis kune en la maljuna gimnazio. Vere, la irado estis jam malfacila por li, ĉar li lasis sian lertan, faldeblan bastoneton en la aŭto, sed malgraŭ kelkaj gravaj operacioj – pri kiuj li rakontis -, nenio antaŭmontris la tragedion. Dum kvar jaroj ni vizitis la gimnazion en la sama klaso, travivis la samajn serenajn kaj malpli serenajn eventojn. Mi povas diri, ni estis bonaj amikoj, Jam en la unua klaso li havis ursecan aperon. Mi memoras, iam mi sendis al li bildkarton, sur ki estis sceno el iu fabelo kun urso kaj leporo. Mi skribis al li: vi estas la urso, kaj mi estas la leporo. Post la abituro li studis en alia universitato, kaj estiĝis veterinaro. Ni foriĝis malproksime unu de la alia. Certan tempon li laboris ankaŭ en Mongolujo. Ni renkontiĝis malofte, sed nun, antaŭ tri semajnojn mi veturigis lin de la aŭtobus-haltejo, kaj ni gastigis lin duonhoron en nia loĝejo, kaj ankaŭ poste ni vojaĝis kune tiun tagon. Li vokis nin telefone, kiam alvenis hejme, kaj ankoraŭfoje dankis nian afablecon, kiu tamen ne estis dankinde. Ni priparolis, ke kiam ni iros sekvantfoje en ilia urbo, ni vizitos ilin kun lia edzino. Bedaŭrinde nian promeson ni jam ne povas plenumi. Mardon denove kolektiĝos la kunklasanoj. Kara Roberto akceptu nian lastan adiaŭon!

Alig három héttel ezelőtt még együtt ballagtunk az öreg gimnaziumban. Igaz, neki már nehezére esett a járás, mert az ügyes, összecsukható botjárt az autóban hagyte, de a néhány opeáció ellenére – melyekről mesélt -, semmi sem mutatott a tragédiára. Négy évig voltunk osztálytársak, együtt éltük át ugyanazokat a derűs és kevésbé derűs eseményeket. Azt mondhatom, hogy jóbarátok voltunk. Már az első osztályban olyan mackos megjelenésű volt. Emlékszem egyszer küldtem neki egy képeslapot. Egy mesejelenetet ábrázolt, mackóval és nyuszival. Te vagy a mackó és én vagyok a nyúl, írtam neki. Az érettségi után ő más egyetemen tanult, és állatorvos lett. Távol kerültünk egymástól. Egy ideig dolgozott Mongóliában is. Ritkán találkoztunk, de három héttel ezelőtt emlentem érte a buszmegállóhoz, és egy fél órát nálunk töltött, majd utána aznap együtt utazgattunk. Amikor hazaért, fölhívott telefonon, és még egyszer megköszönte a kedvességünket, amit nem volt miért köszönni. Mebeszéltük, ha legközelebb a városukban járunk, meglátigatjuk őt és feleségét. Sajnos ezt az igéretünket már nem tudjuk teljesíteni. Kedden újra összegyűlik az osztály. Kedves Róbert, fogadd utolsó üdvözletünket.