Τις προάλλες διάβασα ένα blog, το οποίο δημιουργήθηκε ακριβώς λόγω της ύπαρξης της λέξης "αρκάτος", την οποία φαντάζομαι οι περισσότεροι απο εσάς δε θα γνωρίζετε. Λεει λοιπόν ότι η λέξη αρκάτος χρησιμοποιείται σε κάποια περιοχή της Ελλάδας για να περιγράψει "αυτόν που περπατάει χωρίς να κρατάει τίποτα" ή για την ακρίβεια "με ελεύθερα χέρια". Ο  δημιουργός του blog προτείνει ότι περπατώντας δίχως να κρατάς τίποτα πάνω σου, ούτε καν κλειδιά, θα ήταν μια ακόμη πιο όμορφη εμπειρία. Πράγματι, μπορώ να φανταστώ ότι θα ήταν πολύ ωραία εμπειρία να αφήνει κανείς την πόρτα του σπιτιού του και να περπατάει χωρίς κινητό, κλειδιά, λεφτά και οτιδήποτε άλλο μπορεί να "βαραίνει" τις τσέπες του και τις σκέψεις του με τα τετριμμένα και καθημερινά (να μην ξεχάσω να κλειδώσω, να έχω λεφτά πάνω μου γιατί ποιός ξέρει τί θα μου συμβεί, να έχω το κινητό ανοιχτό γιατί μπορεί να με πάρει εκείνος ο τύπος για τη δουλειά που λέγαμε και άλλα τέτοια). Αλλά ποιός το κάνει, και ιδιαίτερα στις κοινωνίες που ζούμε σήμερα... Ίσως αυτό γίνεται σε κάποια χωριά απομακρυσμένα όπου υπάρχουν λίγοι κάτοικοι και το κλίμα σηκώνει αρκάτους, και γι αυτό προφανώς αυτή η λέξη χρησιμοποιείται μόνο από λίγους και καλούς. Πάντως φαντάζομαι οτι στην Ελλάδα του σήμερα δυστυχώς ακόμη και στα χωριά οι άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να κλειδώνουν τα σπίτια τους γιατί δεν υπάρχει πλέον εμπιστοσύνη. Ένα σουγιαδάκι τουλάχιστον το χρειάζεσαι πάνω σου για καλό και για κακό... Ο ένας φοβάται τον άλλον, οπότε πόσος χώρος μένει για αρκάτους;

Δεν μπορώ να μην αναφέρω σ'αυτό το σημείο οτι η Νέα Ζηλανδία μοιάζει να έιναι (και) σε αυτόν τον τομέα ο παράδεισος... Στο Golden Bay, όπου περάσαμε σχεδόν δυο βδομάδες, παρατήρησα  το εξής εντυπωσιακό. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν κλειδώνουν τα σπίτια τους ποτέ!!! Κάποιες πόρτες φτιάχνονται χωρίς καν κλειδαριές (αρκάτες πόρτες, για φαντάσου :-)!! Η περιοχή είναι μικρή και οι κάτοικοι εκεί ασχολούνται κυρίως με την αγροτική ζωή και με διάφορες τέχνες. Δεν έχω δει ποτέ μεγαλύτερη παραγωγή έργων τέχνης σε μία περιοχή. Η ζωή τους κυλάει καθημερινά μέσα στη φύση, η οποία έιναι η κύρια πηγή της έμπνευσής τους, οπότε γίνονται κυριολεκτικά ένα με αυτήν πράγμα που πιστεύω τους κάνει καλύτερους ανθρώπους. Δεν υπάρχει ο φόβος λοιπόν του "να κλειδώσω το σπίτι γιατί θα μου το διαρρήξουν" που σημαίνει ότι δεν υπάρχει ανάγκη να κουβαλάει κανείς κλειδιά μαζί του. Ο παράδεισος του αρκάτου! Βρίσκεσαι για παράδειγμα σε μια περιοχή όπου ξέρεις ότι υπάρχει το σπίτι κάποιων φίλων αλλά αυτοί δε βρίσκονται εκεί εκείνες τις μέρες. Μπένεις μέσα και μένεις μερικές νύχτες, αν το χρειάζεσαι, και τους γράφεις ένα σημείωμα "πέρασα και δε σας βρήκα, ευχαριστώ για τη φιλοξενία!". Φοβερό έτσι;

Κάτι άλλο στο ίδιο πνεύμα που με εντυπωσίασε  είναι το εξής. Μια μέρα καθώς γυρνούσαμε με το αυτοκίνητο από μια παραλία, πάλι στο  Golden Bay, είδαμε μιά πινακίδα στο δρόμο που έλεγε ότι πωλούνται  φρέσκα ροδάκινα μέσα στην αυλή ενός σπιτιού. Οπότε σταματήσαμε να αγοράσουμε μερικά. Το περίεργο ήταν το εξής. Δεν υπήρχε κανείς να σε εξυπηρετήσει. Έπαιρνες τα ροδάκινά σου, άφηνες τα λεφτά σε ένα κουτάκι, και έφευγες!!! Ούτε γάτα ούτε ζημιά! Φανταστείτε το ίδιο σκηνικό στην Ελλάδα! Θα έλειπαν και τα ροδάκινα και τα λεφτά και τα τελάρα και μη σου πω και το τραπεζάκι και ο πίνακας με τις τιμές...

 

 Επίσης μου είπαν ότι μόλις πριν από 3-4 χρόνια έχουν αρχίσει να μήν αφήνουν με τόση άνεση το αυτοκίνητο ανοιχτό με τα κλειδιά πάνω όταν πάνε για ψώνια στο κέντρο της περιοχής... Δυστυχώς  μάλλον έχουν αρχίσει να σφίγγουν τα πράγματα ακόμα κι εκεί. Εύχομαι να καταφέρουν να παραμείνουν έτσι χαλαρά και αρκάτα τα πράγματα για πολλά πολλά χρόνια ακόμη! Είναι πολύ ωραία αίσθηση!

Για όσους ενδιαφέρονται για το blog "Αρκάτος" αυτό είναι το link:  http://arkatos.blogspot.com/

Για όσουν ενδιαφέρονται για άλλες τέτοιες ιστορίες από τη Νέα Ζηλανδία, να συνεχίσουν να διαβάζουνε το δικό μου blog.  Ε, να μην κάνουμε και λίγη διαφήμιση; :-)