Mi ĉiam bezonas cin

Jen tra herbejoj,
Kamparoj kaj montaroj,
Arbaroj kaj riveraroj,
Mi iras renkonte al ci.

Kie mi povas trovi cin?
Mi iras rekte, sed cin mi ne trovas.
Mi iras dekstren kaj maldekstren,
Returnen kaj alten, ĉiam senespera vagado.

Ĉu ci ne povas aperi al mi?
Ĉu ci timas min nun?
Kial ci povas tiom kaŝi cin de mi?
Ĉu ci ne ekzistas plu?

Mi bezonas cian ĉeeston.
Neniu povas eĉ cin surogati al mi.
Revenu! Revenu! Cia posteno ĉiam vakas.
Miaj bravoj al ci restas etendiataj.

“Se la arbo falis, ĉiun branĉon derompas.”