Έχεις νιώσει ποτέ να ξεχυλίζεις; Ζουμιά να τρέχουν από παντού και να ψάχνεις κάπου να χωθείς για να μη λερώσεις τον τόπο... Κάποιο χέρι να σε σκουπίσει, κάπου να ακουμπήσεις για να μην πέσεις... Ε λοιπόν, αυτή τη στιγμή κάπως έτσι νιώθω, να ξεχυλίζω. (Έχω πιει και κάτι μπύρες, δε λέω, αλλά δυστυχώς δε φταιν οι μπύρες...)
 
Ξεχύλισμα στο ξεχύλισμα που λες, κάποια στιγμή έρχεται η ώρα που στερεύεις και μετά απομένεις σαστισμένος χωρίς να ξέρεις ποιο πόδι να βάλεις μπροστά για να πατήσεις. Και παρόλο που βάζεις όλες σου τις δυνάμεις για να προχωρήσεις, γυρνάς πίσω και κοιτάς όλα εκείνα τα ζουμιά στο πάτωμα τα οποία βγήκαν μέσα από την ψυχή σου και αναρρωτιέσαι: μα είναι δυνατόν να μη βρέθηκε κανείς να το δει αυτό και να το νιώσει όπως το ένιωσα εγώ τώρα;
 
Και μετά έρχεται το ξενέρωμα... Και συνεχίζεις και αγανακτείς και βρίζεις και παλεύεις και προσπαθείς και αγκομαχάς και ποθείς και νιώθεις και τρελαίνεσαι και αγαπάς και αναρρωτιέσαι και σέρνεσαι και .... ξεχυλίζεις ... και φτου κι απ' την αρχή.
 
Γι αυτό σου λέω. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Τι κάθομαι και γράφω τώρα; Και πώς να αποτυπώσεις με τη γλώσσα αυτό που νιώθεις; Εδώ και χρόνια τη μελετάνε οι φιλόσοφοι και άκρη δε βγάζουν. Απλά ρε συ, υπάρχει κάπου 'εκεί', μέσα ή έξω δεν έχω μπορέσει να προσδιορίσω ακόμη, μια απίστευτη δύναμη. Απερίγραπτη. Ο μόνος τρόπος να τη δει κανείς είναι να τη νιώσει. Έτσι απλά. Με κλειστά τα μάτια. Βαρέθηκα τις λέξεις. Δεν έχουν νόημα πια. Το μόνο νόημα που βρίσκω σε αυτές πλέον είναι να μελετάω το τι σημαίνουν και τι δηλώνουν... Κρατάω το καλύτερο μέρος για μένα: τις νιώθω. Μόνη μου. Και σε ποιον να το πεις αυτό και τι να καταλάβει... Αφού με λέξεις θα το πεις και πάλι. Και γιατί στα λέω εγώ τώρα όλα αυτά... Απλά ήθελα να κάνω κάτι για να μην ξεχυλίσω όταν πάω για ύπνο. Και έτσι τώρα θα μπορέσω να κοιμηθώ άνετα. Εύχομαι μόνο να μη σε λέρωσα.
 
Καληνύχτα.