La festeno de la vivo - Poemo de Euclides Carneiro da Silva

Vi plendas ke,

kiam vi alvenis al la festeno de la vivo,

ties enirejo estis ŝlosita.

Ĉu vi alfrapis ?

Vi senkulpigas vin, ke

vi vojeraris ĉar la nokto

estis malluma.

Ĉu vi kunportis la lunlumon en via koro ?

Vi protestas kontraŭ la ventego,

kiu faligis la muron ĉirkaŭantan vian domon.

Ĉu vi cementis vian muron ?

Vi malbenas la sunradiojn,

kiuj sub libera ĉielo, vin senkompate bruligas.

Ĉu vi kreskigis arbojn en via kamparo ?

Vi lamentas ke,

kiam vi volis doni kison al la sorto,

ĝi falis senviva antaŭ viaj piedoj.

Ĉu vi ne volis prikisi miraĝon ?

Vi pikparolas kontraŭ la abeloj,

ĉar ili ne elfaris mielon

en via abelujo.

Ĉu vi priplantis florĝardenon ĉirkaŭ via domo ?

Kiam la vojo antaŭ vi

fariĝas kruta kaj ŝtonplena,

vi senkuraĝe ekreturnas !

Ĉu vi ne antaŭsendis vian koron al via celo ?

Vi vin armas kontraŭ via najbaro,

kiu priŝtonas vian fenestron !

Ĉu vi ne amasigis ŝtonojn antaŭ la pordo ?

Vi plendas ke,

kiam vi alvenis al la festeno de la vivo,

ties enirejo estis ŝlosita.

Ĉu vi alfrapis ?