10

Mia sinjoro ĉiutage notas, kion li vidis, kion li aŭdis. De tio estos libro. Oni metos ĝin en la bibliotekon de la imperiestro.

Samkompreneble la notoj estas ĉiuj la skriboj de mia mano. Mi notas sur paperpecetojn ĉion, kio kun ni okazas. Mia sinjoro iam diktas, iam ne. Home ni kolektos ĉiujn, kaj mi skribos raporton sur belan blankan pergamenon.

Je tiu tago ni havis tiam notindadon, ke mi eĉ ne ekatendis ĝis kiam mia sinjoro revenis, kaj mi komencis la skribon.

Nu, mia sinjoro alvenis vere malfrue. Li estis agrable surprizita, ke li trovis min antaŭ la tendo apud la skribotablo.

– Vi estas brava knabo – laŭdis li min –, ĝis kiom vi subskribis?

Kaj li elmetis el la poŝo pugnograndan, papavan bakaĵon.

Ankoraŭ en miaj infanaj jaroj dorlotis li min, per tio, ke li portis bakaĵojn por mi. Mi ankaŭ ĉiam ĝojis pro la bakaĵo, sed tiam – unuafoje en mia vivo – malĝojigis min lia atento. Ho, mi ne estas jam infano!

– Mi skribis ĝis tiom, ke Atila enmarŝas tra la larĝe malfermita pordo en sian palacon, kaj ekstaris antaŭ la sojlo. Li enportas la novan edzinon sur la brakoj, kiel ian infanon.

– Laŭtlegu, kion vi jam skribis.

Mi legis ĝin.

Kiam mi priskribas la ĉirkaŭaĵon de la huna reĝinon, preskaŭ recitante legas la parton:

– Tio estis, kiel grada kolomba svarmo. La hunaj virinoj estas anĝeloj. Kaj inter ili estas unu, kiu estas tiel bela, ke ankaŭ la tero tremas de la plezuro kie ŝi iras.

Kia stultaĵo ĉi tio estas? – ekgrumbletas Prisko.

Mi nur balbutis.

– Forstreku! Nu jen!

Kiam li vidis, ke mi estas ruĝa ĝis la orelo, li rigardas min kun stranga rigardo:

– Gardu sin, filo mia – diras li pli trankvile post minuta silento, – vi estas en la aĝo, kiam la homa korpo vivas la epokon de sia floraĵo. En tiu tempo ĉirkaŭflugetas multaj papiloj: Gardu vian piedon por ne perdi la kapon.

Poste li paroladis kun Maksimino plue.

Mi ne scias kion ili paroladis, eĉ ne interesis min. Mia spirado malrapidiĝis. La vorto de mia sinjoro kuŝis sur mia brusto: “En tiu tempo ... la floraĵo de korpo ... gardu la piedon!” Liaj vortoj pravas. Mi ne konas la animon de Emonjo, nur virina korpo estas, kiu turnigis min el mia saĝeco. Ho, sed ke tiu virino estas la plej admirinda estaĵo de la Dio! Se mi ŝatas enspiri ĉi tiun virinon, kiel la floran bonodoron!