Διάβαζα σήμερα στην ηλεκτρονική έκδοση της ελευθεροτυπίας ένα άρθρο το οποίο μιλάει για μια κίνηση που δημιουργήθηκε προσφάτως από έλληνες πολίτες οι οποίοι, προφανώς, είναι αγανακτισμένοι και αυτοί με τον απίστευτο όγκο σκουπιδιών που αναγκάζονται να βλέπουν καθημερινά όσοι παρακολουθούν τηλεόραση. Το άρθρο μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Μου άρεσε πολύ αυτή η ιδέα, αν και προσωπικά ούτως ή άλλως δεν παρακολουθώ και ούτε καν έχω τηλεόραση εδώ και 9 χρόνια, απο τότε δηλαδή που άφησα το σπίτι των γονιών μου για να πάω για σπουδές. Το πρόβλημά μου δεν έιναι οτι έχω κάτι εναντίον της τηλεόρασης ως μέσου, ή οτι θεωρώ χάσιμο χρόνου το να βλέπει κανείς τηλεοπτικές εκπομπές, ντοκυμαντέρ, ταινίες, σίριαλ κλπ. Ίσα ίσα που μου αρέσει και μένα, και το θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό και ίσως αναγκαίο αν κάποιος θέλει να ζει στην εποχή του. Το πρόβλημά μου, όπως και το πρόβλημα όλων αυτών που κάνουν αυτήν την προσπάθεια φαντάζομαι, είναι όλη η σαβούρα που αναγκάζεται να βλέπει κανείς και που δυστυχώς είναι αδύνατον να την αποφύγεις αν δεν κλείσεις την τηλεόραση. Προφανώς το γεγονός οτι το πρόγραμμα των ιδιωτικών τηλεοράσεων ελέγχεται από κάποιους ιδιώτες, τους δίνει τη δύναμη να προβάλλουν ό,τι αυτοί θέλουν και να μπορούν να διαμορφώνουν έτσι τις απόψεις των τηλεθεατών όπως αυτόι θέλουν. Το θέμα είναι οτι ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού (και του κάθε) λαού δεν αντιλαμβάνεται αυτό που συμβαίνει ή τέλος πάντων δεν ασχολείται με το θέμα με αποτέλεσμα να έχει τελικά μια σκέψη χωρίς κρίση. Τί πρέπει να γίνει γι αυτό λοιπόν; Στο blog που μπορείτε να δείτε εδώ, γίνεται μια προσπάθεια να διαδοθεί το μύνημα ότι το τηλεοτπικό κοινό σκέφτεται και πρέπει να συνειδητοποιήσει οτι έχει μεγαλύτερη δύναμη από την τηλεόραση. Αν λοιπόν οργανωμένα απέχουμε από το άνοιγμα της τηλεόρασης, κάτι μπορεί να γίνει. Κατα τη γνώμη μου αυτό πρέπει να γίνει τρόπος ζωής, δηλαδή το να ζούμε χωρίς να είμαστε εθισμένοι στην τηλεόραση. Αλλά το θέμα είναι ότι πρέπει να εξασφαλιστεί σε όλους το δικαίωμα του να μπορούν να βλέπουν ένα υγιές τηλεοπτικό πρόγραμμα όταν αυτοί το επιλέξουν.

Στο παραπάνω blog,  κάποιος έκανε ένα σχόλιο ότι αν πράγματι θέλαμε ανεξάρτητη και αντικειμενική ενημέρωση και γενικότερα ένα υγιές τηλεοπτικό τοπίο, θα είχαμε ήδη από καιρού ξεφορτωθεί τις τηλεοράσεις μας και θα βλέπαμε μόνο dvd. Πράγμα που δυστυχώς τελικά αναγκάζεται κανείς να κάνει αλλά το ζήτημα εδώ δεν είναι αυτό. Μου άρεσε πολύ η απάντηση που έδωσε κάποιος άλλος στο σχόλιο αυτό:

"Tα εκατομμύρια των Ελλήνων που ζουν στα χωριά και στην «άλλη» Αθήνα, αυτή των συνοικιών και της υποβάθμισης, που δεν έχουν ακούσει τί σημαίνει DVD και που να τους το χαρίσεις δεν είναι σε θέση να του κάνουν χρήση. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που δεν έχουν την πολυτέλεια ούτε εφημερίδα να πάρουν, στα βουνά και στις «Γαύδους», περιμένουν πώς και τί να δουν το δελτίο των οχτώ ν' ακούσουν καμιά είδηση και να πάνε για ύπνο."

Και συνεχίζει κάνοντας τον εξής παραλληλισμό που ήταν πολύ πετυχημένος:

 "Η Μαρία Αντουανέτα στην επανάσταση, άκουγε τα συνθήματα του κόσμου που πεινούσε και διαδήλωνε.
- Τί θέλουν αυτοί; ρωτάει τις κυρίες των τιμών.
- Πεινάνε Μεγαλειοτάτη. Δεν έχουν ψωμί να φάνε.
- Και για δε τρώνε παντεσπάνι;
Για δε βλέπετε κανένα DVD βρε άσχετοι θέλετε ντε και καλά σοβαρά δελτία ειδήσεων;"

Το πρόβλημα λοιπόν δε λύνεται απλά και μόνο με το σπάσιμο της τηλεόρασής μας... Πρέπει να απαιτήσουμε με κάποιον τρόπο να βελτιωθεί το επίπεδο του προγράμματος που καθημερινά παρακολουθούν όλοι οι Έλληνες μέσα και έξω από την Ελλάδα. Αυτοί οι τύποι νομίζω ότι κάναν μια καλή αρχή.

Ένα κομμάτι που κολλάει πολύ εδω πέρα νομίζω, είναι το παρακάτω του Θανάση Παπακωνσταντίνου του οποίου ο τίτλος τα λέει όλα: "Κονσέρτο σε ΜΙ ύφεση για τσεκούρι και τηλεόραση".

Καλή ακρόαση!