Du kompanoj en drinkdomo

pri ĉasado fanfaronis,

ĉe l'apuda tablo homo

miris, miris, kaj proponis :


 

« Aŭdu, ho ĉasistoj gloraj,

urso tra l'arbaro vagas.

Dudek kvin monerojn orajn

mi por ties felo pagas. »


 

Ĉar la monon tiuj sentis

jam tintadi en la poŝo,

ĉion bonan ili mendis,

drinkis ĝis la lasta guto.


 

Poste, ili venko-certe

iris al la ĉasekskurso.

Ili iris, ĝis averte

unu kriis : « Jen la urso ! »


 

Urso, jes, sed ve, giganta,

alta super arbotrunkoj,

sovaĝege atakanta

per la ulno-longaj ungoj.


 

Terurite, la kompanoj

ne kuraĝis lanci, pafi,

ĵetis ĉion el la manoj

kaj klopodis nur sin savi.


 

L'unu grimpe sin defendis,

rampis sur arbeg' ĝis pinto,

la alia sin etendis

sur la tero, kaj mortinto


 

sin ŝajnigis (ĉar laŭdire

urs' ne manĝas mortan homon).

Rigidiĝis li senspire,

ne montrante vivsimptomon.


 

L'urso venis kaj lin flaris

de orelo, nazo, buŝo,

sed nenion al li faris

Iris for sen ia tuŝo.


 

Kulis li kun turna kapo..

Nun descendis la kolego,

ŝercis ĝoje pri l'eskapo:

« Kion diris la ursego ? »


 

« Ho, ĝi flustris ĉe orelo

ion, kion ni ne lernis :

Tiam trinku je ursfelo,

kiam vi la urson sternis. »