Du fetoj konversacias en iu patrina ventro:

Unua diras: Ĉu Vi kredas je vivo post naskiĝo?

Dua diras: Memkompreneble. Devas esti io post la naskiĝo. Eble ĉi tie ni estas por pretiĝi je tio, kio venos poste.

Unua: Malsaĝeco, nenia vivo ne ekzistas post la naskiĝo. Krome, kia povus esti tiu?

Dua: Mi ne scias precize, sed tamen certe estos pli da lumo, kiel ĉi tie. Eble ni iras helpe de niaj propraj piedoj, kaj ni manĝos per niaj propraj buŝoj.

Unua: Tio estas stupideco! Iri ne eblas. Kaj manĝi perbuŝe – do tio absolute ridinda! Ja ni nutriĝas tra la umbilikŝnuro. Sed mi diras alian al Vi: Ni povas ekskludi la postnaskiĝan vivon, ĉar la umbilikŝnuro jam nun estas tro mallonga.

Dua: Tamen, io certe estos. Sed ĉio iomete alimaniere, kion ni alkutimiĝis.

Unua: Sed, de tie ankoraŭ neniu revenis. Ĉe naskiĝo la vivo simple finiĝos. Cetere la vivo ne estas alia, ĉiam estas tro plena en malhelo.

Dua: Mi ne scias precize, kia estos, se ni naskiĝos, sed ĉiukaze ni ekvidos la panjon, kaj ŝi prizorgas nin.

Unua: La panjon? Vi kredas je panjo? Kaj Ŝi laŭ Vi, kie estas?

Dua: Do, ĉie ĉirkaŭ ni! En ŝi, kaj dank’ al ŝi ni vivas. Sen ŝi ni tute ne ekzistus.

Unua: Tion mi ne kredas! Mi neniam vidis iuspecan panjon, do estas evidenta, ke ŝi certe ne ekzistas.

Dua: Tamen kelkfoje, kiam ni silentas, ni povas aŭdi, kiam ŝi kantas, kaj ankaŭ tion ni sentas kiel ŝi karesas la mondon ĉirkaŭ ni. Do, mi vere kredas tion, ke la vera vivo atendas nin post tiu momento.