↑Felix Duesenburg's blog

Karaj ĉiuj,

Ne prenu la ideon ke mi startu blogi! Mi estas senespera fari ion ajn regulmaniere :)

Fakte, mi demandas ion de vi... Mi ankoraŭ estas komencanto lerni Esperanto, kvin semajnoj nun. Mi malplenumas kompreni kial mi neglektis tiun belegan lingvon en la pasinto. Almenaŭ, neniam estas tro malfrua!

Pro pliboniĝi, mi klopodis tradukojn de kelkaj poemoj kiuj mi okazas ŝati. Mi pensis, eble iu inklinus helpi iomete kaj indikus ĉu mi faris erarojn, aŭ sugestus plibonan vorton?

Normale, mi ankaŭ ne estas troa amanto de la poezio. Sed ekzistas kelkaj elelektitaj poemoj kiuj, laŭ mi, posedas grandegan elspiron kaj vortforton. Mi prezentas ilin tie, esperanta ke vi ĝuu ilin tiel multe kiel mi.

Unue, mian plej ŝatatan: Charles Baudelaire, L'invitation au voyage (Invito al vojaĝo), el la poetaro Fleur du mal (Floroj de malvirto). Trovu la originalon tien: fleursdumal.org/poem/148

Mi ne konas bone la Francan, tamen, tre interesa laŭ mi estas ankaŭ la fakto ke tiu pago montras kvar diferencaj Anglaj tradukoj. Tio indikas ke ĝi estas teksto malfacile esprimi aliajn lingvojn. Mi ankaŭ havas Germanan version ie ajn. Mi provis sekvi la originalon tiel laŭvorte kiel ebla, kaj esperas ke la deveno ne iĝis tro terura.

%

Mia infano, mia fratino
Sonĝu pri la dolĉeco,
Ĉi tien aliri pro kunloĝi!
Amadi libere,
Amadi kaj morti,
En la lando kiu vin similas!
La nebuleta sunbrilo
De tiuj agitataj ĉieloj
Laŭ mia spirito estas la ĉarmoj,
Kiel misteroj,
De viaj danĝeraj okuloj,
Lumantaj brile tra iliaj larmoj.

Ĉi tie, estas ĉio bonordo kaj beleco,
Lukso, trankvilo, kaj volupto.

Glimbrilanta meblaro,
Polurita per la jaroj,
Ornamos nian dormĉambron;
La plej raraj floroj
Kunigas iliajn odorojn
Kun nuba aroma de sukcena,
La abundornamaj plafonoj,
La speguloj profundaj,
La grandiozeco orienta,
Tutaĵo paroletus
Al animo sekrete
En sia dolĉa naskitlingvo.

Ĉi tie, estas ĉio bonordo kaj beleco,
Lukso, trankvilo, kaj volupto.

Vidu sur la kanaloj
Dormantaj tiuj ŝipoj
Kies agordo ŝanĝiĝema;
Estas pro satigi
Vian iometan deziron
Ĉu ili venas de la terglobolimo.
— La subirantaj sunoj
Vestas la agrojn,
La kanalojn, la tutan urbon,
Per hiacinto kaj oro;
La mondo endormiĝas
En varmeta brilo.

Ĉi tie, estas ĉio bonordo kaj beleco,
Lukso, trankvilo, kaj volupto.

La dua poemo kiun mi volas prezenti estas Dylan Thomas, And death shall have no dominion (Jen morto havu ne dominion). Trovu la originalon tien: www.undermilkwood.net/poetry_dominion.html

Mi scias, ke ĝi estas morna, malĝoja, eĉ minaca kaj kruela... sed ial ajn ĝi tuŝas kordon de mi. Mi konfesas, eble min fascinas ĉar mi ne tute ĝin komprenas... Mi ankaŭ ne povas forviŝi asocion kun filmmuziko el "Solaris" de Cliff Martinez, unu el miaj plej ŝatataj komponistoj. Unu el ĝiaj titoloj estas la sama.

Pro fari ĝin plibonsona, mi provis utiligi "kreeman gramatikon", aĵo kio, laŭ mi lernis, ne ekzistas en iu ajn alia lingvo saman amplekson kiel en Esperanto. Ekz., "permesatu" (estu permesata), "karakterestroj" (angl. "heads of the characters"). Mi ne scias, ĉu ĝi sencoplenas? Kaj diable, kio estas "unukornulaj malvirtoj"??

%


Jen morto havu ne dominion.
Mortaj viroj nudaj ili unuiĝu
Kun la viro en la vento kaj la okcidenta luno;
Kiam siajn ostojn purpikotaj kaj puraj ostoj forirotaj,
Ili havu stelojn je kubuto kaj futo.
Kvankam freneziĝas ili saniĝu
Kvankam sinkas tra la maron ili realtiĝu;
Kvankam amantoj perditiĝas amo devu ne;
Jen morto havu ne dominion.

Jen morto havu ne dominion.
Sub la volvadoj de la maro
Kuŝantoj streĉite ne vane mortu;
Ĵetiĝadantoj sur rakoj kiam tendenoj cedas,
Katenitaj al rado, tamen ili ne rompiĝu;
Fido en siaj manoj disen ŝiru en du,
Kaj la unukornulaj malvirtoj ilin trairas;
Fendigitaj ĉiujn ekstremaĵojn ne disrompu;
Jen morto havu ne dominion.

Jen morto havu ne dominion.
Neplu mevoj kriu al iliojn orelojn
Nek ondoj frakasiĝu laŭte sur marbordoj;
Kie iĝis floro neplu floro permesatu
Levi sian kapon al la batoj de la pluvo;
Kvankam ili malsanaj kaj mortaj kiel najloj,
Karakterestroj martelu tra lekantetojn;
Subiru en la suno ĝis la suno subiras,
Jen morto havu ne dominion.

La tria poemo: Edgar Allen Poe, A dream within a dream (Sonĝo ene sonĝo). Trovu la originalon tien: www.gutenberg.org/files/10031/10031-h/10031-h.htm#section2p Tiu ne bezonas ajn komenton :)

%

Prenu tiun ĉi kison je la brovo!
Kaj, forironte de vi nun,
Jene lasu min agnoski —
Vi ne malpravas kiuj kredas
Ke miaj tagoj estis sonĝo:
Tamen se espero flugis for,
Dum nokto aŭ dum tago,
En vizio aŭ neniu,
Ĉu ĝi tial malpli for?
Ĉio kion ni vidas, ŝajnas
Nur estas sonĝo ene sonĝo.

Mi staras meze muĝo
De ondoturmentata bordo
Kaj mi tenas en mia mano
Grajnojn de ora sablo —
Kiel malmultaj! Tamen kiel glitfalas
Tra miaj fingroj al la tero
Dum mi larmas — dum mi larmas!
O Dio! Ĉu povu mi reteni
Ilin per plifirma teno?
O Dio! Ĉu mi povu savi
Unu de la senkompata ondo?
Ĉu ĉio kion ni vidas, ŝajnas
Nur estas sonĝo ene sonĝo?