Schwarz, Rot, Gold überall – doch wo bleibt der Inhalt?La nigra, ruĝa, ora ĉie – sed kie restas la Enhavo?

Es ist soweit. Nach dem großen Kassenschlager des vorletzten Jahres, den Tagen der Geburt des „public viewing“ und massenhaften Absatz von Fußballartikeln, Tagen der Euphorie und des Aufschwungs, legt die Sportwelt nach mit der Fußballeuropameisterschaft. Und so sieht man sie wieder überall auf den Straßen. Die kleinen Flattermänner in schwarz, rot, gold, die unserer Nationalelf die Unterstützung zusichern sollen. Als ich dies letztes Jahr nach meiner Rückkehr aus den Vereinigten Staaten Amerikas (VSA) sah, war ich höchst erfreut, dass Deutschland sich auf dem besten Wege aus der oft nicht für wahr gehaltenen nationalen Identitätskrise befinde. Ich erhoffte mir, dass in Deutschland ein endlich Umdenkprozess beginnen würde, bei dem man schließlich aus dem komaähnlichen Zustand erwachen würde und sich endlich wieder einer eigenen Position in Europa zuwende. Ein Deutschland ohne kulturelle Abhängigkeit, ohne Blockbindung (die trotz Ende des Kalten Krieges existiert) und – schlechthin – mit Selbstständigkeit.

Doch zu früh gefreut. Hinter den kleinen Fähnlein steckten auch nur kaum mehr als ihr Einkaufspreis von 1,99€ je Stück und das Zeigen der Flaggen entpuppte sich als vorübergehende Mode (, die zwar mit der EM wiedereinsetzt, aber dennoch nur eine Mode bleibt). Tatsächliche Auseinandersetzung mit dem Vaterland, den Problemen der Heimat und ein Erstarken politischen Bewusstseins blieben aus. Einzig mit der Prostitution der Landesfarben haben wir uns wieder etwas von den Amerikanern abgeschaut.

La Tempo pretas. Post la granda Sukceso rigarde la antaŭlastan Jaron, la Tagoj de la Naskiĝo de «public viewing» («germana» Vorto por kuniri kaj kune rigardi Piedpilkludojn kaj fajrigi la propran Ludistaron) la amasa Debito de Piedpilkartikloj, Tagoj de Eŭforio kaj de la Haŭso, plusurmetas la Sportmondo kun la eŭropa Ĉampionado. Tiel oni ilin ofte vidas ĉie enmeze de la Stratoj: La malgrandajn, nigrajn, ruĝajn kaj orajn Flagetojn, kiuj certigidevas la Subteno por nia «nacia Dekuno» (la germana Piedpilkludistaro). Vidante tion post mia Reveno el la Unuiĝintaj Ŝtatoj de Nordameriko (Usono), mi ĝojiĝis, ĉar mi pensis, ke Germanlando estas sur ĝia plej bona Vojo el la ofte ne agnoskata nacia Identiteckrizo. Mi esperis, ke en Germanlando finfine Pripensproceso ekos, ĉe kiu ĝi malkomence malreviĝis el ĝia komatsimila Farto kaj ekturnus al propra Pozicio en Eŭropo. Germanlando sen kultura Enkatenado, sen Blokligo (kiu spite la Fino de la Malvarma Milito jam ekzistas) kaj – facildirite – kun Memstareco.

Sed mi ĝojis tro frue. La Valoro de la Flageto estis ne pli ol la 1,99€ Prizo po Ekzemplaro kaj la Montrigado de ili mem elmetis esti ne pli ol nur Modo (, kiu kun la eŭropa Ĉampionado nun denove enmodiĝis, sed restas Modo). Fakta Konfrontado kun la Patrolando, la Problemoj de la Hejmo kaj Fortiĝo de politika Konscio forrestis. Nur kun la Prostitucio de la landaj Farboj ni denove kibicis ion de la Usonanoj.

  WM Verrücktling/MC Frenezulo

In der Hand Deutschland, im Herzen den Fußball. Geht das nicht auch andersherum?

En la Mano Germanujo, en la Koro Piedpilko. Ĉu tiu ne ankaŭ en la alia Direkcio funkcias?

 

 

 

„Es gibt schwierige Vaterländer. Eines von ihnen ist Deutschland. Aber es ist unser Vaterland.“ Gustav Heinemann