Tilio's blog

Ĉiu heroa batalanto por libero estas ies teroristo -

kaj ĉiu teroristo estas ies heroa batalanto por libero.

--------------------------------------------------------------------------------------------

Kion signifas "DISTOPIO"?

Malon ol UTOPIO. Utopio estus ideala ŝtato.

Ŝtato de ora epoko, kie neniu suferas, kie regas egaleco kaj abundeco, amo kaj kunlaboremo....bla-bla. Pri tio parolis t.n. utopia socialismo.

Utopio devis esti celo de procezo de sociaj ŝanĝoj - fakte ŝtato senŝtata, fina punkto kie komunisma ideologio brakumas tiun anarkiisman.

Tio ne okazis.

Pro obstakloj de suba parto de homa naturo, kiu precipe regas ĉiun unuopulon.

Li/ŝi devas postvivi. Laŭinstinkte.

Tial li/ŝi bezonas egoismon. Por sin protekti. Por sekurigi al si sufiĉon.

Ke ekzistas sufiĉe da ĉio por ĉiuj - tion suba parto de homa konscio ne kredas. Aŭ forte pridubas.

Kaj tie fiaskis utopia ideologio.

Ĉar ĝi baziĝis sur supozo ke homo jam kapablas akiri tiun konscinivelon.

Sed li ne kapablas. Li ne jam sufiĉe evoluis ĝis tiu punkto.

Eble iam evoluos. Eble ne.

Se jes - nia specio postvivos. Se ne - ne.

............................................................................

Do - la 20a jarcento produktis individualisman pensmanieron, kaj tiun inklinon, ke ĉiu unuopulo fariĝu kiel eble pli sendependa de la resto de socio. Individualismo estis glorifikita, plej nobla karakterizo de unuopulo. Familiaj ligoj malfortiĝis. Homoj sukcesis alieniĝi, en granda mezuro. Kompare kun iama triba socio - grandege!

Antaŭ ne tiom longe, eĉ malpli ol 100 jaroj, en niaj vilaĝoj homoj vivis en vastaj familioj - praavo, avo, patro - gefratoj kun iliaj geedzoj kaj idaro - triba socio. Antaŭ relative nelonge. Kaj tiuj familioj - triboj dividadis taskojn inter si, kaj iel sukcesis travivi kaj progresi. Ne temas pri urba medio, sed ruralaj kondiĉoj.

Tiutempe en urbaj medioj jam okazis industria revolucio kun siaj sekvoj - ekspluatado, kajtielpluado.

Nu ja, ni revenu al moderna tempo - nun ni troviĝas tie kie ni troviĝas.

Intertempe homo konkludis ke tiu jam akirita individualiĝo kaj alieniĝo kun apartenanta soleco - ne kontentigas lin. Li ekdeziris refondi triban socion. Eĉ senkonscie - oni videble inklinas tiurekte.

Tial aperas detruiĝemaj grupoj de futbalamantoj. Ili dividas sin laŭ aparteno al klubo.

Kaj ĝuas militon kontraŭ amantoj de alia klubo. Tio ekcitas ilin - okazo por batali.

Ŝvito, batoj, sango - kiel en vera vivo. Foje iu vere pereas, en tiuj intertribaj militoj.

Ĝuste tiu detruema bezono distingas urbajn novtribaluloj de tiuj jamaj, kiuj vivis en rurala medio, kaj strebi havi nur simplajn ĉiutagajn aferojn.

Kion fari kun novaj generacioj de tribaj batalantoj, armitaj, junaj, danĝeraj?

Kiel uzi tiun forton kreative, anstastu por detruo?

Respondon mi ne trovas.

Eble jes - iam mi vizitis komunon kie oni resanigas drogdependantojn - kaj tio estas ekzemplo de sukcesas triba kunvivado. Cent aŭ pli da personoj, precipe junaj, sed ankaŭ kelkaj narkomanoj-veteranoj, sukcese kunlaboris kaj kunvivis en tiu komuno; ĉio estas pura, ordigita, ili ĉion faras mem - lavas vestaĵon mane, kuiras, masonas, laboras en kampo...Kaj ĉiuj bonhumuraj, plenaj je energio.

La nura afero riproĉinda tie estas religiemo - fakte oni ŝanĝigis fizikan dependecon de drogo kun tiu psika - de preĝado ĉiutaga. Kaj tiu lasta eble estas eĉ pli danĝera, sed tio estas alia temo.

Fizike ili resaniĝis, kaj ili funkcias.

Estus oportune fondi tiajn komunojn sen religia aspekto, kaj sendi tie adoleskulojn post finita lernado. Anstataŭ militservi - ili lernu kune vivi.

En iu sana tribo - komuno.

Sen sankta madono, sen krucoj, sen preĝejo.

Sen ajna dependeco.

Sen distopio.

..................................................................

Revante via

Tilio

*****

Sinjoro Vladimir (apokrifa nomo) estas direktoro de la elementa lernejo kiun frekventas mia filo.

Sinjoro Vladimir estas komplete mala homa estaĵo ol mi.

Li estas deklarita dekstrulo. Kion mi malŝatas.

Li enkondukis en la lernejon monakinojn vestitajn monake, por prelegi katekismon.

Kion mi abomenas.

Li proklamis Sanktan Madonon de Sano - protektanton de la lernejo - kaj ties festotagon ili solene festas kaj lecionoj ne okazas.

Ĉiu lernojaro septembre komenciĝas benita de popaĉo - jes, vere! - kio min naŭzigas.

Sinjoro Vladimir estas severa kaj serioza persono.

Stature alta kaj seka, kun lipharoj. (Lipharoj? Bah....)

Mi ne povas diri ke li lasas impreson malsimpatian - sed certe ne ankaŭ simpatian.

Plej malbone - neŭtrala. Griza. Senkolora, senodora.

Pri privata vivo de sinjoro Vladimir mi scias nenion.

Li ne havas geedzan ringon, nur tion mi rimarkis.

Kio ne nepre signifas ke ie ne ekzistas ia sinjorino Vladimira.

Sed ja - tioma katoliko kaj dekstrulo - certe markus lin, se li estus edzo.

Personoj de honoro.

Entute, mi plene rajtas malestimi, sec abomeni, sinjoron Vladimir.

Ĉar li estas mia rekta ideologia opozicio.

Ĝuste tial mi observis lin, tra lastaj 4 jaroj, kiom mia filo frekventas lian lernejon.

Kion pensi pri sinjoro Vladimir?

.....................................

Kiel direktoro, li plene rajtas sidadi tutan tagon en sia agrabla ofico, babilante telefone kun privataj amikoj, trinkante kafojn, legante gazetojn.

Kiam li ne estas rekte okupita, sinjoro Vladimir staras en antaŭenirejo de la lernejo.

Kun purigistinoj.

Observas personojn kiuj eniras en la lernejon.

Afable salutas ilin.

Sinjoro Vladimir konas laŭnome ĈIUN lernanton se la lernejo (764 da ili!).

Li ĉiam afable komunikas kun gepatroj, sendepende de havstato de tiuj.

Li montras saman estimon al infano de doktoro kiel al infano de senlaborulo.

Kaj li postulas egalan engaĝiĝon de ĉiuj infanoj.

Ĉiujn lernantojn li traktadas same.

Li zorgas ke drogvendistoj ne alproksimiĝu lernejan korton.

Kiam infanoj organizite ekveturas ekskursi, kutime dimanĉe, li venas por saluti ilin kaj deziri bonan vojaĝon al ili.

Tion li ne devas fari - ellitiĝi frumatene dimanĉe por saluti forveturantan infanaĉaron.

La salajro estus tute sama, se li ne venus.

Plie - sinjoro Vladimir ne estas kritikema.

Kaj li sukcesas bredi ne nur infanojn - sed pli malfacile - tiun kokinaron de instruistinoj.

Precipe klimakteriaj virinaĉoj.

Se patrino (divenu kiu!) protestas ke instruistino traktas ŝian filon maljuste, li ne permesas tion.

Kvankam filo de tiu, sube subskribita patrino, estas la nura el sia klaso kiu NE LERNAS katekismon.

Kaj la instruistino estas de tiuj kiuj unuaj svingas nacian flagon, okaze de naciaj festotagoj.

Kio naŭzigas koncernatan patrinon.

Kaj sinjoro Vladimir bone scias tion.

Li ne permesas ĉikani malsamideanidon.

Kvankam instruistino volonte farus tion.

..........................................................

Entute, se mi kalkulas ĉion, kaj komparas kun direktoroj de aliaj elementaj lernejoj, same pagataj kiel sinjoro Vladimir, kiuj pasigas plejmulton de ilia labortempo ekster lernejo, babilante private per kosto de lernejo, aŭ kafumante en oficejo kaj legante gazetojn....kiuj neniam venus por saluti SIAJN infanojn (sinjoro Vladimir nomas tiuj 764 "MIAJ" infanoj!) antaŭ ekskurso....ĉu malsamideano nepre estas malestiminda?

Konkludo: honoro faras homon. Ne nur ideologio.

Jes, certe ke mi estimas sinjoron Vladimir.

Malsamideanon.

..........................

Tilio

*****

http://www.youtube.com/watch?v=fobfyTd1Ix4

http://www.youtube.com/watch?v=pyTMY1ymjVQ

http://www.youtube.com/watch?v=SO7eCbEVX7k

http://www.youtube.com/watch?v=swauO6aUY_I

http://www.youtube.com/watch?v=cZgeWKSV2UE

....vi povas mem daŭrigi elekton.

http://www.youtube.com/watch?v=jW2q_cwzx9c

Dino forpasis antaŭ 3 monatoj en 44a vivjaro.

Li estis la nura monogamisto en kroata estrado - plene fidela al edzino.

Li vivis en mia najbarejo, mi konis lin persone.

Lia patro, fama aktoro Boris Dvornik forpasis en marto ĉijare - malpli ol 6 monatoj antaŭ filo.

Oni organizis bizaran, originalan entombiĝon por Dino.

http://www.youtube.com/watch?v=hu0crcBo2sY

Tiu lasta estas belega - Luky valoras.

Kaj Gibo.

Kaj Karan.

Kaj Giuliano.

Kaj Tedi.

Kaj Ban.

Kaj Urban.

Kaj pliaj kiuj priskribas Dalmation.

...............................

Pri muzika kulturo informas

Tilio

*****

.....li estus multe pli progresa kaj kontenta. Eĉ feliĉa, kvankam mi malŝatas tiun vorton.

Pri kio mi jam sufiĉe gurdis, do ne necesas ke mi ripetu kial mi preferas kontenton ol feliĉon, same kiel ne necesas ripeti ke ĉiujn frazojn enhavantajn vortojn "koro" kaj "animo" mi trovas patosaj kaj siropecaj.

Ni estu praktikaj; kontento estas pli konstanta ol feliĉo, kiu estas nur portempa ekzaltacio - kaj "koron" mi akceptas nur kiel medicinan aferon - konkretan korpoparton, kiun foje necesas kuraci per operacioj. Nenia kvalita poezio enhavas vorton "koro".

Ĉiuj precipe bone scias, kio utilas kaj kio malutilas, sed malmultaj uzas tiun scion.

Ĉar homo ne estas racia estaĵo.

Kia estaĵo estas li, ni malkovros, sed por nun sufiĉas scii ke li estas NERACIA.

...........................

Kvankam mi jam konkludis ke nenion pli mi bezonas lerni el ekstera mondo, krom praktikaj lertoj - kiel konkrete fari tion, kiel tion (vivu vanteco!), tamen allogis min seminaro pri tradicia psikologio.

Ĵus mi revenis de lasta parto de la unua unuo, kiu daŭris tri tagoj.

Mi dividos kun vi kion mi lernis tie.

TRADICIA PSIKOLOGIO estas malsama ol moderna - moderna ofertas TEKNIKOJN por solvi problemojn, dum tradicia substrekas plifortiĝon de HOMA VOLO celante evoluon kaj progreson.

Tritaga seminaro estis dividita al tri partoj:

1. SENTOJ

2. TIMOJ

4. KUTIMOJ

.............................................................................................

1. SENTOJ

sentoj + pensoj = psiko

En antikva Grekio, el kie devenas tradicia psikologio, ekzistis scienca disciplino nomata PSIKOGOGIO, kion signivas gvidado (gogio) de psiko.Rektigo al dezirita celo, al bono.

..........

2. TIMOJ

Timoj ofte estas utilaj, se ili estas sanaj - ili protektas homon.

Tempo kaj naturo altrudas al homo postulojn kiuj ne plene harmonias kun lia denaska naturo.

INDIVIDUALIĜO (memstareco, netuŝebleco) --------------- MALFERMIĜO (kunlaboremo, akceptado de aliaj personoj)

PERMANENTECO (stabileco) -------------------------------FLEKSEBLECO (adaptiĝemo)

El kolizio de tiuj postuloj de ĉiutaga vivo, fontas multaj timoj.

Plejforte timas de perdo tiu kiu nenion havas!!!

................................................

3. KUTIMOJ

Kutimoj signifas akiritan vivmanieron kaj manieron de agado. Oni ne naskiĝa kun kutimoj, sed akiras ilin.

Ĉiu kutimo havas du fazojn:

a) fazo de formiĝo

b) fazo de stabiliziĝo

Kutimoj aŭtomatigas homon, prirabas lian konscion, kaj kapablon evolui. Ili rilatas kun refleksoj kaj instinktoj.

Ekzistas kutimoj sur emocia kaj mentala kampo, kiuj estas pli malfacile rimarkeblaj, ol tiuj fizikaj.

Kutimo estas ponto inter konscio kaj nekonscio.

Danĝeroj de kutimo estas DEPENDECOJ kaj OBSEDOJ.

Konvinko ke ĉion ni jam scias kaj permanenta dubemo estas mentalaj kutimoj kiuj malebligas lernadon kaj progreson.

Kutimoj kreas FALSAN MION.

Emocia bezono estas ankaŭ kutimo (mentala).

Ekzistas tri tipoj da kutimoj:

1. PASIVAJ (formitaj sen ĉeesto de konscio, malatente, ili estas malutilaj.)

2. KUTIMOJ KONZERVANTAJ (statikaj; laborkutimo, higiena kutimo, legado....)

3 AKTIVAJ KUTIMOJ (Kreativaj, ili produktas ŝanĝon de konscio, kreitaj helpe de konscio; tajpado, ŝoforado......)

............................

ORDO kaj RITMO konstruas kvaliton.

"MI NE POVAS" estas destruktiva psikologia kutimo.

Kutimoj malŝparas tempon kaj energion.

Psikaj kutimoj estas pli danĝeraj ol fizikaj.

Kutimoj blokas nin.

................................................

KION ENTERPRENI?

1. Rimarki siajn kutimojn tage (fizikajn kaj mensajn)

2. Ne enpezigi sin per kvanto da ricevitaj informoj, sed per konkretaj ideoj

3. Evoluo de dialogkapablo (aŭskulti alian, lasi eblecon sin esprimi al alia...)

...............................................................

DETRUADO DE KUTIMOJ PLIVASTIGAS KONSCION.

.......................................................................................................................................

El diligente lernema fazo notis

Tilio

*****

Cili život sebe dajen,

šteman, glancan, piketajen,

Kamen bili, kamen sivi,

Već su pisci, i prežidenti,

oficijali, i manovali,

Mušterije moje bili.

Stare cure, mlade švore,

primadone, i šinjore,

Figuraju ka u raju,

Kad jin život uzme miru,

a moje ji ruke smiru

U kamenu vično traju.

..........................................

Eee, lipi moji zna kamen siv -

Ja san škarpelin o kad san živ.

Meni je kamen i kruv, i križ.

Ja san škarpelin - dlito, i friž!

........................................................

Sve prežence, i bogatune,

siromaje, i šporkune,

Sve san ovon rukon klesa.

U kamenu sad jin piše -

bili, pa ji nima više,

Otišli su na nebesa.

Živi kamen, tvrda stina,

kruv, pokora o davnina.

Moju ruku lipo sluša,

Kad ga špican, oli drican,

macolon, i puntarolon

U njemu je moja duša.

***********************************

Ni eliris kvinope;

mi, Mimi (Mihael), Vita, Torca kaj Ares.

Unue ni sidis en lia novaĉetita vendejo.

Aŭ ajna ejo.

Per kiu li ne scias kion fari.

Ĉu frizejo? Malinterese.

Kafejo? Enue.

Bakejo? Tro streĉe.

Kiosko? Eble....

Plejverŝajne finfine tiu ejo estos vendejo de aĵoj por hundoj, katoj kaj aliaj bestoj.

Vi ja scias "Pedigree", "Whiskas", kaj simile.

Tio funkcios.

Eble.

Aŭ rapida manĝo.

Sandviĉoj, bieroj, kaj simile.

En krizo malmultaj bezonas plion.

.......................

Tiel ni sidadis en freŝe farbita ejo, bela kaj blanka, kiel virgulino.

Sed kvarpieduloj maltrankviliĝis.

Ares kaj Torca.

Gefratoj.

Rotvejleroj.

Fortaj bestoj.

Gekerberoj.

..........................

Ni eliris kun ili, por ke ili faru fiziologiajn bezonojn.

(Unue ni trinkis nur unu botelon da vino.

Dece kaj modeste - nur unu. Por ni tri.

Ĉiuj plenkreskaj.)

Ares kaj Torca havas kune ok krurojn.

Ili estas gefratoj.

Sed ŝi estas damo.

Kaj li - mia amo!

Ares - li estas sovaĝa besto, onidire.

Sed fakte, neniu lin komprenas.

Li simple ne estas sama kiel aliaj hundoj de lia raso.

Li simple bezonas pli.

Pli da manĝo,

pli da akvo,

pli da promenado,

pli da kurado,

pli da karesado.

Pli da ĉio.

...................

Sed -

Ares ankaŭ ofertas pli ol aliaj hundoj.

Pli da fido,

pli da dediĉo,

pli da proksimeco,

pli da varmo -

pli da kareso,

pli da tenero.

Jes - nekredeble;

tiom granda kaj nigra hundego,

kun tia vasta kapo - kiel tenere li deziras esti traktata!

En liaj okuloj oni vidas apartenecon -

li pretas esti sklavo.

Por karesado.

Por mantuŝo.

Li pretas resti veka tutan nokton, atente zorgante

ke nenio okazu al mi.

Dum mi dormas.

.........

Kun li eblas komuniki senvorte.

Ĉar liaj instinktoj funkcias pli akre ol ies intelekto.

Ares - mia kvarpieda knabo.

..............

Finfine ni eliris.

Kaj mi volis teni lin per ŝnuro.

"Ĉu vi certas pri tio?", demandis Mihael.

Vita jam ridis.

"Jes - certe!

Ni ja bone harmonias.

Jam ni estas grandaj amikoj."

"Bonvolu, stiru lin!" - Mihael donis al mi la ŝnuron.

....................................

Komencis aventuro.

Ares estas fakte pli peza kaj pli forta ol mi.

Li tiris min kaj ŝiris min.

Homoj ridis al tiu sceno.

Mi klopodis enraciigi lin:

" Čekaj, Ares, jebatipasmater, kud me vučeš, da ti pičkamaterinaaaaaaa!....."

Sed li jam fortiris min, pli ol cent metroj for de ili.

Mia malica filinaĉo ridegis kiel sorĉistino:

"Buahahahahahahaaaaaa!"

..................................................

Mihael laŭte proponis:

"Provu konvinki lin esperantlingve!"

Kaj mi provis:

"Ares, haltu , mi petaaaaas!"

....................................

Ares ne haltis.

Kompreneble.

.........................................................

Plejfreŝa travivaĵo de

Tilio

*****

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::.

"Elekto estas iluzio kreita de povaj kaj senpovaj homoj."

Matrix

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Kumi estas nedezirita infano.

Li naskiĝis preskaŭ hazarde.

Kreskis surstrate.

Manĝis malofte.

Malofte eniris lernejon ĝustatempe - ĉiam malfruis.

.............

Tamen -

iu mano nevidebla protektis lin;

neniam li estis malsana.

Kvankam ofte malpura kaj malsata.

Li estis beleta kaj aminda bubo.

Ĉiuj lin protektis -

instruistoj, najbaroj, patrinoj de kolegoj...

Ĉiuj, krom propra panjo.

Ŝi estis heroindependantino.

Ŝi kutimis elspezi socialan helpon en unu tago -

per aĉeto de drogo.

..............

Kumi finis bazan lernejon.

Ne tro brile - sed sukcese.

Malgraŭ ĉio.

Kumi komencis fakan lernejon.

Jam adoleska, li dancis vespere en teatro.

Por vivteni sin.

Por eduki sin.

Kelkaj personoj lin subtenis.

Kaj Kumi bone lernis.

Pli-malpli.

....................

En teatro li estis ŝatata.

Pro sia rara beleco.

Pro graciaj movoj.

Princaj paŝoj.

Estro de dancansamblo enamiĝis al li.

Kvankam ne ĉiuj baletanoj estas gejaj.

Kumi gustumis tion.

Plaĉetis al li.

..................

Kumi finis studadon.

Forlasis teatron.

Fariĝis inĝeniero de maŝinismo.

Ne, li ne kaptis HIVon.

Li estis bone pagita kaj estimata inĝeniero.

Por sia panjo li aĉetis belan ĉerkon el nuksa ligno.

Kaj satenan kapkusenon.

Kumi estis la nura krom entombigistoj kiu ĉeestis funebron.

Neniu ludis trumpeton.

...........................................

Baldaŭ Kumi edziniĝis.

Kun simpla virino.

Ne tro edukita.

Iom ŝi similis al panjo forpasinta.

Sama figuro, sama frizuro.

Kumi enamiĝis.

Ne tro.

Sed sufiĉe por krei infanon.

..........................

Duon da jaro post la naskiĝo de Kumi,

filo de Kumi,

lia edzino forlasis familion.

Foriris kun iu boksisto.

...........................

Ili restis solaj.

Kumi kaj Kumi.

Kumi laboris.

Kumi frekventis lernejon.

Neniam malfruis.

Estis ĉiam sata kaj pura.

Neniam malsana.

Ili vivis silentan vivon duopan.

Kumi ne plu pensis pri virinoj.

Neniu havis saman frizuron,

neniu havis saman figuron,

neniu ofertis aman torturon

kiel panjo forpasinta.

..................................

Kumi revenis al teatro.

Ĉifoje kiel publikano.

Li ĝuis observi baletojn.

Aparte baletanojn.

...............................

"Paĉjo, venis la tempo ke vi devas ekscii ion",

diris Kumi al Kumi,

"Mi estas samseksema.

Jes, ne rigardu min tiel -

mi estas ja gejo!"

Kumi ne reagis.

Kumi ne reagis al lia nereago.

Nek Kumi reagis al manko de la reago al lia nereago.

.........................

Kumi ne estis tro trista.

Li sciis, multe pli da turmento kaŭzas inoj.

Kumi estis kontenta -

li povis libere venigi hejme sian amanton.

...............................

Kumi daŭre vivis en plena harmonio kun Kumi.

..................................

Kiam Kumi pereis kun sia blanka Peŭgeot,

unuan fojon neĝis tiujare.

....................................................

Notis:

Tilio

*****

Ĉu iu vidis lastajn tagojn sur televidilo ion pli komikan ol GeBushoj kaj GeObamoj kune?

Se Walt Disney ne estus jam forpasinta, oni povus pensi ke li kreis ilin ĉiujn.

................................

Did anybody see last days anything more comic on TV than The Bushes and The Obamas together?

If Walt Disney were not already gone, people could think taht he created tham all.

................

Komikema,

Tilio

*****

Finfine freŝe

Poste longdaŭra, elĉerpiga somero, kaj nenormalaj varmoj aŭtunaj - finfine aero fariĝis pli freŝa.

Kun plezuro mi survestis longan jakon por eliri ekstere.

Ŝajne alproksimiĝas Sinjorino Vintro - almenaŭ mallonga.

***********************************************

Sinjorino Vintro - mi amas vin!

Vi estas tiel eleganta, tiel mojosa, tiel decidita!

Blankeco via allogas nerezisteble,

akreco via rejunigas.

Korpon kaj menson.

Mi admiras vin, Vintrino, pro via forto kaj facila dominado.

Ĉiuj timas de vi - ĉar vi estas pova.

Mi ne timas de vi - male!

Mi deziras farigi via servantino, lernanto de via metio.

Por mi, povra sudanino, vi estas tiom malproksima, malakirebla.

Via majesto Vintro - mi vidas vin alta kaj svelta, kun bluaj okuloj.

Korpo perfekte magra, sen gramo troa.

Kaj viaj manoj, longefingraj, elegantaj, akreŭngaj....aaĥ!

Mi deziras preni vian manon,

paši kun vi trankvile, solene.

Eniri igluon.

Ĉiuj pingvinoj, blankaj ursoj kaj polusaj vulpoj restos ekstere.

Ankaŭ fokoj, kompreneble.

En igluo ni ŝanĝos la rolojn -

kaj mi dominos super vi.

Malrapide mi malvestos vin,

neĝa mastrino.

Vian delikatan haŭton mi karesos.

Ne tro longe.

Viajn femurojn mi malfermos.

Vi ne krios, nur jelpos.

Ĉar miaj manoj ankaŭ estas fajnaj,

fingroj longaj,

ungoj akraj.

Tiam,

neĝulino,

mi montros al vi

kiel amori kun virino.

.................

Sed ve!

Ĵus kiam mi sukcesis

ŝin malsovaĝigi -

la vintro pasis -

aero plivarmiĝis -

revenis stulta printempo, kun siaj kiĉaj floraĉoj - fi!

.......................................

Ho, kiom mi amis ŝin, la Neĝan Reĝin'!

..........................................................................................................................

Per verse via

Tilio

*****

Unue trista:

Suicido de la 1a jugoslava "miss"

Nikica Marinović, 61 jara, memmortigis pro deprimiĝo en sia beograda loĝejo.

Ŝi naskiĝis en Dubrovnik kaj ŝi estis la unua miss de iama SFRJ, en la jaro 1966.

Saman jaron ŝi akiris titolon de la plej bela eŭropanino, kaj la unua akompanantino de monda Miss.

Pro deveno el tiam komunisma ŝtato, ŝi perdis titolon de la plej bela mondanino.

Sed kial ŝi estas admirinda, krom pro beleco?

Usonanoj volis ŝin engaĝigi en amuzindustrio, kaj sendi ŝin al Vietnamo, por distri iliajn soldatojn tie.

Rekompenco devis esti roloj en filmoj de holivuda oskarulo Dino De Laŭrentis.

Pri kio revas multaj vakekapaj kokinetoj.

Sed Nikica Marinović, tiam 19 jaraĝa, estis digna, kaj ŝi degnis diri:

"Kiel jugoslavianino, mi ne aprobas militon en Vietnamo."

Punktofino.

Ne plu diskuto.

Ŝi diris ĉion.

........

Poste ŝi havis vivon malfacilan; dufoje edziniĝis, ambaŭfoje divorcis, unufoje kun serbo, alian fojon kun kroato, kun ambaŭ de ili havis po unu filon....

Nikica Marinović ne postlasis adiaŭan leteron kiu klarigus precizajn motivojn de ŝia suicido.

*******************************************************************************

Nun bona novajo:

"DISLEXIA"

Anarkiistoj en Split havas bibliotekon.

Ĝi malfermiĝis merkrede, kaj ĉio estas senpaga, kaj ĉio estas permesata.

En tiu ejo oni permesas hundojn, fumadon, glaciaĵojn, pomfritojn.....vestaĵon malmodestan, kion ajn kio estas kutimo malpermesi.

Samtempe, tie vi povas tute senpage pruntepreni verkojn de multnombraj konataj teoriuloj;

Noam Chomsky, Emma Goldman, Peter Kropotkin, MIhail Bakunin, Lenjin.....

Ankaŭ beletraj verkoj inspiritaj per liberecanaj ideoj; Orwel, Camus, Kafka, Zola......

La loko nomiĝas "Dislexia" - ne laŭ malfacilaĵo pri legado, sed laŭ kontraŭo (dis) al leĝoj (lex).

Vivu Dislexia!

...................................

Raportis:

Tilio

*********************************

Ĉu vi scias kion signifas grekdevena vorto "persono"?

Ege interese - mi eksciis hieraŭ ĝian precizan signifon.

PERSONO laŭlitere signifas MASKO.

Kiel en grekaj tragedioj kaj komedioj; tiuj du maskoj, kaj trista kaj gaja, ambaŭ estis PERSONOJ.

Kies celo estis kaŝi veran aktoron, lian vizaĝon.

.................

Alia vorto; "individuo"?

Estas facile, nur analizu: IN- DIVIDA ------nedividebla.

Unika.

Tiu INDIVIDUO sin kaŝas malantaŭ PERSONO.

Individuo estas vera aktoro, unika, nedividebla.

.....................

Kaj la tria esprimo, fascina;

kion signifas vorto "psiho"?

PSYHA - spegulo.

Jes, nur spegulo, nenio pli!

Kaj tiom da bruo ĉirkaŭ simpla spegulo,

pegulo,

egulo,

gulo,

ulo.....!

Kion respeguligas Psiho?

Konekton inter korpo (SOMA) kaj "spirito" (?) (NOUS).

Rilaton inter senta kaj inteligenta parto de homa estaĵo.

Jes, spegulo.

Spegulo?

Ĉu ĝi meritas tioman admiron, aŭ ĝi prefere servu cele progreson?

.....................

Nun prousteska surteriĝo:

en mia infaneco ni havis noblan mebloparton en gepatra dormoĉambro.

Nomatan PSIHA (nialingve).

Tio estis alta spegulo, por plena figuro, kaj kelkaj tirkestetoj flanke, por ornamaĵoj, medikamentoj, dokumentoj.....

En iu de tiuj tirkestoj panjo konservis tri sekaj umbilikaj ŝnuroj - de mi kaj miaj fratinoj.

Kortuŝe.

Kaj tri alumetskatoloj - kun niaj "laktaj" dentoj.

Sur ĉiu skatoleto estis skribita nomo; "E", "L", kaj "V".

Jes - ŝi posedis ankaŭ rondan skatoleton da tigra graso, kontraŭ vejndoloro.

Spegulo ĉiam estis pura, kaj vazo kun FALSAJ floroj.

(Tri "gerberoj"; du blankaj kaj unu rozkolora - verŝajne mi estas tiu rozkolora....sed plasta, senodora?!

Ha - tiuj floroj ne estis nur dekorativaj - ili servis ankaŭ kiel tre efika punrimedo, ĉar havis ion metalan meze, kaj lasis spurojn sur kruroj, kiel vera vipo. Por maldecaj knabinaĉoj. Plejofte tiu plej aĝa. Rozkolora.)

Jen, tia estis SPEGULO de mia panjo.

Kunmetita de ni, enhavanta nin, dediĉita al ni.

Ĉu dankinde?

Mi feliĉas ke dio min ŝparis de tia SPEGULO.

.....................................................................

Tiu ĉi artikolo estas inspirita kaj bazita sur fragmento de hieraŭa prelego pri praktika filozofio kiun mi frekventis hieraŭ en "Nova Akropolo".

Laŭ mi, temo estas sufiĉe interesa por esti esperantigita - mi povas ankaŭ plivastigi, pliriĉigi kaj spici ĝin miamaniere.

Sekvas en tiu cikluso ankoraŭ 13 prelegoj pri diversaj filosofiaj skoloj.

Raportojn vi ricevos regule de via

Tilio

*****

*****************

Kaŝi:

- veron

- fragilon

- doloron

............................

Montri:

- fieron

- armilon

- honoron

.............................

Kaŝi:

- pasinton

- haŝiŝon

- absinton

..........................

Montri:

- hipokriton

- sobron

- alian hontinton

...........................

Kaŝi:

- ĵaluzon

- malamon

- naŭzon

......................

Montri:

- falsamikecon

- trompĝentilecon

- konfliktkaŭzon

................................

Esperi:

- dian tempeston finpunktometantan,

historion pasontigantan.

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

Sobrekapa harmagedoninklinanta

Tilio

*****

Iden!

Bacit ću ti, dragi, sve karte na stol;

Žujaš me i stiščeš ka tisni postol.

Život s tebon mene je umorija;

Ćutin se ka duša iz purgatorija!

Zato sada iden, neću ti se vratit!

Avionsku kartu ja ću sama platit.

Iden, stvarno iden, više me ne traži,

U posteji svojoj, ni na našoj plaži.

Pomalo se pitan, oću li ti falit?

Nećeš imat s kime bedastoće balit.

Kad ostaneš bez šoldi, nećeš me moć pitat.

Sad se možeš mirno do ponoća skitat!

Pa kad dojdeš pijan, ja ti neću ronjat,

Moj ti obid više neće slabo vonjat!

Znan daš na me mislit i bit će ti krivo,

Ča si iša desno kad san tila livo.

Neka će i meni falit tvoja ruka

Kad bi mi je nježno kroz kose provuka.

I neka su tvoja najslađa mi usta;

Arija u kući previše je gusta.

Srce svoje ja ću sada čvrsto stisnit

Iako znan da ću od suza pokisnit.

Lipi živots tobon odavno je proša.

Ti si, ka španjulet, navika mi loša.

Zato sada iden,više me ne traži

U posteji svojoj ni na našoj plaži.

Iden, stvarno iden, neću ti se vratit.

Avionsku kartu ja ću sama platit.

*******************************

2004e verkis

Lipa

*****

***

Sano.

Trankvilo.

Domo.

Bona manĝo.

Silento.

Homo.

Freŝa aero.

Naturo.

Verda koloro.

Obskuro.

Blua koloro.

Koloro blanka.

Koloro kolomba.

Espero.

Lito.

Littukoj.

Kapkuseno.

Odoro.

Freŝa.

Pura.

Sincero.

Akvo.

Vero.

Fido.

Honesto.

..........

Amo.

Amo spirita.

Amo ama.

Amo dediĉita -

neniukrommikajvientiufilmo!

Amo doloriga.

Amo senespera.

Amo kontentiga.

Amo okazonta.

Eble.

Aŭ nur supozanta.

Sed tamen-

ĝi gravas.

Amo pulma.

Kisa.

Brakuma.

Misa.

Amo gnostika -

mesa.

Amo dieca.

Amo nuba.

Amo firmamenta.

Glacia.

Pluva.

Amo senfina.

Mortinklina.

Amo brutala.

Kruela.

Amo tenera.

Stela.

Amo suna-

luna-

nuna.

........................

Amo korpa;

braka

natura

langa

femura

humida

varma

ĉeriza

surpriza.

Amo vina.

Kulmina.

Plazma.

Orgasma.

...........................................................................

Plej fama - amo ama.

El infanfabeloj.

Entute gravas-

sano kaj domo kaj manĝo.

Akvo.

Fajro.

Kajtielplu.

......................................

Tilio

*****

................

Iuparte, mondo funkcias laŭ reguloj de logiko kaj racio - se temas pri scienco, maŝinoj, naturo....

Sed - tiuj kiuj atendas logikon kaj racion en interhomaj rilatoj - nur revas.

Ĉar tio ne ekzistas.

Homo ne estas racia kreaĵo.

Homo ne estas logika estaĵo.

Kaj ina homo ankaŭ - tutegale.

En homaj kapoj regas ĥaoso, kaj tio estas neŝanĝebla.

Ne eblas klarigi motivojn, pro kiuj iu faras ion konscie kontraŭ si mem.

Kial junuloj fariĝas drogdependantoj?

Kial homoj fumas?

Kial ŝoforas ebriaj?

Kial patro batas infanon?

Kial edzo batas edzinon?

Kial estas tiom forta memditruanta instinkto, kaj nur ĉe homa specio?

Neniu besto suicidas, neniu besto batas idaron.

Respondo estas simplega -

HOMO NE ESTAS RACIA ESTAĴO.

Jen ĉio.

Homo estas io alia - surprizo por ĉiuj leĝoj kaj antaŭvidoj.

Neniu neniam sukcese klarigis homan agadon - ĉar ne sufiĉus unu observanto por kompreni unu egzempleron.

..................

Kaj plej tikla "Kial" demando, rilate al tiu temo;

kial homo enamiĝas nur unuflanke?

Se iu parolis pri tiu temo kun mi antaŭ 4 jaroj, mi dirus decide kaj akre, plene konvinkinta - ke tio ne eblas.

Mi eĉ havis detalan teorion, kial tio ne eblas;

- ĉar homo estas egoisma, kaj ne eltenas vanan investon da emocioj,

- ĉar homo havas siajn bezonojn kiujn li deziras plenigi pere de alia

- ĉar homo estas fiera kaj ofendiĝema

- ĉar ne eblas nur unuflanka interŝanĝo - ĉiu rilato estas strato durekta

-ĉar......

Jes - mi rememoras longajn diskutojn kun miaj amikinoj pri tiu temo.

Prefere mi estus silentinte - ĉar baldaŭ tio okazis al mi.

Kaj nun mi hontas pri tio, kompreneble.

Mia amikino Tatjana*, kiu ĉiam serĉas apogan preĝejon, kaj ŝanĝis jam multajn sektojn, persvadis min ŝin akompani al iu alternativa preĝjaĉo nomata "Maranatha". (Tiu epizodo meritas apartan artikolon.)

En tiu diservo mi rimarkis viron, nigrehararan. Altan. Korpulentan. Kun mezuritaj malrapidaj movoj. Li parolis malmulte. Preskaŭ nenion. Sed lia voĉo - kiel anĝela. Tiom trankviliga, konsolanta...

Kiam mi enamigis al li?

Unuavide.

Kiam niaj okulrigardoj trafis unu la alian.

Kaj mi rimarkis ke li estas UNOKULULO.

Jes. Alian okulon li ne havas - estas denaske difektita.

Kaj mi ne povis rezisti al lia beleco.

Jes - beleco diable - ne ridu!

Li estis nekredeble bela viro, ne malgraŭ tiu manko, sed ĝus dank al tiu "manko".

Kvankam li mem ne kredas.

..............................

Lian aĝon mi ne povis pritaksi, sed poste montriĝis ke li estas multe pli juna ol mi antaŭvidis.

Li estas 2 jaroj pli juna ol mi - do netaŭga por patra rolo.

Tamen li posedis tiujn kvalitojn de matura trankvilo kiuj tre plaĉas al mi.

Stabila persono.

Iom tro malrapida por mi, sed ja....mi akceptus kion ajn de li.

.................

Nu - tamen mi mallongigos la rakonton - mi trovis manieron alproksimiĝi al li.

Mi humiligis min ec gis tiu stulteco ke mi frekventis tiujn kretenajn diservojn - nur por vidi lin.

Por ŝanĝi kelkajn vortojn kun li.

Kaj mi sukcesis amikiĝi kun li.

Sed ve - nur amikiĝi!

Li diris klare kaj direkte:

"Aŭskultu, kara, ŝajnas al mi ke vi flegas romantikajn sentimentojn por mi.

Ne estu ofendita - vi estas geniulino, ĉiam mi ĝuas kafumi kun vi, aŭskulti viajn observojn kaj rakontojn, sed.... Vi ne estas mia tipo de virino. Korpe, mi pensas. Nome, mi pli ŝatas dikulinojn, kaj, jen....se mi edziĝos, mia edzino estos almenaŭ 10 aŭ 15 kilogramjn pli peza....."

Nenion pli mi komprenis; enmia kapo komencis orkano.

Mi volis mortigi lin.

Akcepti stultan sekton mi estis preta por li.

Kian sekton - mi akceptus eĉ islamon, se necesas....

Post plijara nefumado, mi denove komencis fumi.

Kaj - por ironio - fumante perdis preskaŭ 10 kilogramojn.

Kaj jen - Romeo informas min - ke mi estas tro magra!

.....................................

Komencis sufero, preskaŭ trijara. TRIJARA, jes!

Trijara vana enamiĝo, senresponda.

Ni kafumis ĉiun vendredon.

Mi volis lin manĝi.

Ni iris bani kune al plaĵo.

Li vartis mian filon.

Kajtielplu.

Plutielkaj.

Tielplukaj, sed nenio plukita konkrete.

Neniam.

Mi ĵuras.

Kvankam mi preskaŭ mortis pro li.

..................................

Nun, post preskaŭ unu jaro ekde tiu malsana obsedo ĉesis,

mi scias kial li, fakte handikapulo, taksis min nesufiĉe atrakcian.

Estas du kialoj;

1. Kiel handikapulo - li havas mizeran memfidon, kaj timas resti forlasita

2. Ĝuste tial, ĉar mankas al li okulo - li ne estis kapabla rimarki mian belecon kaj allogecon.

Ĉu ne?

Kaj krome - jes - homa estaĵo ne estas racia......

..................................

El biografio de

Tilio

*****

SAT kongreso 2008

Vojaĝpriskribo

Ĉijara SAT kongreso okazis en bulgara urbo Kazanlak.

Partoprenantoj ne kolektiĝis tre multnombre, kio ebligis etoson preskaŭ familian.

Organizantoj investis multe da zorgo kaj forto en okazintaĵo, kiu atingis kontentigan nivelon.

Komenciĝis solene, kun gaja muziko, danco kaj bongustaj bulgaraj frandaĵoj.

...............................................

Kutime vojaĝo signifas aventuron kun neeviteblaj surprizoj. Mi vojaĝis el Split per buso al Beogrado, kie mi profitis okazon ĝui akompanon de tre afablaj kaj karaj beogradaj geamikoj esperantistoj. Sinjorino Terezija Kapista bonege gastigis min en ŝia bela loĝejo, amuzigis min per siaj instruemaj rakontoj el ŝia riĉa vivsperto kaj travivaĵoj ene de esperanto. Sekvan tagon alvenis grupo de francaj kamaradoj kiuj ankaŭ restis en Beogrado. Postmorgaŭ mi kuniĝis ilian grupon, kaj kune kun kelkaj serbaj kaj hungaraj gekamaradoj ni daŭrigis vojaĝon en formo de grupo, ĉirkaŭ 15 persona. Kaj tiu grupo estis ege interesa, laŭ strukturo; SATanoj de ĉiuj generacioj, ekde 10 jara knabeto ĝis personoj en estiminde matura aĝo. Iu bravulino kunportis botelon da memfarita "Ĉeriza brando", kiun mi taksis eliksiro kaj medicino, ne simpla alkohola trinkaĵo.

Trajno estis terura, kompreneble, aparte post bonaj spertoj kun svisaj kaj francaj trajnoj; sed gajeco, humoro kaj humuro de la grupo kovris ĉiujn mankojn. Mi eĉ ne rimarkis ke ni malfruas ĉirkaŭ ...nu ja, nur 7 horoj. Anstataŭ je la 7.30. matene, ni alvenis en Sofion post la 2a posttagmeze. Sed vere ne gravas; kuŝante sur bretoj en neklimatigita trajno, ni estis sufiĉe salitaj kaj rostiĝis bonguste; jes, mi sentis min kiel rostita frandaĵo en saŭco de ŝvito. Sed vere ne gravas; survoje oni kantis, ridis, ludis, rakontis ŝercojn, kaj etoso kiu regis vigle rememorigis min al iamaj tempoj de frateco kaj unueco; dum serbaj infanoj kantis tiom milde kaj belsone, mi ne plu volis deteni larmojn - ĉu vere necesis ke tiuj du popoloj interbuĉu kaj forverŝu tiom da sango? Hontinda afero, hontenda historio.

Nu, mi ne volas dolĉigi ĉiraporton per miaj larmaj sentimentoj, kvankam mi esperas ke plejmulto da legantoj samopinias kaj samsentas kun mi.

Finfine, ni alvenis Sofion, eĉ ne tro elĉerpitaj. Post unuhora paŭzo en sofia stacidomo, ni daŭrigis vojaĝon rekte al Kazanlako. Tiu trajno estis multe pli moderna kaj agrabla, mi eĉ miris pri ĝi. Sur la kajo de Kazanlako nin atendis kelkaj hejmmastroj el OKK kiuj afable nin kondukis al hotelo, ne malproksima.

Unuaj impresoj pri Bulgario (en Sofio ni ne eliris stacidoman konstruaĵon) - ĉevaloj surstrate kiuj tiras la ĉarojn, homoj tute trankvilaj kun tiuj ĉevaloj. Ritmo de ĉevalaj hufoj - tok-tok-tok.... Tio estas la unua bildeto bulgara. Tuj rememorigis min al slogano de MSF "Alia mondo eblas". Ĉu tio estas alia mondo, mondo kiu ŝpasar nafton, aŭ simple ne havas ĝin? Se jes , mi bonvenigas tian mondon - ĉevaloj ne povas kaŭzi terurajn trafikakcidentojn. Alia mondo eblas, alia mondo eblas, tok- tok-tok-tok....senĉese sonis en mia kapo, en ritmo de ĉevalaj hufoj.

Alia mondo eblas - almenau teorie. Bulgario rememorigis min al Kenjo. Multajn similecojn inter tiuj du landoj - intime mi nomis Bulgarion "blanka Kenjo". Kun tiu diferenco ke Kenjo estas teritorie ekster de atingo de Reĝino Eŭropo, kaj verŝajne restos ŝparita de molestado el ĝia flanko. Male ol Bulgario.

.................

Kongreso komenciĝis, ni havis agrablan tempon, sed tio ne estis ĉefa kialo por alveni kaj renkontiĝi kun samideanoj. Ni venis celante ŝanĝi la mondon. Ho jes - alia mondo eblas - se oni ĝin deziras. Almenaŭ por montri iom da rezisto al ĉefregantaj komercmerkataj mondaj fluoj de profito kaj kapitalisma muelmaŝino. Ni do ankaŭ laboris en laborkunsidoj, aŭskultis multajn interesajn prelegojn pri diversaj sociopolitikaj fenomenoj kaj okazintaĵoj mondvaste.

Kun certa kontento mi rimarkas plijuniĝon de SAT membraro, kaj nun eblas konstati ke saĝeco de blankaj kapoj estas akompanita kun vigleco kaj vigoro de kelkaj vere junaj kaj sindonemaj personoj, kio certe plifortiĝos SAT kiel organizo.

Okaze de iu prelego kiun postsekvis libera diskuto, mi starigis demandon al bulgara prelegantino:

"Ĉu aparteniĝo al EŬ progresigis ilian landon iumaniere?"

Respondo estis negativa. Negativa, karaj legantoj, plene negativa. Negativa ĝisoste - ili estas ege seniluzigitaj, senrevigitaj kaj ĉagrenitaj per aroganta konduto de EŬ. Ni ĉiuj rememoru tion - kvankam tiu sklaveco ŝajnas brila celo, ĝi havigos al ni mastron kaj posedanton. Tra bulgaraj stratoj vagadas multnombra almozularo. Iliaj vendejoj similas al tiuj el prasocialisma epoko, kiajn mi eĉ ne rememoras, krom el partizanaj filmoj. Salajro de inĝeniero estas 200-250 eŭroj. Averaĝa pensio malpli ol 50 eŭroj. Ili vivas tre modeste, multe pli modeste ol povraj Kroatoj kiuj strebegas eniri diablan rondon kiu starigas senlimajn kondiĉojn kaj ultimatojn, lasante Kroation ĉiam antaŭ pordo, kiel Cindrulinon, kun amara gusto en buŝo. Bulgaroj vivas ankaŭ pli modeste ol Serboj, kiuj tamen montras certan reziston al eŭropa varbado. Ege plaĉis al mi vidi en Knez Mihailova strato multajn grafitojn kaj glumarkojn kun krucigitaj du literoj; EU. Kial nia ŝafaro estas tiel obeema; ion similan mi rimarkis nek en Split nek en Zagrebo.

Alia mondo eblas, mi vidis surloke. Eblas en ĉiuj rektoj, kaj ĉiu ŝanĝo havas sian prezon. Ĉu ni certas ke ni deziras alian mondon? Probable jes. Kian? Ĉu ni kapablas nin organizi en lukto celanta tiujn ŝanĝojn? Lukto, strebo, batalo, inklino.... Ĉu ni pretas investi proprajn fortojn, propran tempon en pliboniĝo de monda scenejo? Aŭ plaĉas al ni partopreni pasive ruladon de muelrado kiu mortigas amasojn kaj nian domon, planedon teron mem? Neniu klera persono ĝuas tion, kaj inteligentaj unuopuloj ĉiam havas ideojn kaj rimarkojn tiuteme.

Interalie, mia kontribuo al programo estis prelego pri monda malsato. Nenio nova - afero konata jam de...jardekoj aŭ jarcentoj?

Tagoj en agrabla hotelo, inter afablaj personoj rapide pasis. Laŭ kutimo, adiaŭa vespero pasis iom triste; ĝis la sekva kongreso 2009, ĝis Milano!

Mi invitas ĉiujn legantojn alveni tiam tie, ĉar etoso garantiite estos multe pli bona, loĝado pli agrabla ol en UK. Tutecerte. Venu almenaŭ kiel gastoj kaj ĝuu kamaradecan etoson de SAT organizo.

Kaj tiujn kiuj deziras ŝanĝi la mondon, mi bonvenigas al Sennacieca Asocio Tutmonda. Oni povas aliĝi pere de peranto, kiu ĵus finas ĉitekston.

Alia mondo eblas, alia mondo eblas, tok-tok-tok, tok-tok-tok....

Etel Zavadlav

****************

Ĉivespere mi partoprenis prelegon pri ALKEMIO, organizitan de asocio nomata "Nova Akropolo".

Prelego estis interesa, informplena kaj edukiga. Ilustrita per trafantaj bildoj, kiuj rememorigas al tarot kartoj. Kaj al mia adoleska periodo.

Malbonŝance, apud mi sidis iu virino suferanta neŭrologian malsanon pro kiu ŝi senĉese laŭte maĉis, nekontrolite. Krome, ŝi povis odori almenaŭ neŭtrale, en urba medio. Tio min ege ĝenis kaj pliprofundigis mian noblan mizantropion. (Dankon, malsanulino!)

Do, mia koncentriĝo al Alkemio estis ĝenata per tiu virinaĉo.

Al paŭzo mi ne eliris, restis sola en la salo.

............

Iun aferon mi rimarkas, ĉiam kaj ĉiam denove.

Nome, mi observas virinojn. (Jes, jes!)

Precipe tiujn ne tro aĝajn. Kompreneble.

Kaj kion mi vidas ĉe hodiaŭaj inoj?

Grandan mankon!

Kio mankas?

Mankas JUPOJ!

Ĉiuj, sed vere ĉiuj, en tiu salo estis enpantalonigitaj.

Mi volus sufoki trovanton de pantalonoj.

Unue, pro estetika perforto de homaro.

Pantalonoj aspektas bone nur sur perfekta korpo,

sencelulita,

senfemurega,

senpugega.

Platstomaka.

Kaj malmultaj inaj korpoj estas tiaj.

Estetika krimo: simpatia virineto, ĉarma vizaĝo, kapreolaj okuloj, kaj....malvasta pantalono montranta aĉan dikecon postnaskan.

Terure. Ĉu ili ne havas spegulojn? En jupo tiuj samaj dikulinetoj estus belaj. Neriproĉindaj. Allogaj.

Kiu povas konvinki ilin je tio?

Mi persone sentas honton, vidante tiajn korpojn en malvastaj pantalonoj.

Eĉ sveltulinoj, magrulinoj, aspektas multe pli bone enjupigitaj ol en damnaj pantalonoj.

Mi proponas leĝon kontraŭ pantalonoj.

Aparte malvastaj.

Prohibito al pantalonoj.

Vivu la jupo!

................................

Ni bruligu ĉiujn eblajn pantalonojn el garderobo.

Por esti pli fajnaj, por plifortigi personan impreson.

Kiu kreteno kudris unuajn inajn pantalonojn?

Coco Chanel? Bonŝance por ŝi ke ŝi ne plu vivas!

KIu pli idiota inventis malvastegan elastan ĝinzon, similan al hulahopo?

Ĉu li estis blinda?

Kiu plej granda demenciulo malsuprenigis talion, kaj montris nudajn koksojn?

Laŭ mi, multe pli estetikaj estas arabaj burkoj, ol tiu honto.

Ne pro konzervativizmo, sed pro ESTETIKO.

Nun feministinoj ekkrios -

"KIIIIOOOON?!!! NIAJ RAAAAAJTOOOOJ!!!"

Tuj mi proponas Salamunan solvon;

ankaŭ viroj vestu jupojn. Kaj robojn.

............................

Morto al pantalonoj!

( Vivu allogkemio.)

**************************************

Tilio

*****

Pluvo finfine!

Jam longe ne pluvis.

Tiu pluvo hodiaŭ estas trankviliga, refreŝiga, konsolanta.

Nek enua nek ploranta.

...............

Ekzistas pliaj specioj da pluvo.

Hodiaŭa estas amika pluvo.

Parolkapabla pluvo.

Vi ne kredas?

Nu ja, ĉar vi ne parolas pluvan lingvon.

Kaj jes - tamen ŝi estas ino.

Sinjorino Pluvo.

**************************

T.: "Saluton, Pluveto! Finfine ci aperis."

P.: "Ai, Tilio, ne provoku min!

Ci ja scias ke mi ne ŝatas deminutivojn."

T.: " Pardonu, karulinego - estonte mi atentos."

P.: "Nek aŭgmentativojn!"

T.: "Konsentite, Pluvo.

Kiel ci nomiĝas hodiaŭ?"

P.: "Malkovru mem, Tilio."

T.: "Ne plu Jacqueline?"

P.: "Certe ke ne.

Ĉu iam mi nomiĝis tiel?

Jam mi forgesis."

T.: "Jes, kara - pasintfoje ci nomiĝis Jacqueline."

P.: "Kia aĉa nomo!

Bonŝance mi ne plu nomiĝas tiel."

T.: "Ĉu mi rajtas elekti la nomon por ci?"

P.: "Se ci deziras.

Se tio gravas."

T.: "Bone, mi faros.

Sed maltuj."

P.: "Laŭ plaĉo, Til.

Kion ci umas hodiaŭ, malantaŭ verda fenestro?"

T.: "Preskaŭ nenion, kara.

Laŭ kutimo; kuiras, komputilas...."

P.: "Nur tion? Nenion pli?"

T.: "Tamen jes. Ion pli. Multe pli. Forte pli."

P.: " Mi tenos cian sekreton, promesite, ĝis la tombo."

T.: "Ne necesas, kara, ĉifoje nenia sekreto."

P.: "Konfesu do - mi scivolemas, senpaciencas...."

(Subite plifortiĝas pluvi, minace bruante.)

T.: "Trankviliĝu, sovaĝulino! Mi ja diros."

P.: "Jes? Kion do?"

T.: "Ci demandis, kion mi umas.

Ege simple - mi rezignumas."

P.: "Tre bone, Tilio!

Ci estas progresema lernantino.

Ci plene meritas ĉiun momenton de mia tempo."

T.: "Mi scias."

P.: "Bone, se ci scias.

Flegu cian scion, kaj pri la cetero - simple rezignu."

T.: "Jam farita.

Ne necesas ripeti."

P.: "Nu, tiam ni daŭrigu en reviala tono.

Ĉu ni teŭmos?"

T.: "Lapsang Souchong."

P.: "Hm....Nu ja, ne mia preferata, sed mi akompanos cin."

T.: "Mi pretigos ne tro fortan."

P.: "Bone, ni kune lapsangumu."

T.: "Jen la - kun bruna sukero."

.........................

P.: "Tilio, mi ne plu havas tempon.

Ĉu ci promesos ion al mi? Sed serioze."

T: " Diru."

P.: " Ne nomu min Jacqueline.

Neniam plu!"

......................................................

Tilio

*****