↑A Giridhar RAO's blog

Here's why the first of May is a public holiday in many parts of the world. I translated this from an Esperanto translation by Jakvo Schram. Incidentally, surprisingly little of Boon's work is available in English.

The First of May

Louis Paul Boon

Now I must write with my best pen, my summer pen, my Sunday pen. Decorate it with a red ribbon, and dip it in an ink with which are written only words of joy, of sun and happiness, of freedom and gaiety;

Unfortunately, it is a pen I am not used to. I write with it the way I will later march in the procession: a little strangely, a little lost in the celebrations.

Pardon me.

Great joy and great happiness always make me a bit quiet. I pinch my arm to know that I am not dreaming. I see so many flags during the march and I know that I have a flag of my own: the flag that I always carry by myself in my heart, day after day.

I feel again then, the First of May, that I'm not alone, that I have not fought all alone for a little happiness in life, for some justice between us, for a better house, and a kind wife who is not exhausted by too much work.

This moves me. Not everything is in vain, I silently begin to think, deep in my heart. Hundreds, thousands, millions throughout the world think like me, carry the same flag in their hearts. And the First of May, the most beautiful day of the year, they come out with that flag, and march in processions, everywhere, in Paris and in Moscow and in London, and in my own little village Waaiendijk.

There are people everywhere who think like me, who, like me, enjoy the fruits of what our parents achieved: the 8-hour day, the 5-day week, the paid holidays. And those are only the visible things, a few concrete things.

Because the rest is much more. The freedom to write what I think, the right to be who I am, the ability to look at the king, emperor or pope with my hands in my pockets. Not having to take off my cap when I do not want to, not having to kneel and beg for bread crumbs, or a small place in heaven.

We no longer have to beg, we ourselves have got everything.

For that, thousands upon thousands march beside one another, under a red flag of the First of May. I should, in fact, celebrate, I know, but I am overwhelmed and fall silent: for respect towards myself.

Tomorrow, the day after, my little flag will again lie folded, deep in my heart's pocket, but today it is unfurled and flutters red, red, red, throughout the world.

Unuflanke, la tamilaj malfederaciiĝantoj vidas la anglan kiel plian rimedon en la rezisto kontraŭ la sinhaloj. Diris tamila estro dum la jara kunveno de anglalingva kolegio, "Historie registaroj srilankaj faris edukadajn barilojn por malhelpi la progreson de la tamiloj. Tiu ĉi kolegio estas simbola kontraŭo al tiuj registaraj paŝoj."

Laŭ la artikolo, ĝis la 1950aj jaroj, la instrulingvo por ĉiuj -- la sinhaloj, tamiloj kaj islamanoj -- estis la angla. Sed post la sendependiĝo de la brita imperio, "oni forigis la anglan lingvon, kaj adoptis politikon de gepatralingva edukado, kaj apartigis la lernejojn de la sinhaloj kaj la tamiloj. Poste aperis lernejoj por la islamanoj, aldonante religian dimension al la problemo. Pro la fakto, ke infanoj de la diversaj etnaj grupoj ne plu kunkune studadis kaj ludadis, plifortiĝis etnaj stereotipoj kaj pligrandiĝis la ksenofobio."

Stranga rakonto. Ĉu eduksistemo tiom unulingva en plurlingva socio? Mi devas esplori plu.

Ŝajne konsentas la sinhala registaro kun la tamilaj ribeluloj (pri kiuj mi laste blogis), ke suferas la ekonomio pro la manko de la angla. Jen, en alia artikolo (anglalingva), detaloj pri altnivela registara iniciato srilanka kiu nomiĝas "La angla kiel vivrimedo". La celo -- havi dum la venontaj tri jaroj 50.000 "kamparajn gejunulojn" kun anglalingvaj kapabloj por labori en la informteknologia sektoro.

Deklaras registara funkciulo, "La [anglalingva] nivelo en la eduksistemo estas mizera. Nur 54% de la instruistoj en la registara eduksistemo kapablas legi kaj kompreni dokumenton anglalingvan."

Kaj kiuj efektive trejnos iliajn instruistojn? Nu, baratanoj, kompreneble! Miaurba universitato -- Universitato de la angla kaj fremdaj lingvoj -- jam sendis instruistojn anglalingvajn al Kamboĝo, Laoso, Mjanmaro kaj Vjetnamujo, kaj nun starigas en Kolombo, Centron por trejnado en la angla lingvo.

Ĉu nomi ĝin nova lingva imperiismo aŭ sudsuda kunlaborado?