Mi pensas pri io, kiam subite iu respondas min. Mi rigardas por flanko kaj por alia flanko. Mi nenion vidas. Mi denove pensas kaj denove aŭdas voĉojn. Ne ŝajnas normalajn voĉojn. Ili estas sinceraj kaj mi pensas ke ili scias pri ĉiu mia vivo. Silentaj kaj memtempe malsilentaj, ili konsilas min.

Tiel mi povas kompreni kaj nomigi la voĉojn. Ili estas la voĉoj de la vero. Ili ne parolas por la dua persono (vi), sed por la unua (mi). La simplaj voĉoj diras al mi kiun mi bezonas aŭdi. Antaŭ iam ke ili parolas kun mi. Tiu ĉiutage komuniko amikiĝas min kun la unua persono. La unua persono faras min pensi. Mi disponiĝas ŝanĝi. Ne estas facila kaj la unua persono helpas min.

Mi ne estos kiel la literaturistoj kiuj konsideras tion, monologon. Estas du personoj. Mi kaj la unua persono. Nia dialogo estas interesa.

Dua persono (VI), mi konsilas vin fari same. Interparolu kun la unua persono. Vi certe sentos pli bone.

[Pardonu min la malkorektajn vortojn]