Ni estas tie, tradukado de la teksto « Nous y sommes » de Fred Vargas, subteno por Daniel Cohn-Bendit kaj por la listo Europe-Écologie.

Jen ni, tie estas ni. Ekde kvindek jaroj, tiu turmento minacas en la altfornoj de la homara malzorgeco, tie estas ni.

En la muro, borde de la abismo, samkiel nur homoj scipovas fari kun asidueco, kiuj nur perceptas la realecon kiam ĝi doloras. Tiel nia fama cikado kies eco estas nia senzorgeco.

Ni dancis, kantis.

Kiam mi diras « ni », komprenendas kvarono de la homaro dum la alio penis.

Ni konstruis pli bonan vivon, ni forĵetis pesticidojn en akvon, niajn fumojn en aeron, ni stiris tri aŭtojn, ni malplenigis la minojn, ni manĝis fragojn de la alia flanko de la mondo, ni vojaĝis ĉiudirekten, ni klarigis la noktojn, ni ŝuis sportŝuojn kiuj lumetis dum marŝado, ni dikiĝis, ni malsekigis la dezerton, ni acidigis la pluvon, ni kreis klonojn, efektive ja oni povas diri ke oni ja amuziĝis.

Ni sukcesis apartajn mirindaĵojn, tre malfacilajn, kiel fandadon de la bankizo, subterigadon de genetikemodifitaj bestaĉoj, movadon de la golfa marfluo, pereadon de triono de la specioj, eksplodadon de atomo, engrundigadon de la radioaktivaj rubaĵoj. Ago ne vidata, ne sciata.

Malhipokrite, oni ja amuziĝis.
Malhipokrite, oni ja profitis tion.

Kaj oni sincere ŝatus daŭri, tiel kompreneble estas pli amuze eniri aviadilon per lumaj sportŝuoj ol terlabori la terponojn.
Ja.

Sed jen ni.
Ek la Tria revolucio.

Ĝi estas malsama ol la du unuaj (la neolitika kaj la industria, por memoro) per la fakto ke oni ne elektis ĝin.

« Ĉu ni estas devigata fari ĝin, la tria revolucio? » petos kelkaj malemaj kaj ĉagrenitaj mensuloj.

Jes.

Ni ne havas elekton, ĝi jam ekis, ĝi ne petis nian opinion.
La patrino Naturo decidis tion, post kiam ĝi lasis nin ĝui kun si dum jardekoj.
La patrino Naturo, elĉerpita, makulita, sensangiga, fermas por ni la kranojn.
De benzino, de gazo, de uranio, de aero, de akvo.

Ĝia ultimato estas klare kaj senkompate :

Savu min, aŭ mortu kun mi (ekcepte de formikoj kaj araneoj kiuj posvivos nin, ĉar ege rezistaj, kaj interalie malmulte emaj pri danso).

Savu min, aŭ mortu kun mi.

Evidente, dirita tiel, ni komprenas ke ni ne havas elekton, ni obeas tuj kaj, eĉ, se ni havas tempon, ni obeas, frenezaj kaj hontaj.

Kelkaj, iomete sonĝemaj, provas malfrui la templimon, amuziĝi ankoraŭ kun la kresko.

Vane.

Estas laboro, pli ol la homaro neniam ricevis.

Malpurigi la ĉielon, lavi akvon, malpurigi la teron, forĵeti sian aŭton, fiksi la nuklean industrion, kolekti la blankajn ursojn, malŝalti la lumon forirante, atenti la pacon, reteni la avidon, trovi fragojn apud si, ne eliri nokte por pluki ilin ĉiujn, lasi iom por la najbaro, re-instigi la velŝiparon, lasi karbon kie ĝi estas, - atentu, ni ne lasu nin tentiĝi, lasu ni tiun karbon trankvile – reutiligi la fekaĵojn, pisi en la kampojn (por la fosforo, oni ne plu havas tion, oni ĉion elprenis el la minejoj, oni tamen ja amuziĝis).

Klopodi. Pripensi, eĉ.
Kaj, sen emo ofendi per eksmodiĝa esprimo, esti solidara.
Kun la najbaro, kun Eŭropo, kun la mondo.

Kia kolosa programo estas tiu de la tria revolucio.
Neniu forfuĝejo, ni ekiru.

Ankoraŭ notindas ke reutiligado de fekaĵo, ĉiuj kiuj faris tion scias, estas funde feliĉiga.
Kiu ne malebligas dancadon kiam nokto venis, tio ne estas nekunigebla.

Kondiĉe ke la paco estus ĉi tie, kondiĉe ke ni retenus la revenon de la barbareco – unu el la aliaj famaj fakoj de la homoj, sia plej finatingita eble.

Koste de tio, ni sukcesos la trian revolucion.
Koste de tio, ni dancos, alikaze sendube, sed ni dancos ankoraŭ.

Fred Vargas
Arkeologiistino kaj verkistino