...σκέφτηκε και στρίγγλιξε η μικρή Αννούλα καθώς κατηφόριζε το δρόμο που δεν ήξερε πια ακριβώς πού θα τη βγάλει. Σταμάτησε και κάθησε στην άκρη του πεζοδρομίου. Γιατί να είμαι πάντα τόσο μικρή; Γιατί να μην μπορώ να ξέρω τι είναι σωστό και τι 'ναι λάθος; Όλοι μοιάζαν να έχουν την απάντηση στην τσέπη τους. Βέβαια η μικρή Αννούλα δεν τους πίστευε. Όταν τους άκουγε να λένε "ξέρω", "μα και βέβαια αυτό είναι λάθος" και άλλες τέτοιες αηδίες, κόντευε να τρελλαθεί. Πώς μπορεί οι άλλοι να ξέρουν και αυτή να μην μπορεί να καταλάβει; Της ήρθε να κλάψει αλλά αποφάσισε να κρατηθεί και αντί γι αυτό να πηδήξει πέντε γραμμές παρακάτω παραμένοντας ομως στην ίδια παράγραφο.

.

.

.

.

.

Έτσι και έκανε. Απο δώ τα πράγματα φαίνονταν κάπως διαφορετικά, και ένιωθε ότι κανείς δε μπορεί να τη δει, οπότε αποφάσισε να μείνει για λίγο, πριν συνεχίσει το περπάτημα προς την κατεύθυνση που είχε ξεκινήσει να περπατάει κανα μισάωρο πριν. Αλήθεια, ποια ήταν αυτή η κατεύθυνση; Ζόρισε λιγάκι το μυαλουδάκι της μπας και θυμηθεί, αλλά το μόνο που έβλεπε ήταν ένα κενό και μάλιστα πολύ παραπάνω από πέντε γραμμές... Πάντως ήταν σημαντικό, σκεφτόταν, να θυμηθεί την κατεύθυνση, αλλιώς τι νόημα είχε να συνεχίσει το περπάτημα; Μπορεί και να χανόταν στην τελική, και με τίποτα δε θα ήθελε κάτι τέτοιο στην κατάσταση που ήταν, κουρασμένη και απογοητευμένη. Να, ορίστε, πάλι το ίδιο πρόβλημα, ακόμη κι εδώ, πέντε γραμμές μετά: ποια είναι η σωστή κατεύθυνση; Σίγουρα αν ήταν κάποιος μεγάλος εδώ θα της έλεγε: "Η σωστή κατεύθυνση Αννούλα είναι προς τα κει, δεν το βλέπεις;" Και θα της έδειχνε το σωστό δρόμο με μια σιγουριά στο βλέμμα και στις κινήσεις που την Αννούλα απλά την φόβιζε. 'Εβαζε στοίχημα όμως ότι αν ήταν ένας δεύτερος μεγάλος εκεί, θα της έδειχνε άλλη κατεύθυνση για σωστή, οπότε πάλι στεναχωριόταν και αναρρωτιόταν: "Γιατί ενώ όλοι μου ζητάνε να κάνω το σωστό, αυτό το σωστό δεν είναι μοναδικό; Πώς να καταφέρω να το κάνω όταν αυτό είναι όχι απλά ένα αλλά χίλια δυο;" Ζόρισε το μυαλό της λίγο ακόμα, αλλά δεν κατάφερε να βρει απάντηση που να την ικανοποιεί. Και εκεί, στην ίδια παράγραφο, μερικές σειρές παρακάτω, σηκώθηκε για να ξεκινήσει και πάλι το περπάτημα κάπως εκνευρισμένη με την κατάστασή της, και την ίδια στιγμή για πρώτη φορά αποφασισμένη να πάρει τη σωστή κατεύθυνση, τη δικιά της σωστή κατεύθυνση, χωρίς να δώσει λογαριασμό σε κανέναν άλλον. Η αλλαγή παραγράφου ήταν το μόνο πράγμα που θα της έδινε την ώθηση που χρειαζόταν.

Το είπε και το έκανε λοιπόν. Και απο δώ, από μια ολότελα καινούρια παράγραφο, ξεκίνησε να προχωράει με αυτοπεποίθηση προς την κατεύθυνση που ένιωθε οτι ήταν η σωστή. Ή μάλλον, όχι απλά η σωστή, αλλά η δικιά της σωστή κατεύθυνση, πράγμα που αν τη ρωτούσες μερικές σειρές πριν, ποτέ της δε θα φανταζόταν ότι μπορούσε να το καταφέρει.