Grava debato ofte okazis kaj daŭre okazas pri tiu temo kiun oni tiel povus resumi :

Por esti aktivulo por esperanto, ĉu pli necesas profundan lingvan scipovon, kapablon mastri la plej etan nuancon de nia gramatiko, perfekta kono de la movada historio aŭ ĉu estas prefere bone koni la homojn  iliajn dezirojn, iliajn antaŭajn kapablojn, la medio kie ili vivas.

Foje oni emfazas trian elementon kiu estas la persona motiviĝo de la instruisto aŭ propagandisto..

Klasika respondo al tia demando estas ke necesas la tri elementojn.. sed en kiaj proporcioj ? egale aŭ ne ?

Evidentas ke aktivulo ne sufiĉe instruita riskas misinformi, fuŝi foje ne konscie sian taskon pro manko da teknika kompetento.. Forgesite foje estas ke tro kompetenta persono riskas malkuraĝigi. Oni devas resti ne tro postulema kun komencantoj. Oni gardu ekvilibron inter necesaj bazaj konoj kaj elitismo lingva.. Ni kuraĝigu la esprimivon je kosto foje de pedagogia simpligo..

Pri la publiko, ege gravas ke oni sciu kia ĝi estas. Oni ne parolu same ĉe studenta medio aŭ ĉe meze instruitaj homoj.. Oni devas adapti la instru metodojn, la argumentojn.. [Iam, mi renkontis entuziasman analfabetulon en sia gepatra lingvo ĉe staĝo farita por studentoj.. ne necesas ke mi rakontu la sekvon..]

Pri la motiviĝo mi eĉ ne insistas tiel ĝi gravas.. sed motiviĝo devas esti bazita sur sufiĉaj scipovoj..

Konklude : ne entreprenu instruan aŭ propagandan taskon sen antaŭa preparo.. aŭskultu pli lertajn homojn .. kaj se en via lando ekzistas oficialaj preparadoj, laŭiru ilin .. instruado kaj propagando por esperanto ne estas afero tiel simplaj kiel oni foje diras..