Genoveva's blog/

Mia jarfina vespero estis indiana.
Ni estis ĉirkaŭ 30 homoj, tiu-ĉi vespero.
Unue, por penetriĝi de indiana etoso , ni vagis en indiana kvartalo de Parizo. Ni vizitis tradiciajn vestotenejojn, belaĵajn salonojn,ni aĉetis kelkajn spicojn kaj aliajn aĵojn en nutraĵvendejo kaj, poste, ni ĉeestis al preparado de manĝaĵo.

Menuo :Gambas au Curry (kareaj salikokegoj)- Biryani de Poulet aux amandes (Biryani amanda kokajxo)- Idli (idianaj panoj)et autres gâteaux de Riz au coco (rizckokaj kukoj).

Ni manĝis sur foliaj bananujoj. Estis iomete tro spice (por mi) sed tre bonguste. La vespero finiĝasper dancoj kun indiana muziko, kompreneble.

Regulare, ekzistas en Parizo vesper' ekskursado.
La lastan fojon, ni marŝis ĉirkaŭ 7 kilometroj por miri la festaj dekoracioj de Parizo.
Malgraŭ la malvarmo, ni estis (kiel kutimo) multnombraj (200 homoj).
Bonvolu vidi kelkajn fotojn.

Kun kelkaj miaj fotoj, mi kreis filmeton, "Akvo en Lozerio".

Do, estis Lozeriaj fotoj (sudparte de Francio).

Domaĝe, en plena ekrano,la kvalito ne estas bone...La programo per kiu mi faris tiun projekcion detruis la fotajn kvaliton....

Tamen, la akvo estas miraklo, ĉu ne ?

(Eo) La filino de mia frato estas profesie magiistino (prestidigitistino) . Preskaŭ normale, ĉar mia frato ankaŭ estas profesie magiisto (prestidigisto).
La alia vespero, ŝi prezentas, kun aliaj artistoj, spektaklelsendon.
Per unu programo sur mia komputilo, interalie, mi povas foti televidajn elsendojn. Ĉu ne estas magieca ?

Caroline

(Fr) Ma nièce est magicienne de profession , ce qui est presque normal, vu que mon frère est également magicien professionnellement.

L'autre soir, j'ai pu prendre des photos d'un des spectacles télévisés de ma nièce grâce à mon ordinateur (et un logiciel bien entendu).

Magnifique, n'est-ce pas?

"On n'arrête pas le progrès" comme on dit..

Caroline

Caroline, ma nièce

Caroline, ma nièce

Kia estas agrable rigardi filmon en malgranda "kinejo".

La alia vespero,mi spektis "Ghandi" , filmo, kiu daŭras pli ol 3 horoj.

Ĝi rakontas la vivon de tiu granda homo. Fakte, mi, ĝin, jam vidis kaj mi ankaŭ legis la libron.

La etoso de cxi-tiu vespero estas simpatia (nur 20 homoj spektis). Antaŭ la projekcio, kunkune, ni gustumis kelkajn indiajn manĝajojn (certe, estas mia indiana jaro)

Nur, mi pli volonte iras en tiun kinejon, ol en grandega kinejo kun almenaŭ 15 projektĉambroj.

Apud ĉe mi, ekzistas "arto kaj eseo" kinejo, kiun mi ŝategas. Kelkfoje, diskuto pri filmo sekvas la projekcion. Estas tre interese.

Kinejo

(Eo)

Regule, mi metis miajn apartamentajn ŝlosilojn en mia leterkesto.
Hieraŭ, kiam mi malfermis ĉi-tiun, mi ne plu trovis gxin, kvankam la seruro ne estis frakasita. Mirinde, mi trinkis kafon en la kafejo, sube ĉe mi, kaj mi tuj reiris en mia apartemento.
Surprizo, la lumo estis malfermita kaj mi aŭdis bruon en la ĉambro.
Subite, montriĝis du homoj, kiujn ekpuŝegis min, kaj rapide, forfuĝis.
La ĉambro estis fundo-supren, sed, feliĉe, mi surpizis ilin antaŭ ili ŝtelis mian komputilon kaj ekranon. Tamen, ili ŝtelis familiajn juvelojn.
Mi retrovis miajn ŝlosilojn.
Mi malbone dormis kaj ankoraŭ hodiaŭ, mi sensas malsaneton.

(Fr)

Jusqu'ici, je mettais régulièrement ma clé dans ma boîte aux lettres, afin de ne pas me retrouver enfermée à l'extérieur de mon appartement si, par étourderie, je laissais les clés à l'intérieur (ça m'est déjà arrivé malheureusement !!).

L'autre jour, je descends, ouvre ma boîte pour prendre mon courrier et, surprise, plus de clés mais boîte aux lettres intacte. Je vais juste boire un café au bar en bas de mon immeuble et, de plus en plus intriguée, je remonte chez moi.

En entrant, je trouve la lumière allumée et j'entends du bruit dans la chambre. Deux hommes apparaissent devant moi. Je leur demande :

- Que faites-vous là ?

- Excusez moi, me répond l'un .

- Moi : rendez-moi ma clé, ce que l'un des hommes fait immédiatement....

Mais au moment où j'ai demandé ce qu'ils m'avaient volé, ils m'ont bousculée fortement et se sont enfuis.

Résultat : la chambre sens dessus-dessous, vol de bijoux de famille.

Heureusement, je les ai surpris avant qu'ils n'aient le temps de prendre quoi que ce soit d'autre.

Ce qui m'étonne dans cette histoire, c'est que ces voleurs aient pu savoir exactement à quel moment je suis sortie de chez moi, puisque je ne me suis absentée qu'environ 5 minutes.

J'avoue que, depuis, je ne me sens pas très à l'aise, ni chez moi, ni en dehors. Mais, plusieurs personnes m'ont dit que j'avais eu de la chance de n'avoir pas subi de brutalité en affrontant ces deux hommes. Sûrement que oui.

Mi loĝis kelkajn jarojn en vilaĝeto (Vialas), situata sudparte de Francio.

Ĝi estas en "Cevenaj Parko". Tre bela regiono, sovaĝo (estas la departemento kun la malplej loĝantaj de Francio). Cevenoj estas malgranda montaro, la kulmina monto estas sur "Lozeria monto" (Pic Finiels, nur 1699 alta.

Mi ŝategas tiun regionon. Kiam, mi reiras, mi multe ekskursas kaj multe rigardas, aŭskultas la naturo.

La plejparte de miaj naturaj fotoj estas farita en tiu regiono.

Ekzemple : mirindaj raŭpoj de Pina procesio-papilio, kiu vivas en nestoj kaj poste marŝas „anasvice“ (procesie) al la nutraĵo (bonvolu rigardi la filmeton)

Liaj korpoj estas kovrita per urtikariantaj haroj.

Bedaŭrinde, tiuj raŭpoj nutriĝas per abipinglo kaŭzante la morton de la arboj.

Francio-France

Vialas en Lozerio-Vialas en Lo…

En esperanto :

Malgraŭ la malbona vetero, mi decidis, hieraŭ, grimpi sur "Ejfelturo" ĉar, mi ne plus iris ekde mia infaneco (do, de longtempe ....)
Kvankam ekzistas liftoj, mi elektis ŝtuparon.

Ŝtuparo

Post la kutima esploro por eniri iu ajn publika loko, mi devis ĵeti mian vitran akvon boteleton, kaj, poste, mi eksupreniris.
342 ŝtupoj por atingi la unua etaĝo. Kuraĝu, Geneviève !!
Jam, de tiu-ĉi altnivelo, bela estas la vidado.
Pro tio ke, preskaŭ neniam falas neĝon sur Parizo, modo estas artefarita neĝo, same kiel en la unua etaĝo de la Ejfelturo. Mi, per neĝoŝuoj, ĉirkaŭigi la etaĝon (stranga, marŝi per neĝoŝuoj sur Ejfelturo, ĉu ne ?).

Piedoj de Ĝenoveva

Nature, staras ĉi tie, magazenoj kaj kafejo. Ankaŭ, vestiĝo de la malnova helikŝtuparo (devas esti, antaŭe, ankoraŭ pli malfacile supreniri)
Suprenirinte ĝis la dua etaĝo, mi mirindis pro la konstruaĵo, kiu, kompreneble, proksime, mi vidis. Ankoraŭ 328 ŝtupoj por atingi la dua etaĝo.Belega vidado sur Parizo, jes.
Finfine, por iri de la dua etaĝo ĝis supre de Turo, estis nur lifto kun granda vico. Mi ne iris.

Kelkaj fotoj estas en "Ejfelturo albumo"

Ejfelturo - Tour Eiffel

Ejfelturo - Tour Eiffel

Ejfelturo - Tour Eiffel

En français :

J'ai tout de même grimpé 670 marches pour atteindre seulement le deuxième étage de la Tour Eiffel (j'espère que je ne me suis pas trompée en comptant) .

Dommage que, pour aller tout en haut, il faille prendre l'ascenseur.

La vue du 2ème est splendide mais, hier, le temps ne s'y prêtait pas.

J'y retournerai sûrement par ciel bleu et vue plus agréable.

Se iu ajn povas doni nomom de floroj, bonege.

www.ipernity.com/doc/34409/album/47731

Si quelqu'un peut mettre les noms manquants sur les fleurs de mon album,merci beaucoup

"Paris est une solitude peuplée, une ville de province est un désert sans solitude"
-François Mauriac-

"Parizo estas multhoma soleco, provinca urbo estas dezerto sen soleco"
(mia traduko) . Ĉu komprenebla ?

www.ipernity.com/doc/34409/album/47998

Por vidi kiam la Parizanoj banis sin en Sejno, bonvolu alklaki sur ĉi-sube ligilo :

Quand les Parisiens se baignaient dans la Seine : incroyable, il y a encore 60 ans (voir le lien)

L'internaute

Paris-Plage © LAPI / Roger…

Paris plage 2004

Sesdek jaroj antaŭe, la Parizanoj banis sin en Sejno. Sur la pontoj, laŭ la rivero, la infanoj ludis, dum la pekantoj atendis la fiŝkaptadon. Ĉar, tiam, Sejno donis fiŝojn al Parizanoj. La rivero estas grava por la ĉefurbo, en tiu epoko.

La bano fariĝis malpermesita en 1923, sed la Parizanoj daŭris bani sin ĝis la sesdekaj jaroj.
Nun, estas tro danĝere bani sin en Sejno pro la polucio kaj ŝiptrafiko.
En 1988, la Parizo urbestro promesis iĝi Sejno pli pura kaj eĉ diris ke baldaŭ eblos bani sin interne...
Sed, ĝis hodiaŭ, estas ankoraŭ malpermesita bani  en ĝi, kaj la eventualaj banistoj estus punindaj per monpunon.
Ekde kelkaj jaroj, kelkaj fiŝkaptantoj diras ke la fiŝoj en Sejno estus manĝeblaj ????

Mi naskiĝis en Parizo, sed mia patro estis denaska Loreno kaj mia patrino , Pikardio.
Do, certe, vivtenas en mi la senton de naturo.
Ekde mi loĝis en Lozerio, mi apartenas ankaŭ al ĉi-tiu regiono. Preskaŭ 10 jaroj traveturinte la vojojn, marŝinte la montaron, spirinte la aeron, aŭskultinte la naturaj-dolĉbruojn. Mi ne povas forgesi. Belegaj memoraĵoj...

En sovaĝa pejzaĝo, oni povas travivi la kvarajn sezonojn, kaj ŝati ĉiun el ili. Somere, ripozadi sur multajn riverojn, aŭtuno, promenadi en arbaro por pluki fungojn aŭ kaŝtanojn (multaj en Lozerio), vintre, skiadis tra mirindaj pejzaĝoj, printempo, rigardadi kaj flari la diversaj floroj (genistoj forte flariĝas en majo). La tuta montaro estas flava pro la genestoj. Mirinde.
Tiu ne eblas en la granda urbo.

Tamen mi ankaŭ ŝatas Parizon. Strange, ĉu ne ? Estas du mondoj tute malsimilaj...
Reale, mi bezonas de la dua etoso.

Sed, Vialas, kie mi loĝis, estas al 700 kilometroj el Parizo... Do, mi ne ofte povas iri ĉi-foren.
Por rememorigi la naturon de tempo al tempo, mi rigardadas miajn fotojn, mi aŭskultas la bruojn kiujn mi registrigis.
Kompreneble, ne sufiĉas, sed tiu permesas al mi atendi la venontan returniron en Lozerio.

Bonvolu alklaki sur unu el ĉi-sube fotoj por vidi "Lozerio" albumo

Lozerio - Lozère

Lozerio - Lozère

Lozerio - Lozère

Aliaj fotoj

alia artikolo

En esperanto

Kiam ekestis la leĝo koncerne la malpermeson fumi en publikaj lokoj (eĉ en la kafejoj), mi kredis, ke, kvazaŭ tiu leĝo, ankoraŭ ekzistos fumantoj, almenaŭ en la kafejo. Tiel estas francio kaj siaj loĝantoj, iomete sendisciplinaj ....

Mi eraris, bonvolu pardoni Francio kaj francoj. Ne plu staras fumantojn en la kafejoj kaj nun, oni povas vidi tablojn kaj seĝojn ekstere por ilin. Eĉ kiam malvarmas aŭ pluvas, ili estas sur trotuaro por fumi....

Ĉu estas same en aliaj landoj ?

En français

Je suis particulièrement étonnée de voir que la loi concernant l'interdiction de fumer dans les lieux publics et, en particulier dans les cafés soit si bien respectée. En plein hiver (pas trop froid, il faut dire), on voit désormais les tables et chaises installées dehors pour les fumeurs !!!