Είναι μερικές φορές -για να μην πω πολλές- που αναρωτιέμαι μέχρι ποιου σημείου υποκρισίας γιορτάζεται το Πάσχα. Μιας υποκρισίας πολλαπλής, όπου καθένας από τους συμμετέχοντες κάνει ότι δεν βλέπει, δεν ακούει, δεν συναινεί.

Το μέγα πλήθος των πιστών, κατ' αρχήν, δεν έχει καμία σχέση με την πίστη. Με το στανιό και μάνι μάνι ίσα που μαζεύεται στο παρά πέντε της Ανάστασης στις εκκλησιές για να τραπεί σε φυγή με το Χριστός Ανέστη, προκειμένου να περιδρομιάσει, μεσάνυχτα, σ' ένα λουκούλειο τραπέζι, παραπλήσιο μ' εκείνο που περιδρόμιασε και χθες και προχθές και αντιπροχθές.

Η έννοια της νηστείας, είτε για λόγους θρησκευτικούς είτε παράδοσης είτε απλώς και μόνο για λόγους υγιεινής, περιορίζεται σε ελάχιστες γηραιές κυρίες, από εκείνες που απόμειναν να δίνουν απ' το υστέρημά τους ελεημοσύνη για τα φιλόπτωχα ταμεία. Ο υπόλοιπος λαός είναι της ακατάπαυστης μάσας, παρά τα καρδιαγγειακά νοσήματα, που και εξαιτίας της θερίζουν.

Ησύμπνοια προς τα πάθη του ποιμενάρχη, που δίδαξε τη θυσία τού εγώ στο εμείς και την κοινωνική συμμετοχή με την αγάπη, αντί για την ατομική επιβολή με κάθε μέσο, είναι φυσικά απούσα.

Εκτός που, ολοχρονίς, οι κατ' όνομα πιστοί σφάζονται σαν τα ζώα μεταξύ τους, ποιος θα ρίξει τον άλλον και ποιος θα βγάλει το μάτι του διπλανού του για να κονομήσει αυτός περισσότερα, επαναλαμβάνουν το ίδιο μοτίβο και μεγαλοβδομαδιάτικα, είτε στις αγορές είτε στις δουλειές είτε στις οικογένειές τους μέσα είτε στοιβαγμένοι σαν τα κοπάδια στις εθνικές οδούς, σε τρένα, πλοία, λεωφορεία.

Η μόνη έγνοια είναι να φάμε πάλι στο χωριό, να το γεμίσουμε αποφάγια και σκουπίδια και να γυρίσουμε γεμάτοι δηλητήρια, οι μεν γυναίκες προς δίαιτα διάρκειας ώστε να έρθει το μαγιό στα μέτρα του επιθυμητού κορμιού, ενός ναρκισσισμού ασεξικού, οι δε αρσενικοί στην αγκαλιά της επιστήμης του νέου μπάι πας, χωρίς επέμβαση στο στέρνο.

Στην τηλεόραση ο Ιησούς του Τζεφιρέλι υποφέρει για να σωθεί το γένος των ανθρώπων, ανάμεσα από διαφημίσεις για αυτοκίνητα, σερβιέτες, κινητά, λαμπάδες με καραγκιοζάκια, καυγάδες για ν' αλλάξει το κανάλι, φωνές για το ντελίβερι που έρχεται απ' την πίτσα. Πού να μαγειρεύεις τώρα. Και πόσοι πια βάζουν τσουκάλι από ευχαρίστηση να δώσουν. Ενα γαμοσταυρίδι έγινε η συμβίωση, ο Ιησούς του Τζεφιρέλι δεν έχει δύναμη ν' αλλάξει τίποτε. Εδώ δεν είχε δύναμη ν' αλλάξει ο αληθινός. Αν πράγματι υπήρξε.

Μεγάλη Πέμπτη σήμερον, κρεμάται επί ξύλου. Αλλά δεν είναι ο ποιμενάρχης που κρεμάται. Είναι το ποίμνιο, που τρώγεται στη ζούγκλα του ναρκίσσου.

Ενα κοπάδι άπιστων, ταμένων στη λατρεία του Μαμωνά και μόνο. Μιας εκκλησίας, που παριστάνει ότι έχει οπαδούς για να εξουσιάζει. Δεν είναι καν το χέρι που χαϊδεύει τις πληγές. Αρπαχτικό κι αυτή σαν τους κατ' όνομα πιστούς της. Κατ' όνομα εκκλησία.

Κανείς δεν ξέρει αν υπήρξε ο Χριστός. Η επιστήμη θέλει αποδείξεις. Η πίστη θέλει μόνο ανάγκη. Εάν υπήρξε, τη ζούγκλα των Ρωμαίων που άφησε, την ίδια γεύεται στο βάθος, στην ουσία το γένος των ανθρώπων.

Θύτες και θύματα ταυτόχρονα, μιας βδομάδας, που ξεκινά με βάγια κι από τη σταύρωση πηγαίνει στην ανάσταση και φτου κι απ' την αρχή. Κάθε βδομάδα. Κάθε μήνα. Κάθε χρόνο.
 


Γ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ - ΤΕΤΡΑΔΗΣ



 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 24/04/2008