Το περασμένο Σάββατο επισκέφτηκα το Ντελφτ με αφορμή μια συναυλία που γινόταν στον παλιό καθεδρικό ναό της πόλης. Ο φίλος μου ο Τάκης, γιατρός ο οποίος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ουτρέχτη από Έλληνες γονείς και ζει μέχρι και σήμερα εκεί με την οικογένειά του και ο οποίος είναι υπέροχος μουσικός (παίζει παραδοσιακή μουσική με μπουζούκι, κιθάρα, κλαρίνο, βιολί, νέι και σίγουρα πολλά άλλα που δεν τον έχω δει να παίζει και το λέει η ψυχούλα του), ετοίμασε μια δουλειά που πραγματικά μου έκανε εντύπωση. Συνέθεσε μια ολόκληρη συμφωνία για τη χορωδία ενός σχολείου η οποία διαθέτει μεγάλη ορχήστρα αποτελούμενη απο μαθητές αλλά και από γονείς και καθηγητές. Βασισμένος πάνω στην ποίηση της μητέρας του η οποία κατέγραφε με έναν απλό και όμορφο τρόπο τις εμπειρίες της ως μετανάστρια περίπου 60 χρόνια πριν, έγραψε 12 κομμάτια τα οποία συνδιάζουν το ύφος των τραγουδιών για ορχήστρα και χορωδία με το ελληνικό στοιχείο. Έτσι, πολλές συνθέσεις είναι βασισμένες σε ρυθμούς όπως ζειμπέκικο, χασάπικο, καλαματιανό κλπ. και συνοδεύονται από ολλανδικές φωνές χορωδίας και κλασσικά ορχηστρικά όργανα. Το εντυπωσιακό της όλης υπόθεσης έιναι οτι ο Τάκης δεν είναι σπουδαγμένος συνθέτης. Το κάνει αυτό για χόμπυ. Και παρόλα αυτά κατάφερε να προσφέρει δώδεκα κομμάτια στην ορχήστρα αυτή, η οποία θα περιοδεύσει σε κάποιες περιοχές της Ελλάδας σύντομα. Το παρακάτω κείμενο το παραθέτω εδώ αυτούσιο από το επίσημο flyer της παράστασης.

"Η χορωδία και η ορχήστρα του Stanislascollege στο Ντέλφτ υπάρχει πάνω από τριάντα χρόνια. Από τότε που ο καθηγητής μουσικής και διευθυντής ορχήστρας Ad van Unen ανέλαβε πριν από 20 χρόνια, το συγκρότημα συνεχώς αναπτυσσόταν, όχι μόνο σε αριθμό αλλά και στη μουσική του. Αυτή τη στιγμή αριθμεί περισσότερα από 120 μέλη: μαθητές, πρώην μαθητές, καθηγητές και γονείς, όλου του ηλικιακού φάσματος από 12 έως και 70 ετών. Εξάλλου και το ρεπερτόριο των ετησίων συναυλιών της χορωδίας και της ορχήστρας του Stanislascollege διευρύνθηκε και έγινε πιο φιλόδοξο. Έτσι, από το 1994 παρουσιάζεται συχνά ελληνική μουσική του Μ. Θεοδωράκη («Άξιον Εστί», «Πνευματικό Εμβατήριο») και του Γ. Μαρκόπουλου («Αναγέννηση») ενώ τρεις περιοδείες στην Ελλάδα (1994, 2000, 2004) οδήγησαν τα μουσικά τους προγράμματα στο ζενίθ. Με αυτόν τον τρόπο, μαθητές από αυτό το Ολλανδικό Σχολείο Μέσης Εκπαίδευσης ήλθαν σε άμεση επαφή με την ελληνική γλώσσα, μουσική και ιστορία, αλλά και άγγιξαν την καρδιά πολλών Ελλήνων με τις υπέροχες μουσικές εκτελέσεις τους.

Εφέτος, στο πρόγραμμα της χορωδίας και της ορχήστρας του Stanislascollege είναι η «Συμφωνία της Ξενιτιάς» την οποίαν έχει συνθέσει ειδικά για το Stanislascollege ο Τάκης Σιδέρης. Η συνεργασία του Stanislascollege με τον Τάκη Σιδέρη οφείλεται στο γεγονός ότι η μουσική ενώνει τους ανθρώπους. Έτσι το Stanislascollege συνεργάσθηκε καλλιτεχνικά με τον βιρτουόζο του μπουζουκιού Τάκη Σιδέρη αλλά και τον Michiel Koperdraat από τη μουσική κομπανία «Άνω Κάτω». Κατά την εκτέλεση της μουσικής του Μ. Θεοδωράκη, άγγιξε τον Τάκη Σιδέρη το πνεύμα και η μούσα της προσέγγισης και το κοινωνικό κίνητρο του Σχολείου, στοιχεία που αναγνώρισε στον τρόπο σκέψης που είχαν οι μετανάστες γονείς του, που ήλθαν στην Ολλανδία το 1955. Έτσι, ο Τάκης Σιδέρης συνέθεσε ειδικά για το Stanislascollege του Ντέλφτ τη μουσική της «Συμφωνίας της Ξενιτιάς» σε στίχους της μητέρας του Δήμητρας Σιδέρη (1922-1998), μία γνωστή φυσιογνωμία την εποχή εκείνη στην ελληνική κοινότητα.

Η μουσική αυτή σύνθεση είναι κλασσική, με πολλές όμως επιδράσεις από την ελληνική δημοτική μουσική. Το θέμα της είναι η μετανάστευση, ο ιδεαλισμός, η νοσταλγία, η αποξένωση από τις ρίζες σου. Στοιχεία που ισχύουν και θα ισχύουν για κάθε ξενιτεμένο σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης."

 

 

΄Εβγαλα μερικά -όχι πολύ καλά- βιντεάκια με τη φωτογραφική μηχανή. Αν θέλετε δείτε εδώ και εδώ ενδεικτικά (δυστυχώς τα βιντεάκια των κομματιών που μου άρεσαν περισσότερο είναι πάνω από 90 ΜΒ και δεν μπορώ να τα ανεβάσω εδώ...).

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πόσο μεγάλος είναι ο αριθμός των ελληνόφιλων ολλανδών! Μόνο εγώ, έχω γνωρίσει τουλάχιστον καμιά εικοσαριά οι οποίοι μιλάνε καλά ελληνικά, παίζουν ρεμπέτικα και παραδοσιακά ελληνικά τραγούδια, λατρεύουν το ελληνικό φαγητό κλπ. Θα μου πείς,  οι ολλανδοί δεν έχουν καμιά ιδιαίτερη παράδοση οπότε είναι ελεύθεροι να διαλέξουν ποια τους αρέσει από τις παραδόσεις των άλλων για να μυηθούν σε αυτήν. Αλλά και πάλι, δεν παύει να με εντυπωσιάζει. Γνώρισα μέχρι και έναν ολλανδό εδώ ο οποίος έχει βαφτιστεί ορθόδοξος κανονικά, μιλάει ελληνικά, παίζει τζουρά, ασχολείται με τη βυζαντνη αγιογραφία και μάλιστα έχει ανοίξει μια σχολή στην Ουτρέχτη όπου διδάσκει αγιογραφία σε παιδάκια και επίσης διευθύνει μια χορωδία ολλανδών οι οποίοι τραγουδάνε ελληνικά κομμάτια (Θεοδωράκη, Χατζιδάκι κλπ.)!! Ε, δεν είναι εντυπωσιακό αυτό;