Jen kun émo, jen sén em'

pasas tempo, pasas temp'

de l' beb-áĝo ĝis senílo,

kun espéro, sen elíro -

tamen sekvas nóva temp'

sén ní, tempo kun semém'.


Kvankam tímas kun-infanojn

aĝas Fannjo jam kvár járojn,

proksimiĝos kvína jar',

kunĝojádos infanar'.

Sáma ŝip', alía návo,

ĝojas Fánnjo, ĝojas ávo,

diverslóke, sed samtémpe.


Kun afábl', impertinénte

pásas témpo, intertempe.




GLOSOJ, NOTOJ



Fannjo
estas (imagata kaj efektiva) nepino de la aŭtoro

imagi personon - parton de efektiva persono alia persono kutime imagas

Pjaspo - lingvoprojekto, konservanta ĉion el Fundamento de Esperanto

á, áŭ, é. éŭ í, ó, óŭ, ú - en Pjaspo dekstra korneto supervokala fakultative indikas specialan (sintaksan) akcenton, kiu estas pli forta, ol vortakcento, sed aperas en loko de vortakcento ene de la emfazata elemento. (Iam mi iniciatis tion por Esperanto, responde al konsideroj de Johano PETIK pri neceso (energie) fiksi (reguli kaj firmigi) la vortordon de Esperanto).


En Pjaspo ne nepre ĉiu laŭkontekste difinebla nomvorta sintagmo havas (difinan) artikolon. (Zamenhof "permesis" komence ne uzadi la artikolon la.

En Pjaspo oni rajtas ne uzi artiklon ankaŭ postkomence.


Pjaspo ne estas lernenda.


La 15an de Marto 2013a