Mia unua traduko de poemo

          Imre Szabó:                                                                       Imre Szabó
      EGERFARMOS                                                               EGERFARMOS

 

(Esperanto-tendaro de pentristoj, 2007)                     (Esperantský tábor malířů, 2007)

 

Tristo de rikoltantoj en ŝiaj okuloj                               Smutek ženců v jejích očích    
mildiĝe, fortiĝe;                                                           mírní, posiluje;

ŝia korpeto ekvibras, kiel                                            tělíčko její se chvěje, jak
la animo tajde tremas-ĉitas:                                         duše ve slapu tiše se třesoucí:
ventblovita, -pacigita lago.                                          ve  větru vanoucím, - jezero usmířené.

Estas nek kajo, nek suba ŝtono,                                 Není nábřeží, ani spodní kámen,
ondas nur la kampo,                                                  jen vlnění pole,
la lumo surhavas valon                                               světlo oděné do závoje
el memoroj sonoraj belaj,                                          vzpomínek pěkně zvonivých,
kaj ĝi senvestiĝas:                                                      se svléká:
ĝi banas siajn enormajn formojn                                 koupe své enormní vnady
en la ondoj verdaj, orblondaj, -brunaj.                   ve vlnách zelených, zlatoplavých, - snědých.

Karulino, mia tristokula,                                             Milenko,  moje smutnooká,
zorgema rikoltanto de vidaĵoj,                                    pečlivá ženkyně podívaných,
ĝis kiam vivas la penso, diru,                                      pokud žije myšlenka, řekni,

se ĝi ekiras sur tufoj de kotherboj                               když vyvádí na trsech blátivých trav
fajfante, siajn plumpajn membrojn                               pískaje, své ošklivé členy
missvingante adoleskule,                                             v bludném reji zrající
kun konkeremo;                                                         s dobýváním;
ĝi ne toleras prizonon de vidaĵo,                                  nesnáší vězení podívané,
ĉar ĝi estas pli ol lumo de la ĉieloj,                              je víc než světlo z nebe,
pli ol grasaj ombroj de la tero.                                    víc než tučné stíny země.

Sankta Johano de Nepomuko,                                   Svatý Jan z Nepomuku,
vilaĝloke mur Johanĉjo,                                              na vesnici je to Jeník,
la akvoj forfluis de sub li,                                            vody z pod něj odplynuly,
nun li gardas la rartrafikan stratangulon,                       na nároží střeží pomník,
kun apatia rigardo                                                      s apatickým pohledem
li iĝas patrona sanktulo por ĉiu,                     mesiáše svatého pro každého                                 
kiu nur volas.                                                              se zájmem.

La rikoltantoj marŝas kun flagaj kantoj,                      Ženci kráčí s písní na rtech,
sed la tristo enokule,                                                  smutek v očích,
ondoj de la kampoj surpiede,                                     vlny polí pod nohama,
foj-foje svingiĝas la ĉielo,                                           čas od času nebe v křečích,
kaj ne eblas finrikolti;                                                 sklizeň není k ukončení;
la rikolto neniam estas finita,                                       není nikdy hotova,
ili ĉiam malgajas,                                                        jsou vždy smutní,
vanas la kantoj,                                                          marnost písní,
vanas taŭzita anhelo de la animo,                                marný třes duše supící,
vanas la disradia, aŭreoliĝa plezuro,                            marně žhnoucí aura potěchy,
kiel de la stomakoĉirkaŭaĵo                                       jakoby z žaludku okolí
ĝi radias elanon en la manon,                                     zářící nadšení do ruky,                          
ĝi donas akron al la rigardo,                                      dodává ostrosti pohledu,
purpuron al la ekzisto.                                               purpur k bytí.

Karulino, mia tristokula,                                            Milenko, moje smutnooká,
kien portas la penso?                                                Kam nese se myšlenka?
Ni ambaŭ scias,                                                        Oba víme,

ke ne gravas...                                                          důležitost chybí…
Eternas nur la verkado.                                            Jen tvoření je věčné.