A Giridhar RAO's blog/

Sufiĉe sukcesaj estis la aranĝoj (pri kiuj mi jam blogis) por la ĉi-jara Eŭropa tago de lingvoj, la 26an de septembro, ĉi tie en Hajderabado. Kiel mi emfazis, temas pri Eŭropa tago de lingvoj; ne *Tago de eŭropaj lingvoj*!

Dum la dutaga seminario en Universitato de Hajderabado, “Tutmonde kaj enronde: la rolo de fremdaj lingvoj en Barato” (angle: Towards a glocal world: the role of foreign languages in India) ĉ. 20 prezentintoj kaj eble 40 aliaj universitatanoj kaj lingvoinstruantoj vigle diskutis la diversajn aspektojn de la temo. Legeblas en la reto mia anglalingva resumo.

En mia prezentaĵo – "Esperanto kiel pacedukilo en mondloka mondo" – mi parolis pri

• la bezono por pacedukado kiel studobjekto en Barato kaj nia regiono
  
• la efikeco de ĉia edukado en la gepatra lingvo
  
• la eblecoj en la interreta epoko fari transregionajn kaj interlandajn lernejajn projektojn
  
• la neefikeco (kaj nejusteco) elekti (ekzemple) la hindian aŭ la anglan kiel komunikilojn por tiaj ĉi projektoj inter malsamlingvanoj
  
• la trajtoj de Esperanto kiuj igas ĝin bona ilo en ĝuste tiaj ĉi kuntekstoj
  
• la multkulturaj komunumoj kiuj jam uzas Esperanton
  
• la jamaj projektoj lernejaj en la Esperantujo (danke al la lavangeto da informoj en la listo Internacia Laborgrupo por Antaŭenigi la Lernejan Instruadon de Esperanto – koran dankon!)
  
• la farebleco de similaj projektoj pacedukcelaj en nia regiono.
  

Sekvis interesa diskuto, kaj ŝajnis al mi, ke oni sufiĉe serioze traktis miajn sciigojn kaj proponojn.

La dua aranĝo (en Universitato de la angla kaj fremdaj lingvoj – angla mallongigo, EFLU) havis du partojn: filmfestivalon de anglaj, francaj, germanaj, hispanaj, italaj kaj rusaj filmoj, kaj lingvobudojn kiuj prezentis Esperanton kaj ĉiujn tiujn lingvojn krom la itala. La filmojn spektis nek mi nek amiko Siva kiu energioplene kunlaboris ĉe-bude same kiel pasintjare!

Sed ne venis tiom da vizitantoj al la diversaj budoj kiom venis dum la pasintjara lingvofestivalo. Eble pro tio, ke okazis pasintjare longeta kultura festivalo en kiu partoprenis multaj studentoj. Ni ne havis ĝin ĉi-jare. Tamen vizitis nian ekspozicieton ĉ. 100 homoj, plejparte gejunuloj. Denove ili miris, ke ekzistas io tia kia Esperanto! La plimulto jam estis lernantoj de la diversaj lingvoj instruataj en EFLU, kaj do bone komprenis la malfacilaĵojn lerni fremdajn lingvojn.

Ĉirkaŭ 30 lasis ĉe mi siajn kontaktadresojn, kaj mi jam direktis ilin retpoŝte al la lernomaterialo ĉe Lernu.net, instigante ilin kompari la anglalingvajn kursojn kaj la eventualajn fremdajn lingvojn kiujn ili efektive lernas.

Estis aranĝaro sufiĉe kontentiga. Dankon al la kunorganizantoj, kaj aparte al amiko Siva!

Jen ligoj al kelkaj fotoj de la lingvobudoj

• 1. kiujn mi faris; kaj
• 2. kaj 3. kiujn faris Prof. Vinay [vinej] la dekano de rusaj studoj en EFLU, kaj unu el la kunorganizintoj de la aranĝoj.

Laŭ raporto en la (anglalingva) tagĵurnalo bangladeŝa, The Daily Star, la indiĝenaj lingvoj khumi (cnk), khijang (csh), kaj pankho (pkh) ĉiu havas malpli ol 2 mil da parolantoj; kaj alarme malgrandiĝas la nombro de parolantoj de kuruk (kru), koĉ (kdq), patra (?), kaj haĝong (haj).

(Post ĉiu lingvonmo aperas la trilitera kodo kiun uzas la datumbazo Ethnologue. Tiu datumbazo ne mencias la lingvonomon "patra". Pri la lingvo kaj la indiĝena komunumo, mi trovis mallongajn informojn en la Bengala Vikio kaj la retejo de la organizaĵo ECDO. Efektive, tiu lasta organizaĵo listigas 35 etnajn grupojn nur en la regiono Sylhet!)

La lingvo kuruk estas la nura lingvo el tiu listo kiu aperas ankaŭ en la Unesko-Atlaso de endanĝerigitaj lingvoj en Bangladeŝo. La Atlaso listigas la jenajn lingvojn: bawm (bgr), biŝnuprija manipuri kreolo (bpy), kokborok (trp), kurux (kru), kaj sak (ckh).

La artikolo en The Daily Star priskribas la kutimajn problemojn tutmondajn de la edukado de indiĝenaj popoloj – negepatralingva edukado, kaj registaraj politikoj kiuj daŭre ilin marĝenigas. Kaj same kiel en aliaj mondpartoj troviĝas ankaŭ en Bangladeŝo multaj (sed nesufiĉaj) intervenoj de neregistaraj organizaĵoj kaj lokaj kaj internaciaj. La granda organizaĵo neregistara BRAC en sia (anglalingva) raporto identigas tri gravajn defiojn de la eduksektoro: pligrandigi inkluzivecon, plibonigi kvaliton, kaj ĝisdatigi la studprogramon.

Kadre de sia projekto BRAC efektive funkciigas 2.250 lernejojn por indiĝenaj infanoj. Jen referaĵo (anglalingva) pri la t.n. "BRAC-modelo".

Kiel diris alia BRAC-esploristo, la defio kaj respondeco doni al indiĝenaj infanoj bonkvalitan edukadon iĝas des pli granda pro la historia ligo de Bangladeŝo al la Internacia Tago de denaska lingvo!