(Li)
La pupilo el arĝento
havas la reflekton ardan
de la granatarbo matura
dum ĝi apogiĝas,
kun tremo ĝentila,
sur penso postvenanta
de la imago amata
neŝanĝata kaj neŝanĝebla.

Tiu fingrospuro
de lia koro
invadas kaj reanimas
protektas kaj konsolas
la regardon de la suno
kiu ne eklipsiĝas ankoraŭ.



(Ŝi)

La buŝo ridanta
kiel falĉilo de luno
ornamas per karminaj vortoj
la akcentojn silentajn
atenditaj de profilo konita,
la reflekto spegula de ŝi mem.

La tremado de la krepusko,
sur la fronto travidebla,
ne ŝancelas
la klaran lumon de la lumturo
dum ĝi ŝpuras,
konstanta kaj senlaca,
sur la dunoj de nokto
kiu ne enabismiĝas plu.